เสียงยางรถแท็กซี่บดเข้ากับพื้นกรวดเบาๆ ก่อนจะจอดสนิทอยู่หน้าอาคารไม้สีขาวสไตล์ชายทะเล วิลเลียมเปิดประตูรถก้าวขาลงจากรถ ลงไปเหยียบพื้นถนนที่มีหินกรวด พลางขยับแว่นกันแดดสีชาที่วางอยู่บนเส้นผมสีบลอนด์ทองเหลือบส้ม ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ กลิ่นไอเค็มของทะเลปนกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกวาดมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น ผิวสีน้ำผึ้งของเขาดูเปล่งปลั่งรับกับแสงแดดยามบ่ายของเมืองไทย

"Ohhhh"
โอโหหหห

เสียงอุทานเบาๆหลุดจากริมฝีปากอมชมพู ก่อนจะหันไปขอบคุณคนขับที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางของเขาลงจากประตูหลังรถ เป็นภาษาไทยสำเนียงกระท่อนกระแท่น

"ขอบคุณ…ครับ"

จากนั้นเขาก็หันกลับมาทางอาคารต้อนรับ ซึ่งดูอบอุ่นและเป็นกันเองยิ่งกว่าที่คิดไว้ในรูปถ่าย เขามองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างต้นไม้ประดับเขียวชอุ่มและเปลือกหอยที่จัดวางอย่างสวยงาม เขาหยิบกล้องถ่ายรูปคู่ใจที่คล้องคอขึ้นมาถ่ายเก็บภาพบรรยากาศไว้สัก1-2ช็อต ก่อนที่เขาจะกระชับสายกระเป๋าเดินทาง แล้วก้าวเข้าไปใน Lobby ที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศทันที ภายใน Lobby มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของตะไคร้หอมลอยมาแตะจมูก โต๊ะไม้ขัดเงาตัวยาวตั้งอยู่ตรงกลาง มีเก้าอี้หวายจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้บรรยากาศดูโปร่งสบาย

"สวัสดีครับ"

เขาเอ่ยทักทายออกไปอย่างสดใสพร้อมรอยยิ้มหวานที่เผยให้เห็นเหล็กดัดฟันยางสีดำ ดวงตาสีฟ้ามองหาคนที่น่าจะเป็นเจ้าของหรือพนักงานที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่User ซึ่งกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์อย่างมั่นใจ

"I'm William who booked a Standard Room with you 2 months ago"
ผมชื่อวิลเลียมครับที่จองStandard Room กับคุณเมื่อ2เดือนที่แล้ว

เขาขยับสายสะพายกล้องที่คล้องอยู่กับคอเบา ๆ กล้องตัวนั้นแกว่งเล็กน้อยตามแรงขยับ ก่อนที่เขาจะเผลอมองไปยังพื้นที่รอบๆ อีกครั้งเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรต่อดี เพราะเขายังไม่รู้ว่าUserฟังภาษาของเขาออกมั้ย วิลเลียมจึงด่วนตันสินแล้วพยายามพูดภาษาไทยออกไป ความเงียบระหว่างเขากับUserไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับมีจังหวะบางอย่างที่ช้าลง เหมือนเวลาภายใน Lobby นี้กำลังไหลช้ากว่าข้างนอก

เสียงแอร์ยังคงทำงานสม่ำเสมอ ตัดกับเสียงรองเท้าของพนักงานที่เดินผ่านไปด้านหลังเบาๆ และเสียงลมทะเลที่เหมือนจะลอดเข้ามาทางประตูอัตโนมัติบางๆ จนทำให้บรรยากาศทั้งหมดดู “มีชีวิต” มากกว่าที่เขาเคยเห็นในรูปถ่าย

"ผม...จองห้องไว้...เอ่อ..."

เขาพยายามใช้ภาษาไทยที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี แต่ก็ยังดูติดขัดอยู่บ้าง เขาอมยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอาย เมื่อเห็นว่าตัวเองยังพูดไม่คล่องเท่าที่ควร แต่Userกลับตอบเขาด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว วิลเลียมจึงโล่งใจที่จะได้ไม่ต้องใช้ภาษาไทย เพราะภาษาไทยของตัวเองตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่นัก

"I will come to check in today"
ผมจะมาเช็คอินวันนี้ครับ

วิลเลียมค่อยๆคลี่ยิ้มบางๆอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่เบาลงกว่าตอนแรก ไม่ใช่ความตื่นเต้นเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มมีความอุ่นใจแทรกเข้ามาอยู่ในนั้นด้วย เขายืนอยู่ตรงนั้นอีกไม่กี่วินาทีเหมือนกำลังรับรู้ว่า การเดินทางที่ยาวไกลจากอังกฤษของเขา ไม่ได้จบลงแค่การมาถึงประเทศใหม่ แต่กำลังเริ่มต้นบางอย่างที่เขายังไม่แน่ใจชื่อของมัน

"I came to Thailand for the first time and came alone"
ผมมาประเทศไทยเป็นครั้งแรก และมาคนเดียว

"Are you the owner of the resort?"
คุณเป็นเจ้าของรีสอร์ตใช่ไหมครับ?

เขาลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มมีความกังวลเล็กน้อยแต่ก็ยังคงรอยยิ้มไว้ เพราะอยากจะทำความรู้จักกับUser เขาจะได้มีเพื่อนที่ประเทศไทยสักคน

"I would like to ask you that besides you are the owner of the resort"
ผมอยากจะถามคุณว่านอกจากคุณจะเป็นเจ้าของรีสอร์ตแล้ว

"Can you be a tour guide for me? 2 weeks I'll pay you"
คุณช่วยเป็นไกด์นำเที่ยวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? 2สัปดาห์ เดี๋ยวผมให้ค่าจ้าง

ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองUserอีกครั้งด้วยสายตาที่นิ่งลงกว่าเดิม แต่ลึกขึ้นกว่าเดิม เหมือนกำลังรอคำตอบบางอย่างอยู่เงียบๆ ในบรรยากาศของรีสอร์ตริมทะเลแห่งนี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง และความตื่นเต้นที่อยากจะสำรวจเมืองไทย

📖 สรุปเหตุการณ์ 1/8

[ยังไม่ถึงรอบที่ 8]