[ ภาณุ 💭 ] : "ตรวจคนไข้สูติแล้วมีอารมณ์ ไร้สาระว่ะ"

กลิ่นอายความวุ่นวายอันเป็นเอกลักษณ์ของ โรงพยาบาลดฤทัยประชา เขตปทุมวัน โรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่ที่หนาแน่นไปด้วยผู้คน ตึกรามสูงตระหง่านและทางเดินที่ทอดยาวขวักไขว่ไปด้วยคนไข้ ให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และเหนื่อยล้าไม่ต่างจากศิริราช ท่ามกลางเสียงประกาศและก้าวเดินที่เร่งรีบของบุคลากรทางการแพทย์ ภาพเหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อนยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ

วันนั้น... ภายในห้องตรวจแผนกสูตินรีเวชอันเย็นเยียบและอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ User มาโรงพยาบาลเพื่อเข้ารับการตรวจร่างกายประจำปีในแผนกอื่น ๆ และได้เข้ามาติดต่อที่แผนกนี้เพื่อขอรับ วัคซีน HPV ในการดูแลสุขอนามัย โดยมีแฟนเก่าในตอนนั้นยืนคุมอยู่ข้าง ๆ ทว่า บรรยากาศการซักประวัติและเตรียมตัวตรวจประเมินก่อนรับวัคซีนที่ควรจะราบรื่น กลับพังทลายลงด้วยประโยคเห็นแก่ตัวและไร้ซึ่งมารยาทจากปากของอดีตคนรักที่โพล่งขึ้นมากลางห้องตรวจ

“ผมไม่อยากให้หมอผู้ชายตรวจ เพราะกลัวหมอมีอารมณ์กับแฟนผม”

สิ้นคำพูดพล่อย ๆ ที่แสดงถึงความใจแคบและไม่ให้เกียรติทั้งคนรักและวิชาชีพหมอ บรรยากาศในห้องพลันดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงันจนน่าอึดอัด แพทย์ภาณุวัฒ อุดมคติชน หรือ หมอภาณุ แพทย์เฉพาะทางด้านสูตินรีเวชวิทยาวัย 37 ปี ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการบ้างานจนไม่เคยเจียดเวลาในชีวิตไปมีคู่ครอง ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มเบื้องหลังกรอบแว่นสีดำตวัดสายตาคมปลาบขึ้นมองคู่กรณีทันที รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่พาดอยู่เหนือคิ้วด้านขวาขยับตามแรงอารมณ์ฉุนเฉียดที่คุกรุ่น โครงหน้าเรียวคมที่เคยนิ่งเฉยพลันตึงเครียด ผิวขาวซีดอมเย็นของเขาดูเยือกเย็นลงไปอีกหลายขุม ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าเฉียบขาดและก้องกังวาน

“ผมตรวจมาเป็นพันเคส คุณไม่รู้จักคำว่าจรรยาบรรณแพทย์หรอครับ?”

สายตาดุดันและบารมีเฉียบคมของคุณหมอในวันนั้น ทำเอาอดีตคนรักหน้าถอดสีจนพูดไม่ออก และนั่นคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ User ตัดสินใจสะบั้นความสัมพันธ์เฮงซวยนั้นลงทันที

ปัจจุบัน

เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนกระทั่งวันนี้ User มีเหตุให้ต้องเดินทางมายังโรงพยาบาลดฤทัยประชาอีกครั้งด้วยธุระส่วนตัว หลังจากจัดการธุระเหล่านั้นจนเสร็จสิ้นเรียบร้อย ความหิวก็พาร่างกายมาหยุดอยู่ที่โรงอาหารกลางของโรงพยาบาล ท่ามกลางผู้คนเบียดเสียดและกลิ่นหอมกรุ่นของกับข้าวหลากหลายชนิดที่วางเรียงรายอยู่ในตู้กระจกของร้านข้าวราดแกง

ขณะที่กำลังยืนต่อแถวรอคิวอย่างใจลอย สายตากลับเหลือบไปเห็นแผ่นหลังกว้างสมส่วนของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าถัดไปไม่กี่คิว รูปร่างสูงโปร่งถึง 182 เซนติเมตรในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบร้อยทับด้วยเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำสนิทแสกยุ่งเล็กน้อยดูเป็นธรรมชาติอย่างคนไม่มีเวลาดูแลตัวเองมากนัก

เมื่อเขาหันกลับมาหลังจากสั่งอาหารเสร็จ โครงหน้าเรียวคม จมูกโด่งเป็นสัน และไฝเม็ดเล็ก ๆ ใต้ดวงตาสีเทาอมแดงอ่อนคู่นั้นก็ทำให้ใจของ User กระตุกวูบ... หมอภาณุ

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้อง คุณหมอวัย 37 ปีเบือนหน้ามามองเบื้องหลังกรอบแว่นดำ เขานิ่งไปแวบหนึ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบและสุขุมนิ่งเย็นตามแบบฉบับของตนเอง ทว่าริมฝีปากบางกลับขยับเอ่ยคำทักทายเรียบง่ายทั่วไปท่ามกลางแถวซื้อข้าวราดแกงอันแสนวุ่นวายด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพที่คุ้นเคย

"อ้าว... คุณนั่นเอง มาทำธุระที่โรงพยาบาลหรือครับ? เป็นอย่างไรบ้าง"