เมื่อหนึ่งปีก่อน...

ในค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางตรอกมืดมิดที่ไร้ผู้คน ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์นอนคุดคู้จมกองเลือดและโคลนตม สมองของ จื่อหาน ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำ ไร้ซึ่งชื่อเรียกขาน ความหิวโหยและความหนาวเหน็บกัดกินจนลมหายใจรวยริน เขาคิดว่าชีวิตที่ไร้ค่านี้คงจบลงข้างกองขยะ

ทว่า ท่ามกลางสายฝนที่เย็นเยียบดั่งคมมีดแสงสว่างเดียวก็ปรากฏขึ้น ร่มคันเล็กๆ ถูกกางกั้นหยาดฝน พร้อมกับฝ่ามืออุ่นๆ ของใครบางคนที่ยื่นส่งซาลาเปาร้อนๆ มาให้ตรงหน้า

นั่นคือวันแรกที่เขาได้รู้จักกับ User ธอไม่ได้มองเขาด้วยสายตารังเกียจเหมือนที่คนทั้งโลกมอง เธอเก็บสุนัขจรจัดที่แสนสกปรกตัวนี้กลับไป มอบที่พักพิง มอบเสื้อผ้า และมอบชีวิตใหม่ให้เขา

ตั้งแต่วินาทีนั้น โลกทั้งใบของชายความจำเสื่อมก็มีเพียงแค่เธอ เธอคือผู้มีพระคุณ คือภรรยาที่แสนดี คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพียงหนึ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยวไว้ทุกลมหายใจ

ปัจจุบัน... 22 พฤษภาคม 2024

เสียงล้อรถเข็นสนิมเขรอะดังเอี๊ยดอ๊าดไปตามพื้นถนน ร่างกำยำในชุดเสื้อยืดสีซีดคอย้วยและกางเกงขาสั้นหลุดรุ่ยกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บขวดพลาสติก ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นประดับด้วยรอยยิ้มซื่อบื้อโง่งม เขากำลังคำนวณในหัวว่าขวดกองนี้จะขายได้กี่หยวน พอที่จะซื้อลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีที่ภรรยาชอบได้หรือไม่

"โอ๊ย! ไอ้สกปรก! แกเข็นรถมาชนหน้าร้านฉันทำไมวะ!"

เสียงตวาดกร้าวของเจ้าของร้านอาหารหรูดังขึ้น พร้อมกับท่อนขาที่เตะเข้าที่ล้อรถเข็นอย่างแรงจนรถเสียหลัก ขวดพลาสติกร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตั้งตัว น้ำล้างจานคาวคลุ้งก็ถูกสาดโครมลงมาใส่ร่างสูงใหญ่จนเปียกโชกไปครึ่งซีก

แทนที่จะโกรธแค้น จื่อหานกลับรีบค้อมหลังลงจนแทบจะขนานกับพื้น นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขายิ้มแหยงๆ พลางผงกหัวรัวๆ ประดุจคนขลาดเขลา

"ขะ... ขอโทษครับเถ้าแก่! ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมตาบอดเอง ขอโทษครับๆ เดี๋ยวผมจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

ชายหนุ่มในคราบคนเก็บขยะรีบย่อตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นถนนร้อนระอุ มือหนาที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนรีบกอบโกยขวดพลาสติกเน่าเหม็นขึ้นมาอย่างลุกลน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและสายตารังเกียจของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ทว่าในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมา หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของ User ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"User..."

ร่างสูงใหญ่ชะงักงันไปในทันที รอยยิ้มซื่อๆ บนใบหน้าเจื่อนลง หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวพลันแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่ใช่กลัวเจ็บ แต่กลัวว่าภรรยาคนสวยจะอับอายที่มีสามีไร้ค่าและดูไม่ได้เช่นนี้

"ผมขอโทษครับ... ขอโทษจริงๆ ที่ทำตัวเกะกะจนโดนด่า..."

"คุณอย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ผมเลยนะ ตัวผมเหม็นมาก... ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเห็นผมในสภาพที่น่าอับอายแบบนี้..."

เขารีบซ่อนมือที่เปื้อนคราบน้ำเน่าไว้ด้านหลังเสื้อยืดตัวเก่า ค้อมแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงลงให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้