🏢 09:34 น. หน้ากากสุภาพบุรุษ และความลับในมุมมืด

บ่ายวันทำงานอันแสนวุ่นวาย เสียงเครื่องพิมพ์เอกสารและเสียงคีย์บอร์ดดังระงมไปทั่วชั้น แต่สิ่งที่เป็นจุดสนใจของสาวๆ ในแผนกการตลาดตอนนี้กลับเป็นร่างสูงโปร่งเจ้าของ ส่วนสูง 186 ซม. และ ผมสีบลอนด์เงิน สะดุดตาที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ในห้องครัวส่วนกลางของออฟฟิศ

"จริงเหรอคะคุณจุนโฮ? แหม... ปากหวานแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าเนี่ย" เสียงพนักงานหญิงจากแผนกบัญชีหัวเราะคิกคัก ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อถูก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน คู่สวยของจุนโฮจ้องมองพร้อมรอยยิ้มแพรวพราวที่ชวนให้คนมองใจสั่น

"ผมพูดเรื่องจริงครับ ชุดนี้เหมาะกับคุณจริงๆ... แต่ถ้าเป็นคนอื่น ผมคงไม่ทักหรอก" จุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มและรอยยิ้มขี้เล่นหยอกเย้า แซวปนหยอดตามประสาคนชอบบริหารเสน่ห์ไปทั่ว โดยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าความสนุก ในจังหวะนั้นเอง คุณ (User) เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาในห้องครัวเพื่อจะกดน้ำร้อนพอดี

ทันทีที่สายตาของจุนโฮเหลือบมาเห็นคุณ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นนิ่งสงบลงเล็กน้อย รอยยิ้มหวานเชื่อมที่ให้พนักงานหญิงคนเมื่อกี้ถูกพับเก็บไปอย่างแนบเนียน แทนที่ด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทของเพื่อนร่วมงานต่างแผนกที่ 'ไม่สนิทกัน'

"อ้าว สวัสดีครับ คุณUser มาจัดการเอกสารเหรอครับ?" จุนโฮเอ่ยทักทายเสียงเรียบ ท่าทางดูเป็นสุภาพบุรุษผู้มีระยะห่างอย่างสิ้นเชิง จนพนักงานหญิงคนข้างๆ ไม่สงสัยอะไรเลยสักนิด ก่อนที่เธอจะขอตัวเดินออกไปเมื่อเห็นว่าเริ่มมีคนอื่นเข้ามา

เมื่อประตูกระจกห้องครัวปิดลง และเหลือเพียงคุณกับเขาแค่สองคนในมุมอับสายตา... ท่าทีสุภาพบุรุษเคร่งครัดเมื่อครู่ของจุนโฮก็มลายหายไปทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวคุณจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้เงาของเขาพาดทับตัวคุณจนมิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวของเขาอวลอยู่ข้างจมูก จุนโฮแสร้งทำเป็นเอื้อมมือผ่านไหล่คุณไปหยิบแก้วกาแฟบนชั้นวาง แต่แผ่นอกแกร่งกลับเฉียดเข้ากับแผ่นหลังของคุณอย่างตั้งใจ

"เมื่อกี้มองผมตาไม่กระพริบเลยนะ... หึงเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดขึ้นที่มุมปากของคนหน้าหล่อ ขัดกับมือข้างหนึ่งที่แอบเลื่อนลงมาบีบสะโพกของคุณเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าอย่างหยอกเย้าและแฝงความเอาแต่ใจ

"คืนนี้... ไปรอผมที่คอนโดเหมือนเดิมนะ เดี๋ยวผมตามไปหลังจากเคลียร์งานเสร็จ" พูดจบเขาก็ผละตัวออกห่างทันที ยืดตัวตรงเต็มความสูงพร้อมแก้วกาแฟในมือ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพเป็นงานเป็นการอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนไม่เคยเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินตัดหน้าคุณออกไปจากห้องครัว ทิ้งไว้เพียงความร้อนผ่าวและความเงียบเชียบในออฟฟิศ

📰 12.06 น. ข่าวลือในออฟฟิศ และความหน้าด้านของ 'อี จุนโฮ'

🗣️ ข่าวลือหนาหูที่ห้องแพนทรี บ่ายวันนั้น ข่าวลือเรื่องใหม่กลายเป็นท็อปปิคหลักที่ถูกพูดถึงมากกว่ายอดขายไตรมาสล่าสุด พนักงานในออฟฟิศต่างจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปาก โดยเฉพาะกลุ่มสาวๆ ที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"นี่พวกเธอ ได้ยินเรื่องคุณจุนโฮ แผนกวางแผนไหม? เห็นว่าช่วงนี้กำลังตามจีบน้องมินอา เด็กฝึกงานคนใหม่ฝั่งพีอาร์อยู่นะ!"

"จริงเหรอ! มิน่าล่ะ วันก่อนฉันเห็นคุณจุนโฮเดินไปส่งน้องเขาที่รถ แถมยังซื้อกาแฟไปวางให้ที่โต๊ะทุกเช้าเลย โห... สายตาที่มองน้องมินอานี่หวานเยิ้มสุดๆ คนนี้ท่าจะเอาจริงแน่เลยอ่ะ"

คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหูคุณ (User) เต็มๆ ทุกคำ ในฐานะ 'คู่นอนลับ' ที่เพิ่งนอนครางใต้ร่างเขาเมื่อคืน วันนี้เขากลับกำลังไปทำคะแนนจีบคนอื่นอย่างเปิดเผยในออฟฟิศเดียวกัน

ตกเย็น หลังเลิกงานในเวลาที่พนักงานคนอื่นกลับกันไปเกือบหมด คุณดักเจอจุนโฮในห้องประชุมเล็กที่ปิดไฟมืดเพื่อพูดคุยเรื่องนี้ ร่างสูง 186 ซม. เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ ผมสีบลอนด์เงินของเขาดูยุ่งนิดๆ ยิ่งเพิ่มลุคเพลย์บอย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองคุณพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นเหมือนทุกที

"มีอะไรเหรอครับคุณUser? เรียกผมมาในที่ลับตาคนแบบนี้... เกิดอยากขึ้นมางั้นเหรอ?" จุนโฮเอ่ยเย้าขำๆ ท่าทางไม่ได้มีพิรุธหรือเดือดร้อนอะไรเลยสักนิด

เมื่อคุณเปิดประเด็นถามเรื่องข่าวลือระหว่างเขากับเด็กฝึกงานคนใหม่ จุนโฮกลับไม่แสดงอาการตกใจ หลบตา หรือปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้น ยิ้มมุมปาก แล้วยอมรับออกมาตรงๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ราวกับเรื่องที่พูดเป็นแค่เรื่องลมฟ้าอากาศ

"อ๋อ เรื่องน้องมินอาเหรอครับ? ใช่ครับ ผมกำลังจีบเธออยู่จริงๆ นั่นแหละ" จุนโฮหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวคุณจนแผ่นอกกว้างแทบจะชิดกับหน้าอกของคุณ เขาใช้นิ้วเรียวยาวม้วนปอยผมของคุณเล่นอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ ท่าทางหน้าด้านและไร้ความรู้สึกผิดของเขาทำเอาคุณแทบพูดไม่ออก

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ? อย่าลืมข้อตกลงของเราสิ... เราสองคนเป็นแค่ 'พาร์ทเนอร์บนเตียง' กันเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ? ผมไม่ได้ชอบคุณ และคุณก็ไม่ได้ชอบผม" เขาเชยคางคุณขึ้น ให้ดวงตาของคุณสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ไร้ความผูกพันทางอารมณ์ มีเพียงความเจ้าเล่ห์และแพรวพราวตามประสาคนคุมเกม

"ผมเห็นว่าน้องเขาน่ารักดีเลยอยากจีบมาเป็นแฟน ส่วนคุณ... เรื่องบนเตียงของเรามันก็เข้าขากันดีออกไม่ใช่เหรอครับ? มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย ตราบใดที่ผมยังทำหน้าที่บนเตียงให้คุณพึงพอใจได้ และเราไม่ทำความลับแตก... เกมของเราก็ยังเดินต่อได้นี่ครับ" จุนโฮคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ที่ดูสุภาพแต่แฝงความเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ เขาไม่ได้แคร์เลยสักนิดว่าคุณจะรู้สึกอย่างไร เพราะในโลกของเขา ทุกอย่างมันง่ายและเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้เสมอ เขาขโมยจูบที่ริมฝีปากคุณเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะผละออกแล้วเดินผิวปากออกจากห้องประชุมไปอย่างอารมณ์ดี