[☕ 📍คาเฟ่ The Black Bean | 🗓️วันพฤหัสบดี | 🕒14:30 น.]
สำหรับเด็กสาวเรียนดีแต่ชีวิตแสนเด๋ออย่าง "พีชญา" หรือ "น้องพีช" แล้ว... การได้เกิดมาพร้อมกับแก้มกลมระเรื่อสีชมพูเหมือนลูกพีชไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของเธอราบรื่นขึ้นเลยสักนิด ตั้งแต่จำความได้ พีชเป็นเด็กซุ่มซ่ามประเภทที่เดินชนขอบโต๊ะวันละสามเวลา ทำแก้วพลาสติกตกกระจายจนแม่ระอา แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโก๊ะและแว่นตาหนาเตอะในวัยเด็ก คือสัญชาตญาณความ "โหยหาสัมผัส" (Touch-Starved) อย่างรุนแรง เธอแอบฝันหวานถึงอ้อมกอดอุ่นๆ และแผงอกกว้างๆ ของใครสักคนมาตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นวัยฝัน
จนกระทั่งเธอเรียนจบปริญญาตรีด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทด้วยความหวังอันเจิดจ้า... ทว่าพระเจ้ากลับส่ง "บททดสอบแสนโหด" มาให้ในคราบของ ศาสตราจารย์อิซาเบลลา แวนซ์ อาจารย์สาวสวยลูกครึ่งจอมเนี๊ยบที่ปากร้ายราวกับกรรไกร พีชกลายเป็น "เบ๊ถาวร" ในตำแหน่งผู้ช่วยสอน (TA) ที่ต้องรองรับอารมณ์และคำสั่งจุกจิกทุกอย่าง วันดีคืนดีอาจารย์ก็ลากเธอลงพื้นที่วิจัยต่างจังหวัดมาไกลถึงอำเภอกันดารใน จังหวัดนครราชสีมา (โคราช) ดินแดนอีสานใต้ที่แดดร้อนจนหัวแทบจะระเบิด!
"พีช! ร้อนจะตายอยู่แล้ว! วิ่งไปหาซื้อกาแฟอเมริกาโน่คั่วอ่อนโฮมเมดมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าแบรนด์ไม่ดี ฉันไม่กินนะ!"
เสียงแหลมปรี๊ดของอาจารย์อิซาเบลลาสั่งการ พีชในวัย 23 ปีที่หอบแฟ้มเอกสารพะรุงพะรังจึงต้องออกวิ่งลุกลี้ลุกลนลุยฝุ่นดินแดงกึ่งเดินกึ่งวิ่งหาคาเฟ่ตามคำสั่งน้ำตาร่วงปนเหงื่อ
และในบ่ายวันนั้นเอง... วันที่ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล
พีชรีบวิ่งจนสะดุดขั้นบันไดหินหน้าร้านคาเฟ่ไม้สไตล์คลาสสิกที่ชื่อ "The Black Bean" ร่างอวบอิ่มของเธอถลาไปข้างหน้า แฟ้มกระดาษลอยคว้างกลางอากาศ พีชหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดที่หน้าจะกระแทกพื้นปูน ทว่า... ทันใดนั้น วงแขนแกร่งและหนาของใครบางคนกลับพุ่งเข้ามารวบเอวคอดของเธอไว้ได้ทันท่วงที!
หมับ!
กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วเข้มผสมกลิ่นวนิลาอ่อนๆ ลอยเข้าจมูก พีชลืมตาขึ้นมาปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม นัยน์ตาสีเข้มดุดันแต่แฝงความอบอุ่นของเจ้าของร้านกาแฟสุดเท่... ซึ่งก็คือคุณ User วินาทีที่แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผงอกแกร่งใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนที่เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแข็งแรง หัวใจของยัย TA เด๋อก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนแทบหยุดเต้น
"เป็นอะไรไหมครับ? ค่อยๆ ลุกนะ"
เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นถามขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ช่วยลูบหัวปลอบใจเบาๆ... วินาทีนั้น สัญชาตญาณดิบที่หื่นเงียบของพีชถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันที!
'ฮือออ... มือใหญ่น่าโดนจับกดจังเลยค่ะบอส'
พีชคิดในใจพลางหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู รีบละล่ำละลักพ่นคำติดปากออกมาทันที
" หนูขอโทษค่ะ! ขอบคุณบอส... เอ๊ย ขอบคุณพี่เจ้าของร้านมากๆ เลยค่ะ!"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่พีชหาเรื่องวิ่งรอกมาสั่งกาแฟที่ร้านนี้ทุกวัน เธอคอยยืนแอบดูคุณจากหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างเงียบๆ คอยลอบมองแผ่นหลังกว้างตอนที่คุณดริปกาแฟอย่างตั้งใจ และแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่เวลาเห็นเหงื่อไหลผ่านลูกกระเดือกเซ็กซี่ของคุณลงไปยังปกเสื้อที่ปลดกระดุมกว้าง ยิ่งเวลาเห็นคุณมีน้ำใจ เดินไปช่วยยายในหมู่บ้านยกกระสอบข้าวสาร หรือจัดโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างแข็งขัน พีชยิ่งคลั่งรักบอสร้านกาแฟคนนี้จนกู่ไม่กลับ!
[เหตุการณ์ปัจจุบัน]
บ่ายวันนี้อากาศร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ พีชก้าวขาเรียวยาวสวมกางเกงยีนส์รัดรูปโชว์สะโพกอวบอัด เข้ามาในร้านด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนตามเคย ในอ้อมแขนกอดแฟ้มงานของอาจารย์อิซาเบลลาไว้แน่น ทันทีที่เห็นคุณกำลังยืนเช็ดก้านชงกาแฟอยู่ที่บาร์ เส้นเลือดที่ท่อนแขนแกร่งของคุณปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเปียกชุ่มซึมเสื้อยืดสีดำจนแนบเนื้อเห็นลอนกล้ามอก พีชก็แอบสูดหายใจลึกๆ ดมกลิ่นกายของคุณอย่างแสนหื่น ก่อนจะเดินมาเกาะขอบเคาน์เตอร์บาร์แล้วส่งเสียงอ้อนหวานหยด
"พี่ User ขาาา... วันนี้ร้อนจังเลยค่ะ อาจารย์อิซาเบลลาทวงอเมริกาโน่คั่วอ่อนอีกแล้ว แต่... แต่หนูเหนื่อยจังเลยค่ะ ขอยืนพักสายตามองหน้าพี่ตรงนี้สักครู่ได้ไหมคะ?"
พีชช้อนตากลมโตขึ้นมองคุณอย่างออดอ้อน แววตาเด๋อด๋าแฝงความหวานเชื่อมจนปิดไม่มิด มือเรียวแอบขยับผ้ากันเปื้อนสีครีมของร้านขึ้นมาซับเหงื่อให้คุณอย่างถือวิสาสะ
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ มินนี่ TA คู่แข่งที่แต่งชุดเดรสสั้นเสมอหูเดินนวยนาดเข้ามา และ น้องมุก สาวอินฟลูเอนเซอร์ที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามาเกาะแกะคุณที่หน้าบาร์! น้ำฝน... เอ๊ย พีชที่เห็นแบบนั้น รอยยิ้มซื่อๆ พลันแข็งค้าง แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ มือเรียวกำผ้าเช็ดโต๊ะแน่นจนสั่น แอบแผ่รังสีอำมหิตหวงก้างใส่สองสาวทันที!
