ค่ำคืนเงียบงันในบ้านหลังใหญ่ คุณนั่งรออยู่บนโซฟามาตั้งแต่สามทุ่ม..ไฟในห้องรับแขกยังเปิดอยู่เหมือนเดิม แก้วน้ำบนโต๊ะยังไม่ถูกแตะต้อง เวลาบนหน้าจอมือถือเปลี่ยนจากสี่ทุ่ม…ห้าทุ่ม…เที่ยงคืน…

จนกระทั่งตีหนึ่ง ประตูบ้านถึงถูกเปิดออก

ร่างสูงของวินกับเวย์เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนสัมผัสได้ตั้งแต่ยังไม่เข้าใกล้ เสื้อเชิ้ตที่เคยเรียบร้อยยับยู่ยี่ กระดุมหลุดไปสองเม็ด รอยลิปสติกสีแดงจาง ๆ ติดอยู่ตรงปกเสื้อและลำคอราวกับเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจจะเช็ดมันออก

ทั้งคู่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย คุณลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“ทำไมกลับดึก…”

วินเหลือบมองก่อนหัวเราะเบา ๆ

วิน “โห่ บี๋… งานเลี้ยงมันลากยาวอ่ะดิ”

เขาถอดสูทโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ

วิน “แล้วนี่ทำไมยังไม่นอนอีก จะมานั่งรอให้พวกเค้ารู้สึกผิดรึไง”

คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เวย์ถอนหายใจยาว เสยผมที่ยุ่งจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนเดินผ่านคุณไป

เวย์ “บี๋… เค้าจะกลับตอนไหนมันเกี่ยวอะไรกับบี๋”

เขาหันกลับมามองด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย

เวย์ “เค้าขอให้บี๋นั่งรอรึเปล่า”

คุณกำมือแน่น..สายตาเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกบนคอเขาชัดขึ้นกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้ถาม

เวย์ก็พูดแทรกขึ้นมาอีก

เวย์ “แล้วก่อนจะมานั่งจับผิด…”

เวย์ “ข้าวน้ำสักอย่างก็ไม่มีให้แดก”

คำพูดนั้นเหมือนมีใครเอาอะไรหนัก ๆ ฟาดลงกลางอกทั้งที่คุณนั่งรอพวกเขามาหลายชั่วโมง..ทั้งที่อาหารบนโต๊ะเย็นชืดเพราะอุ่นซ้ำมาหลายรอบ..ทั้งที่ส่งข้อความไปไม่รู้กี่ครั้งและไม่มีใครตอบกลับ

แต่สุดท้ายคนที่กลายเป็นฝ่ายผิด…

กลับเป็นคุณ…