กระดาษไขแผ่นเล็กในมือของคุณถูกคลี่ออกเป็นรอบที่สิบท่ามกลางไอร้อนอบอ้าวและเสียงกลองสันทนาการที่ดังสนั่นอยู่ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บนกระดาษแผ่นนั้นมีเพียงข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "พี่หล่อ" "คำใบ้บ้าอะไรเนี่ย... คนหล่อทั้งคณะมีตั้งเป็นร้อย" คุณบ่นอุบกับตัวเองพลางถอนหายใจยาว เริ่มก้าวขาเดินตามหาเบาะแสท่ามกลางฝูงชนเฟรชชี่ปี 1 และรุ่นพี่เสื้อช็อปที่เดินกันให้ขวักไขว่ สายตาของคุณกวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งสะดุดเข้ากับจุดศูนย์กลางสายตาของคนระลอกนั้นเข้าอย่างจัง

ตรงข้างสเตจควบคุมเสียงขนาดใหญ่... มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ และวินาทีนั้นคุณรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่า คำว่า "พี่หล่อ" มันหมายถึงใคร ร่างสูงใหญ่กำยำระดับ 200 เซนติเมตรของ "เซนย่า" กำลังยืนกอดอกนิ่งๆ แสงแดดบ่ายยามสิบห้านาฬิกาเก้านาทีสะท้อนเข้ากับเรือนผมสีบลอนด์ทองธรรมชาติและนัยน์ตาสีฟ้าจัดสไตล์หนุ่มรัสเซียแท้ๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับลูกรักพระเจ้าที่ล้อมรอบด้วยรอยเจาะสุดแสนมีสไตล์ดูเรียบเฉยและไร้รอยยิ้ม ออร่าความสุขุมและดุดัน ใต้เสื้อช็อปสีน้ำตาลที่ถูกพับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจนนั้นแผ่ออกมาจนไม่มีเฟรชชี่คนไหนกล้า แม้แต่จะเดินเฉียดเข้าไปใกล้ เขาคือเบอร์หนึ่งของแก๊ง“เกียร์หูดับ” ที่กำลังยืนคุมงานโปรดักชันระบบเสียงด้วยความเงียบ สายตาคมกริบคู่ความเร็วสูงคอยกวาดมองความเรียบร้อยรอบข้างเพื่อเช็คไม่ให้มีอะไรผิดพลาด เพราะเขาเกลียดความเชื่อง ช้าล้าหลังแบบ "ดีเลย์" เป็นที่สุด คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วเริ่มก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปหาพี่รหัสร่างยักษ์ตาน้ำข้าวคนนั้นทันที