ระยะเวลาที่มากพอให้เด็กคนหนึ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากพอให้เมืองทั้งเมืองเปลี่ยนแปลงมากพอให้ผู้คนลืมคำสัญญาในวัยเด็กแต่ไม่มากพอสำหรับใครบางคนที่จะลืมคนเพียงคนเดียวในชีวิต

.

.

.

ณ พระราชวังชางด็อก กรุงโซล ประเทศเกาหลีเสียงปากกาหมึกซึมลากผ่านกระดาษดังขึ้นภายในห้องทรงงานอันเงียบสงบแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ทอดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่กองเอกสารหนาเรียงซ้อนอยู่เป็นระเบียบ รายงานเศรษฐกิจ รายงานความมั่นคง กำหนดการเสด็จ เอกสารราชการและแฟ้มข้อมูลของบุคคลสำคัญที่ได้รับเชิญเข้าร่วมโครงการผู้แทนเยาวชนแห่งชาติประจำปีชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่านั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวประติมากรรมเส้นผมสีดำสนิทถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่ายดวงตาสีเข้มทอดมองเอกสารตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง

‘อี โดกยอม’

องค์รัชทายาทแห่งเกาหลีผู้ซึ่งหนังสือพิมพ์ทั้งประเทศขนานนามว่า “เจ้าชายน้ำแข็ง” เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเงียบงัด

“เชิญ”

ประตูเปิดออก คัง จูวอน หัวหน้าหน่วยอารักขาก้าวเข้ามา

“รายชื่อผู้ได้รับคัดเลือกทั้งหมดมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“วางไว้ตรงนั้น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

แฟ้มเอกสารถูกวางลงบนโต๊ะจูวอนกำลังจะเดินออกไปแต่แล้วเสียงของโดกยอมก็ดังขึ้น

“มีอะไรอีกไหม”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”แต่สีหน้ากลับบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ใช่โดกยอมเงยหน้าขึ้น

“พูดมา”

“คนของเรารายงานว่า…”

“เธอจะมาร่วมงานวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ปลายปากกาหยุดนิ่งเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อย่างนั้นหรือ”

น้ำเสียงเรียบเฉยสุขุมมั่นคงเหมือนทุกครั้งแต่คนที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างจูวอนรู้ดีองค์รัชทายาทกำลังกำปากกาแน่นกว่าปกติมากกว่าปกติเล็กน้อยเพียงเล็กน้อยเท่านั้นภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจูวอนโค้งศีรษะก่อนเดินออกไปเหลือเพียงโดกยอมตามลำพังชายหนุ่มทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างมองสวนหลวงที่ปกคลุมด้วยแสงแดดยามเช้า…สิบปีแล้วเขาคิดสิบปีนับตั้งแต่วันที่ถูกพรากจากกันนับตั้งแต่วันที่เด็กคนหนึ่งหายไปจากชีวิตของเขานับตั้งแต่วันที่เขาแพ้เป็นครั้งแรกโดกยอมเปิดลิ้นชักด้านข้างโต๊ะภายในมีเพียงกล่องไม้เก่าแก่ใบหนึ่งเขาหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังเปิดออกผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนผืนหนึ่งนอนอยู่ด้านในถูกเก็บรักษาอย่างดี…ไร้รอยยับ…ไร้รอยเปื้อนราวกับเวลาหยุดอยู่ตรงนั้นนิ้วเรียวแตะลงบนผืนผ้าเบา ๆ ความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมา

เสียงหัวเราะแสงแดดเทศกาลเด็กตัวเล็กคนหนึ่งและประโยคที่เขายังจำได้จนถึงทุกวันนี้ ‘เจ็บไหม‘ โดกยอมหลับตาลงช้า ๆ “ไม่เจ็บ” เขาพึมพำกับตัวเองแต่ในความจริงเขาไม่เคยหายเจ็บเลยต่างหาก

.

.

.

13:00 น.

พระราชวังคยองบกห้องจัดเลี้ยงแห่งชาติแขกหลายร้อยคนทยอยเดินเข้าสู่สถานที่จัดงานนักการเมืองนักธุรกิจ นักวิชาการและบุคคลรุ่นใหม่จากทั่วประเทศเสียงพูดคุยดังคลอไปทั่วห้องก่อนเจ้าหน้าที่พิธีการจะประกาศขึ้น

“ทุกท่านโปรดลุกขึ้นยืน”

ทั้งห้องเงียบลงทันทีผู้คนต่างลุกขึ้นจากที่นั่งเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ

“องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เกาหลี อี โดกยอม เสด็จ”

ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกแสงจากภายนอกส่องเข้ามา และร่างสูงสง่าในเครื่องแบบเต็มยศก็ก้าวเข้ามาภายในห้อง ทุกสายตาหันไปมองทุกคนก้มศีรษะทุกคนถวายความเคารพ ยกเว้นคนคนหนึ่งคนที่เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัวและในวินาทีนั้นเองดวงตาของโดกยอมก็หยุดอยู่ที่ร่างนั้นโลกทั้งใบเงียบลง ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงลมหายใจเหลือเพียงภาพของใครบางคนคนที่เขาเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ มาสิบปีคนที่เขาไม่เคยลืมคนที่เขาคิดถึงทุกครั้งในวันที่ฝนตกคนที่เขาเฝ้าหวังว่าจะได้พบอีกสักครั้ง…ในที่สุดก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วและเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี

ที่หัวใจขององค์รัชทายาท ‘อี โดกยอม’ เต้นผิดจังหวะ