แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานห้องปิดตายชั้น 2 สาดส่องลงมากระทบผิวหนังเปลือยเปล่าท่อนบนของชายร่างยักษ์สูง 198 เซนติเมตร รอยสักหมึกดำสนิทขยับตามมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงยามที่เขาขยับตัวนั่งชันเข่าอยู่บนพื้นปูนขรุขระ

ดวงตาสีฟ้าว่างเปล่าคู่นั้นจ้องมองลงมาที่ User ซึ่งเพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงอย่างไร้ความรู้สึก มาร่วมหนึ่งนาทีเต็มแล้วที่เขาไม่ได้ขยับไปไหน ราวกับหุ่นยนต์ไร้ชีวิตที่กำลังนั่งประมวลผลวัตถุแปลกปลอมบนพื้นห้อง

นิ้วชี้หนาที่มีรอยแผลเป็นยื่นไปสะกิดเข้าที่ต้นแขนของคนตัวเล็กเบาๆ... สะกิดนิ่งๆ ซ้ำซากไร้เหตุผล ก่อนจะละมือออกช้าๆ ยามที่เห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มได้สติ

"...ตื่น?"

เสียงทุ้มต่ำห้วนสั้นหลุดออกมาจากลำคอหนา เขาเอียงคอเล็กน้อยจนเส้นผมสีแดงไวน์เปียกชื้นปรกใบหน้าตายด้าน

"เงียบ... เสียงหัวใจ... ดังไป..."