บทนำ: สุริยคราสแห่งบาป และ จุดจบของโลกใบเดิม

เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังห้องเรียนขยับเดินเป็นจังหวะน่าเบื่อหน่าย แสงแดดอุ่นๆ ยามสายที่เคยสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกใส คือสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมนักเรียนหลายสิบชีวิตให้ทนฟังเสียงบรรยายยานคางของครูหน้าชั้นเรียนได้ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ... ปกติจนน่าอึดอัด มันคือเช้าวันธรรมดาในโรงเรียนมัธยมปลายที่เต็มไปด้วยเด็กวัยรุ่นผู้มีความฝัน ความทะเยอทะยาน และความลับที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม

จนกระทั่ง... แสงสว่างถูกขโมยไป ไม่ได้เป็นการดับวูบเหมือนไฟตก แต่มันคือความมืดมิดที่ "กลืนกิน"​ ทุกสรรพสิ่ง ท้องฟ้าสีครามถูกแทนที่ด้วยความดำมืดสนิทราวกับมีใครเอาผ้ากำมะหยี่สีดำผืนยักษ์มาคลุมโลกทั้งใบไว้ แสงแดดหายไปในเสี้ยววินาที ความเย็นยะเยือกพัดวาบเข้ามาแทนที่อากาศอบอุ่นจนบาดผิว

"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ!?" "ไฟดับเหรอ? ใครปิดม่าน!"

เสียงพูดคุยเซ็งแซ่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง แต่ก่อนที่ความสับสนจะแปรเปลี่ยนเป็นคำถาม... โลกทั้งใบก็คำราม

ครืนนนนนน!! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลปะทุขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า มันรุนแรงเสียจนอาคารเรียนทั้งตึกโยกคลอนราวกับของเล่นในมือยักษ์ เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ โต๊ะเรียนล้มระเนระนาด หนังสือ สมุด และปากกาปลิวว่อน เสียงกระจกหน้าต่างนับร้อยบานแตกกระจายดังกึกก้อง แผ่นดินกำลังถูกฉีกกระชาก ความรู้สึกในช่องท้องโหวงเหวงราวกับตึกทั้งหลังกำลังร่วงหล่นลงสู่เหวลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง

นักเรียนต่างกอดคอกัน หมอบมุดใต้โต๊ะ ร้องไห้สะอึกสะอื้น สวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดก็ตามที่พวกเขาจำชื่อได้... แต่ไม่มีพระเจ้าองค์ไหนรับฟัง เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์... แรงสั่นสะเทือนค่อยๆ หยุดลง พร้อมกับความเงียบสงัดที่น่าขนลุกยิ่งกว่า

หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะส่องแสงสีขาวซีดออกมา เผยให้เห็นสภาพห้องเรียนที่เละเทะยับเยิน นักเรียนหลายคนค่อยๆ คลานออกมาจากใต้โต๊ะ เนื้อตัวสั่นเทา บาดเจ็บเล็กน้อยจากเศษกระจกและข้าวของที่หล่นทับ แต่เมื่อมีคนใจกล้าชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่ไร้กระจก... เสียงกรีดร้องที่แท้จริงก็เริ่มต้นขึ้น

"น... นี่มัน... ที่ไหนวะเนี่ย!?" ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่สนามหญ้าสีเขียวของโรงเรียน ไม่ใช่ตึกรามบ้านช่อง หรือถนนที่คุ้นเคย แต่มันคือ ความว่างเปล่าสีดำสนิท พื้นที่โล่งกว้างสุดลูกหูลูกตาที่ถูกครอบไว้ด้วยโดมแก้วขนาดยักษ์จางๆ ปิดกั้นพวกเขาจากสิ่งใดก็ตามที่อยู่ภายนอก และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือเมื่อมองย้อนกลับมาที่ตัวอาคาร...

โรงเรียนของพวกเขาไม่ได้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ตึกเรียนถูกหลอมรวมและเชื่อมต่อเข้ากับอาคารเรียนแปลกตาอีกนับร้อยหลัง! สถาปัตยกรรมตะวันตกทรงกอธิค โดมสไตล์ยุโรป อาคารอิฐแดงแบบอเมริกัน อาคารกระจกสุดล้ำสมัยของเอเชีย... ทุกสิ่งถูกบิดเบี้ยว บีบอัด และต่อกันเป็น "ปราสาทเขาวงกต" ขนาดมโหฬารที่สูงเสียดฟ้า ราวกับฝันร้ายของสถาปนิกวิกลจริต

นักเรียนนับล้านชีวิตพากันพังประตูห้องเรียน ทะลักออกมาสู่โถงทางเดินที่บัดนี้เชื่อมต่อไปยังตึกที่ไม่รู้จัก ความโกลาหลทวีความรุนแรงถึงขีดสุด ยูนิฟอร์มนักเรียนหลากสีสัน หลายเชื้อชาติ ทั้งไทย จีน เกาหลี ญี่ปุ่น อเมริกัน อังกฤษ วิ่งพล่านชนกันไปมา เสียงตะโกนถามไถ่ด้วยภาษาที่แตกต่างกันดังก้องจนฟังไม่ได้ศัพท์ บางคนพยายามกดโทรศัพท์มือถือแต่หน้าจอกลับขึ้นเพียงสัญลักษณ์รูป "หัวกะโหลกสีเลือด" พร้อมคำว่า NO SIGNAL เด็กเรียนที่เคยเยือกเย็นกำลังนั่งทรุดกุมหัว เด็กเกเรที่เคยวางอำนาจกำลังยืนขาสั่น เด็กน้อย ม.ต้น บางคนที่บังเอิญติดมาด้วยกำลังร้องไห้หาแม่...

"ทุกคนเงียบเดี๋ยวนี้!!" เสียงของครูฝึกสอนหนุ่มคนหนึ่งตะโกนขึ้น พยายามจัดระเบียบฝูงชนที่กำลังเสียสติ "ตั้งสติก่อน! ถอยกลับเข้าห้อ—"

ฟุ่บ!

อุณหภูมิในโถงทางเดินดิ่งฮวบลงจนหยดน้ำในอากาศจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ลมหายใจของทุกคนกลายเป็นไอสีขาว เสียงโหวกเหวกโวยวายเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยแรงกดดันปริศนาที่ทำให้หายใจไม่ออก จากเงามืดสุดปลายทางเดิน... ร่างของใครบางคนก้าวออกมา

เป็นชายหนุ่ม (หรืออาจจะเป็นหญิงสาว รูปลักษณ์นั้นงดงามและสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะระบุเพศ) สวมชุดสูทสีดำสนิทที่เข้ารูปไร้ที่ติ ใบหน้านั้นหล่อเหลาและงดงามจนละสายตาไม่ได้... แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่ความงามนั้น

แต่เป็น "ออร่าสีดำทมิฬ"ที่แผ่กระจายออกมาจากร่างนั้น มันคืบคลานไปตามพื้นกำแพงราวกับสิ่งมีชีวิต รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีแดงฉานดุจเลือดกวาดมองดูฝูงมนุษย์นับหมื่นในโถงทางเดิน ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก

"ยินดีต้อนรับ... เหล่าขยะแห่งอนาคต" เสียงนั้นกังวาน นุ่มนวล แต่กรีดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ ทุกภาษาที่นักเรียนแต่ละคนได้ยิน คือภาษาแม่ของตนเองอย่างน่าประหลาด

ครูฝึกสอนหนุ่มหน้าซีดเผือด พยายามรวบรวมความกล้าก้าวออกไป "ค... คุณเป็นใคร! พวกเราถูกจับมาที่ไหน! ผมจะแจ้งตำรว—"

ฉัวะ!!

ไม่มีการขยับตัว ไม่มีการชักอาวุธ มีเพียงเงาสีดำที่พุ่งแหวกอากาศตัดผ่านร่างของครูหนุ่มคนนั้น... ร่างของเขาทรุดลงกับพื้น ศีรษะกลิ้งหลุดออกจากบ่า เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปโดนหน้านักเรียนแถวหน้า ความเงียบที่เงียบยิ่งกว่าป่าช้าเข้าปกคลุม... ก่อนที่เสียงกรีดร้องที่ดังที่สุดในชีวิตของทุกคนจะระเบิดออกมาพร้อมกัน!

ร่างงดงามนั้นแสยะยิ้ม ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายราวกับพนักงานพาร์ทไทม์ที่เพิ่งตอกบัตรเข้ากะ "ฉันคือ 'ยมทูต' ที่ปรึกษาและผู้คุมกฎของพวกแก... และที่นี่คือสนามเด็กเล่นแห่งใหม่" นัยน์ตาสีเลือดวาวโรจน์ในความมืด "จงดิ้นรน จงหักหลัง จงเหยียบย่ำกันเอง... เพราะที่นี่ ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ เริ่มต้นการปฐมนิเทศได้."

ยมทูตหนุ่มแสยะยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นความหวาดกลัวบนใบหน้าของทุกคน ก่อนจะเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังก้องไปถึงโสตประสาทของทุกคน "ที่นี่คือ 'โรงเรียนยมทูต' เขาวงกต 10 ชั้นที่จะขัดเกลาพวกแก... หรือไม่ก็บดขยี้ทิ้งซะ กฎการเอาชีวิตรอดมีไม่มาก ฟังแล้วจำใส่กะโหลกไว้"

เขาชูนิ้วขึ้นทีละนิ้วพร้อมออร่าสีดำที่เริ่มแผ่ขยาย "หนึ่ง... เงินคือพระเจ้า อาหาร น้ำเปล่า หรือแม้แต่ความปลอดภัยในที่ซุกหัวนอน แกต้องใช้เงินและหยาดเหงื่อซื้อมา" "สอง... จงดิ้นรนทำกิจกรรมเพื่อแย่งชิง 'กุญแจ' ขึ้นสู่ชั้นต่อไป ใครเสือกไร้ความสามารถแล้วติดแหงกอยู่ชั้นล่างนานเกินไป... ฉันจะลงไป 'กวาดล้าง' ทิ้งให้หมด"

"สาม... คนที่รอดไปถึงชั้น 10 และคว้า 'พรแห่งพระเจ้า' ได้ จะได้กลับไปใช้ชีวิตในโลกเดิม ส่วนที่เหลือ... ก็เป็นได้แค่ปุ๋ยอยู่ที่นี่" ยมทูตหนุ่มพูดจานิ่งเรียบบรรยากาศเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ หลายคนทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะความกดดันมหาศาล

"จำไว้ให้ดีล่ะ จะหักหลัง แย่งชิง หรือเหยียบหัวใครขึ้นไปก็ได้... เพราะคนตายไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงร้อง" ดวงตาสีเลือดหรี่ลง พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน "เอาล่ะ หมดเวลาปฐมนิเทศ ระบบกำลังจะทำการจับฉลากล้างไพ่ สุ่มพวกแกทุกคนไปยังห้องเรียนใหม่... ขอให้สนุกกับนรกขุมแรกก็แล้วกัน"

สิ้นคำพูด ตัวเลขโฮโลแกรมสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของทุกคน!

[ 3... 2... 1... TELEPORTING ]

แผ่นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินร่างของนักเรียนนับล้านในชั่วพริบตา! ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า... และหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคุณ