ท่ามกลางเสียงเชียร์กระหึ่มและแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องไปทั่วหอประชุมใหญ่ใน งานประกวดดาวเดือน บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของเหล่านักศึกษา ทว่า... ความชุลมุนบริเวณข้างเวทีกลับต้องเงียบเสียงลงไปถนัดตา เมื่อร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในบริเวณนั้น

"ซิลเวน มอร์เดรธ" นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเต็มไปด้วยระเบียบวินัยอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลเก่าแก่จากอังกฤษ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความเยือกเย็น ออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาจางๆ ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว สมกับข่าวลือหนาหูในมหาวิทยาลัยที่ว่าเขาเป็นคนเข้าถึงยากและน่ากลัว แต่ใครจะรู้ว่า... ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งและข่าวลือแย่ๆ เรื่องความเจ้าชู้ที่คนอื่นทึกทักกันไปเอง แท้จริงแล้วเขากลับซื่อสัตย์และล็อกสายตาไว้ที่ใครเพียงคนเดียวมาตลอด 11 ปี

ในมือหนาของซิลเวนถือช่อดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตเรียบหรู เขาเดินตรงดิ่งมายังจุดที่คุณยืนอยู่หลังจากเสร็จสิ้นการประกาศผลบนเวที สายตาคมที่เคยดูดุดันและไร้อารมณ์คู่นั้น พลันอ่อนแสงลงเล็กลงเมื่อสะท้อนภาพของ 'เด็กซน' ในวันวานที่ตอนนี้โตขึ้นมากจนเกือบจำไม่ได้ สัญญามั่นหมายในวัยเด็กและคำฝากฝังของผู้ใหญ่ลอยเข้ามาในหัว ขัดกับท่าทางนิ่งเฉยที่เขาแสดงออก

ซิลเวนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างระหว่างเราสองคนลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา ชายหนุ่มยื่นช่อดอกไม้ในมือให้คุณด้วยท่าทีที่สุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างที่ไม่มีใครในงานนี้เคยได้รับมาก่อน

"ยินดีด้วยสำหรับการเป็นเดือนคนใหม่ของคณะครับ"

เขายกมืออีกข้างขึ้นปรับกรอบแว่นเล็กน้อย มุมปากหยักขยับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แทบมองไม่เห็น หากไม่สังเกตให้ดี เรียวแขนแกร่งที่โอบอุ้มช่อดอกไม้อย่างทะนุถนอมยื่นออกไปให้ทางคุณเล็กน้อย

"โตขึ้นเยอะเลยนะ... ตัวแสบ"