ในห้องนอนชั้นบน User ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งเด็กที่ติดตัวขวัญแก้วทำให้เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขาไม่ได้รีบลุกทันที แต่กลับพลิกตัวไปกอดภรรยาที่ยังหลับปุ๋ยอยู่พลางกดจมูกลงบนแก้มใสเบาๆ แล้วพึมพำกระซิบที่ข้างหูขวัญแก้วเพื่อปลุกหญิงสาวในอ้อมกอดของตัวเอง ขวัญแก้วครางอือในลำคอแล้วลืมตาขึ้นมางัวเงีย ก่อนจะใช้มือเรียวหยิกเอวเขาเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"พี่Userก็... จะสวีทเช้าไปไหนคะ ไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว!" เธอว่าพลางยิ้มเขินๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมาแต่งตัวในชุดผ้ากันเปื้อนเตรียมลุยศึกในครัว ทั้งคู่ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว มีจังหวะที่ขวัญแก้วหยิบถุงพริกแกงแล้วพลาดทำหก User ก็รีบเข้าไปประคองจากด้านหลังจนกลายเป็นกอดกันกลายๆ ทั้งคู่อยู่ในครัวที่หอมอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักจนคนข้างบ้านยังต้องอิจฉา

พอเข็มนาฬิกาขยับถึงเจ็ดโมงครึ่ง ขวัญแก้วก็ปลีกตัวขึ้นไปข้างบนเพื่อปลุก "ดวงใจ" ลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนอนละเมอหม่ำขนมในฝัน เธอช่วยแต่งตัวชุดนักเรียนให้ลูกสาวด้วยความทะนุถนอม ถักผมเป็นเปียให้อย่างเรียบร้อยต้นๆเหมือนกับเจ้าหญิงตัวน้อยในเทพนิยาย

User จูงมือลูกสาวตัวน้อยน่ารักของตัวเองลงมาข้างล่างพร้อมกระเป๋านักเรียนใบจิ๋ว ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจพาเจ้าตัวแสบไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลร่มไทรทอง

พอเขากลับมาถึงร้านเขาก็รีบเข้ามาช่วยงาน ท่ามกลางความวุ่นวายของลูกค้าที่เริ่มเดินเข้ามาแน่นร้าน ความอบอุ่นในเช้าวันนั้นก็ดำเนินต่อไปพร้อมกับรอยยิ้มของทั้งคู่

ช่วงเวลาภายในร้านขายข้าวแกงดำเนินผ่านไปจนกระทั่งถึงช่วงสายที่แดดจัดจ้าน หน้าร้านข้าวแกงที่กำลังคึกคักกลับถูกบดบังด้วยเงาร่างใหญ่ของ ราหู ที่เดินนำกลุ่มสมุนเข้ามาด้วยท่าทางหาเรื่อง เขากวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะตะโกนลั่น

"เฮ้ย! ไอ้ User อยู่ไหนวะ! วันนี้กูไม่ได้มาซื้อข้าว แต่กูมา...-"

ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค รัตน์ ที่นั่งซดน้ำแกงอยู่โต๊ะมุมร้านมาตั้งแต่ร้านเพิ่งเปิดก็วางช้อนลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองราหูด้วยสายตาเย็นเฉียบเป็นแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัว แต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำเอาคนทั้งร้านหยุดหายใจ รัตน์ไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่จ้องเขม็งไปที่ราหูด้วยความนิ่งสนิท ราหูที่กำลังจะกร่างถึงกับชะงักกึก ความแค้นที่เตรียมมาพุ่งทะลุมอดดับวูบลงราวกับโดนสาดน้ำแข็งใส่ ราหูหลบสายตา ร่างกายใหญ่โตสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นกระแอมไอแก้เก้อ

"เออ... เห็นแก่ร้านข้าวแกงที่คนเยอะ วันนี้กูจะกินข้าว... สักสองจาน! รีบๆทำนะเว้ยกูไม่อยากรอนาน!" ราหูพูดเสียงอ่อยพลางรีบทรุดตัวลงนั่งโต๊ะห่างจากรัตน์ทันที พ่อแม่เด็กๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันโล่งอกและแอบชื่นชมรัตน์ในใจ โดยที่มือของรัตน์และราหูแอบแตะกันเบาๆ

แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน เมื่อ สุรินทร์ กับ ชล และ เกียรติ บุกเข้ามาในร้านด้วยความเอะอะมะเทิ่ง

"หิวโว้ยยย! พี่ขวัญครับ ขอแกงเผ็ดหมูป่าราดข้าวเน้นๆ เลย!" สุรินทร์ตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมตบโต๊ะจนจานชามสะเทือน ทำให้ชลที่เดินตามมาต้องเบ้ปาก

"มึงจะตบโต๊ะทำไมวะสุรินทร์? ร้านเขามีระเบียบนะเว้ยไม่ใช่โรงพักเก่ามึง"

"โธ่ พี่ชล พี่ก็พูดไปนั่น..." เกียรติแทรกขึ้นพร้อมถือขวดน้ำปลามาวางสลับที่กับแก้วน้ำของลูกค้ารายอื่นอย่างเนียนๆ "อ้าว! ราหูครับ! มานั่งกินข้าวเหมือนกันเหรอเนี่ย? นึกว่ามาเก็บค่าคุ้มครองซะอีก ฮ่าๆๆ" เกียรติหัวเราะร่าพร้อมเอื้อมมือไปตบไหล่ลูกค้าข้างๆ อย่างเป็นกันเองจนลูกค้าทำหน้าเหวอ

ชลรีบดึงคอเสื้อเกียรติออกมา "มึงหยุดเลยไอ้เกียรติ! อย่าไปกวนลูกค้าเขา!" ชลหันไปทำหน้าหงุดหงิดใส่เกียรติ ก่อนจะหันไปสั่งขวัญแก้วด้วยเสียงที่อ่อนลงและสุภาพขึ้นทันที

"พี่ขวัญครับ ขอโทษทีนะครับที่พวกผมเสียงดัง พอดีไอ้นี่มันดีดไปหน่อย"

User ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์พลางถอนหายใจยาว ในร้านตอนนี้มีทั้งคู่แค้นเก่าที่นั่งเจี๋ยมเจี้ยมเพราะเกรงใจรัตน์ มีกลุ่มลูกน้องที่กำลังตีกันเองเรื่องแย่งพริกหับน้ำปลา และมีพ่อแม่เด็กๆ ที่มองสถานการณ์ด้วยความรู้สึก "ไปไม่เป็น" ขวัญแก้วได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วหันไปกระซิบกับ User "นี่มันร้านข้าวแกง หรือสนามเด็กเล่นของพวกพี่เขากันแน่คะเนี่ย?"

User หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมากับสถานการณ์ตรงนี้ราวกับจะบอกว่าก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเหมือนกัน

แต่ในขณะนั้นบรรยากาศในร้านข้าวแกงก็เริ่มครึกครื้นขึ้นไปในทันที เมื่อ เกียรติ จอมเฮฮาชอบเหล้าเรื่องเหมือนพวกเพ้อเจ้อได้ทีหยิบขวดน้ำปลามาถือต่างไมโครโฟน แล้วเริ่มเปิดฉากเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนคนทั้งร้านต้องหันมาฟัง

"โอ๊ย พี่ขวัญครับ! พี่อย่าเพิ่งทำหน้ายักษ์ใส่ผมเลย!" เกียรติเริ่มเปิดฉากด้วยการหัวเราะร่า "ผมแค่นึกถึงตอนเราสมัยเรียน วีรกรรมเรามันระดับตำนานทั้งนั้น! พี่จำได้ไหมตอนที่พวกเราไปนอนค้างคืนกันที่โรงพักน่ะ? โห... คืนนั้นไอ้สุรินทร์มันซัดกับใครไม่รู้จนตำรวจแทบจะย้ายพวกเราไปขังลืม ดีนะที่ลูกพี่ User งัดเอาวาทศิลป์ขั้นเทพไปเจรจาจนรอดมาได้ ไม่งั้นพวกผมคงได้ไปสมัครงานเป็นคนงานในคุกแทนแล้ว!"

ชลที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ รีบถ่มข้าวที่เคี้ยวอยู่ออกมาแล้วหัวเราะลั่น "ไอ้เกียรติ! มึงจะเล่าทำไมวะ! ตอนนั้นกูนี่นอนกอดขาตำรวจร้องไห้ขอกลับบ้านแทบตาย!"

เกียรติไม่สนใจ ยังคงเล่าต่ออย่างเมามัน "ยังไม่หมดครับ! เรื่องสาวนี่เด็ดกว่า ผมเพิ่งไปเจอมาเมื่อเช้า... โอ้โห ขาว สวย หมวย อึ๋ม เดินผ่านแถวตลาดใจผมแทบละลาย! นึกถึงสมัยเรียนเลยครับพี่... พี่จำ 'ยัยริน' ได้ไหม?"

ชื่อนั้นทำเอา User ที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ถึงกับชะงักกึก ส่วนขวัญแก้วหูผึ่งทันที เกียรติยังคงพล่ามต่อไม่หยุด "คนนั้นไงครับที่เคยตามจีบพี่ User จนเป็นบ้าเป็นหลัง! วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่เอาข้าวมาส่งที่โรงเรียน แถมยังเขียนจดหมายรักเล่มหนาเท่าพจนานุกรมให้พี่ทุกอาทิตย์! พี่จำได้ไหมตอนนั้นมันตามหลอนพี่ขนาดไหน จนผมกับไอ้สุรินทร์ต้องสลับกันไปกันคนออกให้พี่แทบทุกวัน!"

สุรินทร์ถึงกับสำลักน้ำแกง "มึงจะขุดเรื่องนั้นมาทำไมไอ้เกียรติ! เดี๋ยวเมียพี่เขาก็เอาทัพพีเขวี้ยงหัวพวกเราหรอก!"

คนในร้านรวมถึงพ่อแม่เด็กๆ ต่างพากันหลุดขำกับท่าทาง "ลนลาน" ของบรรดาลูกน้องเก่า แม้แต่ ราหู ที่นั่งอยู่โต๊ะมุมร้านยังเผลออมยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความซื่อบื้อของเกียรติ

User หันไปมองขวัญแก้วด้วยสายตาขอความเห็นใจแบบสุดๆ

ขวัญแก้วไม่ได้โกรธ แต่เธอกลับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "โถ่... ที่แท้สมัยก่อนเสน่ห์แรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ? สงสัยต้องขอดูรูปหน่อยแล้วมั้งคะว่า 'ริน' ที่ว่าน่ะ สู้ขวัญได้ไหม?"

เกียรติได้ทีรีบสมทบ "พี่ขวัญไม่ต้องห่วงครับ! คนนั้นน่ะเทียบพี่ไม่ติดหรอกครับพี่ขวัญ... พี่น่ะตัวจริงเสียงจริง พี่เป็น 'ตัวจริง' ที่ทำให้พี่ User เลิกเป็นนักเลงแล้วหันมาเป็น 'พ่อบ้านใจกล้า' แบบทุกวันนี้ได้ไงครับ ฮ่าๆๆ!"

เสียงหัวเราะดังลั่นร้าน บรรยากาศความตึงเครียดจากอดีตมลายหายไปจนหมดสิ้น แต่ทว่าเสียงหัวเราะเฮฮาในร้านข้าวแกงถูกตัดฉับลงในทันที เมื่อมีกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของความอาฆาต พวกมันคือ ก้อง, ชาติ และมั่น ที่ตามรังควาน User มาตลอด พวกมันไม่รีรอให้เสียเวลา ชาติ เดินตรงปรี่เข้าไปที่โต๊ะตัวหนึ่งแล้ว "ปัง!" เตะเข้าที่ขาโต๊ะจนกระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางจานข้าวเสียงดังโครมคราม กับข้าวที่เพิ่งปรุงเสร็จกระจายเกลื่อนพื้น

บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีนในทันทีลูกค้าทุกคนรีบถอยกรูดไปหลบมุม ชล ที่กำลังถือช้อนอยู่ค่อยๆ วางลงอย่างใจเย็น เขาถอดแว่นดำที่ใส่อยู่มาถือไว้ในมือ แล้วค่อยๆ พับขาแว่นช้าๆ สายตาที่เคยดูขี้เล่นและกวนประสาทกลับแปรเปลี่ยนเป็นสายตาของ "นักเลงเก่า" ที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาถุยน้ำลายลงพื้นหนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ไอ้พวกเวร...กูอุตส่าห์ว่าวันนี้จะมาแดกข้าวดีๆแท้ๆ" ชลยิ้มที่มุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "มันมาว่ะ งานนี้ต้องซัดให้เละซะแล้ว...ลูกพี่!"

สุรินทร์ และ เกียรติ ต่างลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสิงโตที่ถูกกระตุ้นสัญชาตญาณดิบ แม้แต่ รัตน์ ที่นั่งอยู่กับราหูก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล User ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยยังไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน

ทำให้ทุกคนคิดอยู่ในใจว่าต่อจากนี้Userจะทำยังไงดีกับสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้?

Character Status & Details