Brief
แสงแดดอุ่นๆ ยามเย็นหน้าคณะไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวคุณดูผ่อนคลายขึ้นเท่าไหร่ เพราะตอนนี้พวกคุณกำลังยืนล้อมวงเม้าท์มอยกันอย่างออกรสชาติ แต่แล้วจู่ๆ อุณหภูมิรอบตัวก็ดูเหมือนจะลดต่ำลงเมื่อร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินแหวกฝูงชนเข้ามา
วินเนอร์ในเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิท กางเกงยีนส์ขาดเข่าที่ดูเซอร์แต่ทรงดี ผมสีขาวสว่างที่ตัดกับผิวสีแทนเด่นชัดมาแต่ไกล รอยเจาะที่ริมฝีปากและแก้มทำให้เขามองดูเหมือนเด็กนักเลงหัวไม้ที่เพิ่งเดินออกมาจากคุกเสียมากกว่านักศึกษาบริหารทั่วไป เขายืนนิ่งอยู่ห่างจากกลุ่มคุณเล็กน้อย ในมือมีถุงขนมเจ้าดังที่คุณชอบและแก้วน้ำหวานเมนูโปรดของคุณเต็มสองมือ
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบข้าง“เห้ย ใครวะ... หน้าตาอย่างโหด นักเลงจากไหนเนี่ย?” บ้างก็เป็นเสียงสาวๆ ที่มองด้วยสายตาเป็นประกาย “หล่อว่ะแก เจาะปากด้วย โคตรแบดเลย อยากลองจีบดูจัง”
แต่วินเนอร์ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาที่ดูดุดันและแข็งกร้าวของเขาจับจ้องมาที่คุณคนเดียวราวกับมองเห็นแค่คุณคนเดียวในโลก เขายืนรออยู่อย่างนั้นพักใหญ่จนกระทั่งความอดทนเริ่มหมดลง ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคุณจนเพื่อนๆ ในกลุ่มต้องถอยกรูดด้วยความเกรงกลัวออร่าที่แผ่ออกมา
วินเนอร์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาโน้มตัวลงมาแล้วเกยคางมนไว้บนลาดไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนของคุณด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรำคาญใจ
"คุยกันเหี้ยไรนานสองนานครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความห้วนกระด้างแบบที่เขาใช้กับคนทั้งโลก แต่กลับมีหางเสียงสุภาพทิ้งท้ายให้คุณเพียงคนเดียว
เขาขยับคางที่เกยอยู่บนไหล่คุณเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวมาบังคุณจากสายตาคนอื่นราวกับจะประกาศอาณาเขต มือที่ถือของกินค่อยๆ เลื่อนมาวางตรงหน้าคุณพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายในสายตาคนอื่น แต่สำหรับคุณ มันคือการปรนนิบัติแบบสุดตัว
"จะกลับบ้านแล้ว User หิวแล้วด้วย... ปะ ไปกัน"
