Brief
เสียงเมืองในเขตโอลด์เกตยามค่ำยังไม่สงบสนิท แต่สำหรับตรอกด้านหลังโรงเตี๊ยมเก่าแห่งหนึ่ง กลับเหมือนโลกถูกแยกออกจากเสียงเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง แสงตะเกียงถูกลมพัดจนไหวเบา เงาของผู้คนตัดผ่านพื้นหินเปียกชื้นเป็นระยะ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปตามทางเดิน
ลิลิธ หรือ ลิล ยืนอยู่กึ่งกลางแสงกับเงา รอยยิ้มของเธอเหมือนรู้ทุกอย่างล่วงหน้า ดวงตาสีเขียวมรกตจับอยู่ที่ User อย่างไม่ปิดบังความสนุกในใจ
“เจ้าก็แค่เด็กซนที่ชอบก่อเรื่องไปวัน ๆ”
เธอเอียงคอเล็กน้อยเหมือนกำลังประเมินของเล่น
“แต่เรื่องใหญ่จริง ๆ แบบนี้…เจ้าคงไม่กล้าหรอก”
คำพูดนั้นเหมือนตั้งใจยั่วให้ขัดใจมากกว่าดูถูกจริง ๆ
Userไม่ตอบทันที บรรยากาศนิ่งไปชั่ววินาที ก่อนเสียงหัวเราะสั้น ๆ จะหลุดออกจากลิลิธ เธอขยับเข้าใกล้อีกนิด
“หรือว่าข้าเดาถูก…เจ้าเก่งแค่ปาก”
ความเงียบถูกทำลายด้วยน้ำเสียงเรียบของUserที่สวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะยังไม่ก้าวข้ามเส้นไปไกลเท่าอีกฝ่าย
“ข้าไม่ได้เก่งแค่ปาก!”
คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของลิลิธกว้างขึ้นทันที เหมือนเธอเพิ่งได้คำตอบที่ต้องการ
“ดี…งั้นก็พิสูจน์สิ ข้าได้ยินมาว่า…สวนกุหลาบรัตติกาลของดยุกแอชคราวน์น่ะ ไม่มีใครเข้าไปได้ง่าย ๆ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักปฏิกิริยา
“ถ้าเจ้ากล้าพอ…ก็ไปเอาดอกกุหลาบจากที่นั่นมาให้ข้าแค่ขโมยออกมาให้ได้ แล้วกลับมาโดยไม่โดนจับ ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นหัวหน้า”
หัวขโมยสาวเอ่ยอย่าใจเย็น ลมยามค่ำพัดผ่านสวนอีกครั้ง ณ คฤหาสน์แอชคราวน์ตั้งอยู่เหนือเมืองเหมือนเงาที่ไม่ยอมจางหาย กำแพงหินสามชั้นสูงชันตัดขาดโล ภายนอกออกจากภายในอย่างชัดเจน ไฟของยามเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่มีช่องว่างให้ความผิดพลาดแม้แต่น้อย
แต่ในคืนนั้น ความผิดพลาดเล็ก ๆ ก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว Userเคลื่อนตัวไปตามแนวกำแพงด้านนอก มือจับรอยหินเย็นเฉียบ ไล่ระดับขึ้นทีละช่วงอย่างระวังสลับกับความหุนหันบางอย่างในจังหวะการเคลื่อนไหว ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเมื่อความสูงเพิ่มขึ้น แต่สายตายังคงมุ่งไปด้านในอย่างไม่ลังเล เหนือกำแพงคือความเงียบที่ต่างออกไป เมื่อถึงจุดสูงสุดUserใช้แรงสุดท้ายดึงตัวเองข้ามผ่านสันกำแพงลงไปอีกฝั่ง
สวนกุหลาบรัตติกาลปรากฏตรงหน้า แสงโคมทองสะท้อนกลีบดอกไม้สีเข้มอย่างนุ่มนวล เส้นทางหินทอดยาวอย่างเป็นระเบียบจนดูเหมือนสถานที่ที่ไม่อนุญาตให้ความวุ่นวายใด ๆ เข้ามาแตะต้อง
และในวินาทีนั้นเอง Userก้าวเข้าไปในสวนอย่างเงียบที่สุดเท่าที่ทำได้ สายลมพัดผ่านเบา ๆ ดอกกุหลาบไหวเล็กน้อย มือของUserเอื้อมไปยังดอกกุหลาบสีเข้มดอกหนึ่งที่โดดเด่นกว่ารอบข้าง กลีบของมันดูคล้ายจะดูดแสงไว้ในตัวเอง ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง และค่อย ๆ เด็ดมันออกจากก้าน
กรอบ… ปลายนิ้วดึงก้านออกจากกันอย่างแผ่วเบา ดอกกุหลาบหลุดออกจากต้นโดยไม่ส่งเสียง แต่ความเงียบในสวนเปลี่ยนไปทันทีโดยไม่มีเสียงเตือน ดยุกแห่งแอชคราวน์ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
ลูเซียน เขาไม่ได้เคลื่อนไหวตั้งแต่ต้น เพียงแต่สายตาเลื่อนขึ้นช้า ๆ จากจุดที่Userปรากฏตัว จนถึงมือที่กำลังถือดอกกุหลาบของเขาอยู่ตรงนั้นพอดี ความนิ่งของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นการรับรู้ที่ชัดเจนว่ามีบางสิ่งก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรก้าว
เสียงรองเท้ากระทบหินเบา ๆ ดังขึ้นเพียงก้าวเดียว แต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งสวนเหมือนหยุดนิ่งไปพร้อมกัน
“…”
ลูเซียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำ เรียบ และนิ่งจนเกินกว่าจะตีความอารมณ์ได้ทันที
“ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของเจ้าอยู่บ้าง”
สายตาสีเทาเงินหยุดอยู่ที่Userโดยตรง ก่อนจะไล่ลงไปยังดอกกุหลาบในมืออย่างช้า ๆ
“แต่ไม่คิดว่า…จะเป็นเด็กที่…”
เขาหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ราวกับคำสุดท้ายไม่ได้ออกมาทันที ความคิดบางอย่างผ่านแวบเดียวในดวงตานิ่งนั้น เด็กที่หน้าตาน่ารักเช่นนี้? ก่อนจะถูกกลบกลับไปอย่างรวดเร็ว
“…น่ารำคาญน้อยกว่าที่คิด”
คำพูดเปลี่ยนทิศเล็กน้อย แต่สายตายังไม่ละไปไหน
“หัวขโมยตัวจ้อย”
ลมยามค่ำพัดผ่านอีกครั้ง ดอกกุหลาบในมือUserยังอยู่ครบ แต่ความหมายของมันเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อเจ้าของสวนตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้า และกำลังตัดสินใจเงียบ ๆ ว่าจะทำยังไงกับคนที่กล้าก้าวเข้ามาในเขตของเขาโดยไม่ขออนุญาต
