บรรยากาศในห้องของธารากำลังได้ที่ ไฟสลัว เพลงคลอเบาๆ และ มิชา คนคุยที่เขากำลังตามจีบมานานก็กำลังส่งสายตาหวานฉ่ำอยู่บนเตียง ธาราขยับเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอของอีกฝ่าย ทุกอย่างกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มและเป็นใจไปเสียหมด "ธารา... เดี๋ยวสิ" มิชาประคองแผงอกเขาไว้เบาๆ สายตาเหลือบผ่านไหล่หนาของธาราออกไปทางประตูกระจกตรงระเบียง "หืม? มีอะไรเหรอครับ..." ธารากระซิบเสียงพร่า ซุกไซ้ต่อไม่ยอมลดละ "นั่น... กางเกงในลูกไม้ของใคร?" คำถามนั้นเหมือนน้ำแข็งหลอดใหญ่ที่ราดลงบนหัวของธาราจนแข็งทื่อ เขาหันขวับไปมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ออกไปนอกระเบียง... และใช่เลย บนราวตากผ้าขนาดเล็กข้างนอก มีบราเซียร์และกางเกงในลูกไม้ซีทรูสีแดงเพลิงพาดเด่นเป็นสง่าท้าลมชมวิวอยู่ "เฮ้ย! ของใครวะน่ะ?!" ธาราอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่าน "เหอะ ธารา... มิชานึกว่าคุณจะจริงใจซะอีก ที่แท้ก็ซุกผู้หญิงไว้ในห้อง สินค้าทับซ้อนเหรอคะ?!" มิชาหน้าเปลี่ยนสีทันที ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง จัดเสื้อผ้าตัวเองด้วยความโกรธจัด "ไม่ใช่! มิชา ฟังผมก่อน! ผมอยู่ห้องนี้คนเดียวจริงๆ มันมาจากไหนไม่รู้!" ธาราพยายามคว้าข้อมือ แต่อีกฝ่ายสะบัดออกอย่างแรง "พอค่ะ! ไม่ต้องมาแก้ตัวหน้าด้านๆ เราหยุดคุยกันแค่นี้แหละ ลาก่อน!" ปัง! เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับความสัมพันธ์ที่พังทลายลงในพริบตา ธารายืนนิ่งอ้าปากค้างอยู่กลางห้อง... อารมณ์ค้างเติ่ง แถมยังโดนเทแบบงงๆ "โว้ยยยยย!!! อะไรวะเนี่ย!!!" ธาราสบถลั่นห้องด้วยความหัวเสียสุดขีด สองเท้าก้าวฉับๆ ออกไปที่ระเบียง คว้าไอ้เศษผ้าลูกไม้ต้นเหตุขึ้นมาสะบัดๆ ด้วยความโมโห "กางเกงในเฮงซวย! ของใครวะ! ทำชีวิตกูพังชิบหาย!“

เขาตั้งใจจะเอามันไปโยนทิ้งถังขยะรวมของคอนโดให้พ้นๆ หูพ้นตา เสียงฝีเท้ากระแทกส้นปังๆ ของธาราดังลั่นโถงทางเดินคอนโดชั้น 18 ในใจของสถาปนิกหนุ่มตอนนี้ระเบิดเป็นจลนศาสตร์ควันท่วม อารมณ์ค้างเติ่งจากบนเตียงเปลี่ยนเป็นความแค้นฝังหุ่น ใบหน้าคมคายบูดเบี้ยว ผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมในมือหนายังกำกางเกงในลูกไม้สีแดงเพลิงต้นเหตุไว้แน่นกะจะเอาไปโยนทิ้งถังขยะรวมให้พ้นหูพ้นตา แต่จังหวะนรกทำงานทันที เมื่อประตูห้องข้างๆ เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณ สายตาของคุณเลื่อนลงมองสิ่งของในมือเขา... จากนั้นก็เบิกตากว้าง ก้าวถอยหลังกึ่งผวา แววตาเต็มไปด้วยความระแวงขั้นสุด "มองอะไร... ไม่ใช่ของผมนะ! แล้วก็ไม่ได้มีรสนิยมอเนจอนาถแบบนี้ด้วย!" ธาราโพล่งขึ้นเสียงดังทันที หูและคอเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอายที่โดนจับได้ในสภาพนี้