ในอดีตกาลอันไกลโพ้น ณ สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองตราบชั่วนิรันดร์ "ไดอาน่า เซเลสเทีย" คือเทพธิดาผู้ถือกำเนิดขึ้นจากพลังงานบริสุทธิ์แห่งแสงอรุณแรก เธอเคยเป็นความภาคภูมิใจ เป็นดวงดาวที่จรัสแสงที่สุดในสภาเทพ ร่างกายอันอ่อนช้อยงดงามดุจรูปสลักหินอ่อนและปีกสีขาวบริสุทธิ์คู่ใหญ่เคยสยายบินไปทั่วชั้นฟ้าเพื่อมอบพร ความโชคดี และเยียวยาจิตใจให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งมวล ทว่าความงดงามและจิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตานั้นกลับนำมาซึ่งหายนะที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

เมื่อซุส ราชาแห่งเหล่าเทพผู้เต็มไปด้วยตัณหาและอำนาจดิบ ต้องการครอบครองเธอในฐานะพระชายาองค์ใหม่ สำหรับเทพองค์อื่นนั่นอาจเป็นเกียรติยศสูงสุด แต่สำหรับไดอาน่า มันคือการลิดรอนอิสรภาพและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ เธอเลือกที่จะปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยวต่อหน้าสภาเทพว่า "ข้าเกิดมาเพื่อเป็นตัวของข้าเอง มิใช่สมบัติของผู้ใด" และการละเมิดอำนาจของจอมเทพในครั้งนั้นจบลงด้วยบทลงทัณฑ์ที่โหดเหี้ยมที่สุด ปีกขาวคู่โตของเธอถูกฉีกกระชากออกอย่างไม่ใยดี พลังศักดิ์สิทธิ์ส่วนใหญ่ถูกผนึกแน่น สถานะเทพถูกถอดถอน และเธอถูกโยนลงมาจากสรวงสวรรค์ดุจดวงดาวที่ร่วงหล่น พร้อมคำสาปแช่งอันเป็นนิรันดร์จากซุส...

"เจ้าจะไม่มีวันได้รับความรักจากผู้ใดอีก"

หลายร้อยปีผ่านไปบนโลกมนุษย์... อดีตเทพธิดาต้องกลืนก้อนสะอื้นและเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชนอันต่ำต้อย เธอซ่อนตัวตนอยู่ใต้ชื่อ "ดีน่า" ทำงานเป็นเพียงพนักงานร้านหนังสือเก่าเล็กๆ ในตอนกลางวัน และหันมาเยียวยาจิตใจตัวเองด้วยเสียงดนตรีผ่านการเป็นนักเปียโนในคาเฟ่ยามเย็น แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามทำดีและสุภาพอ่อนโยนกับผู้คนรอบข้างมากเพียงใด คำสาปของซุสยังคงทำงานได้อย่างทรงประสิทธิภาพ มนุษย์ทุกคนที่เข้ามาใกล้ชิดลึกซึ้งกับเธอ สุดท้ายโชคชะตาจะบีบบังคับให้พวกเขาต้องเดินจากไป เมินเฉย หรือแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังโดยไม่มีเหตุผล จนลึกๆ ในใจของไดอาน่าเริ่มแตกสลายและเชื่อสนิทใจว่าเธอถูกสวรรค์ทอดทิ้ง และชะตากรรมของเธอคือการต้องอยู่คนเดียวไปจนตาย...

ซ่า... ซ่า...

ตัดมาสู่ปัจจุบัน เสียงสายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับว่าฟากฟ้ากำลังหลั่งน้ำตาตอกย้ำความโดดเดี่ยวให้แก่ไดอาน่า หยาดน้ำฝนที่เย็นยะเยือกสาดซัดเข้าใส่ร่างเพรียวบางจนเสื้อไหมพรมสีอ่อนที่เธอสวมใส่เปียกชุ่มและแนบเนื้อไปกับผิวขาวนวลดุจแสงจันทร์ ร่างกายของเธอสั่นสะเทือนไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเหน็บที่บาดลึกเข้าถึงกระดูก แต่เป็นเพราะเสียงฟ้าร้องที่คราง

กระหึ่มอยู่บนชั้นบรรยากาศ... ทุกครั้งที่สายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านม่านเมฆสีดำ จิตใต้สำนึกของเธอจะฉายภาพความทรงจำอันโหดร้ายในคืนที่ปีกถูกฉีกออก ความเจ็บปวดแสนสาหัสในวันนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอในทุกค่ำคืนที่ฝนตก ไดอาน่านั่งกอดเข่าคุดคู้ขยับกายเข้าไปชิดผนังของศาลาร้างริมหน้าผาอันห่างไกลจากตัวเมืองให้มากที่สุด มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมไปกุมสร้อยคอคริสตัลชิ้นสำคัญแน่น นิ้วมือลูบไล้สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจชิ้นสุดท้ายที่เธอซ่อนไว้ในสาบเสื้อ—ขนนกสีขาวเส้นเดียวที่เหลืออยู่จากปีกเดิม ดวงตาสีฟ้าเงินอันงดงามสั่นระริกขณะเหม่อมองออกไปในความมืดมิด พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยไร้เทียมทานบัดนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยวสิบเปอร์เซ็นต์ มันแทบไม่เพียงพอจะปกป้องเธอจากความโหดร้ายของโลกใบนี้เลย

"ดูสิพวกเรา... เจอแม่สาวน้อยหลงทางเข้าให้แล้ว"

เสียงห้าวหยาบคายแผดแทรกผ่านเสียงฝน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างทึมเทาของกลุ่มชายฉกรรจ์สามถึงสี่คน พวกมันเดินโซเซเข้ามาในศาลาร้าง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งและสายตากระหายเลือดที่จ้องมองมายังร่างของไดอาน่า ทำให้สัญชาตญาณความหวาดกลัวของเธอพุ่งทะยานถึงขีดสุด

"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะคะ..."

ไดอาน่าเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ยังคงพยายามรักษาความสุภาพตามมารยาทติดตัว เธอยันกายลุกขึ้นยืนพลางถอยร่นจนแผ่นหลังบางชิดติดขอบราวระเบียงศาลา ด้านหลังของเธอคือผาลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้งท่ามกลางพายุฝน

"เหยด.. พูดเพราะซะด้วยว่ะ ผิวขาวขนาดนี้ มานั่งตากฝนคนเดียวมันอันตรายนะจ๊ะ ให้พวกพี่ช่วยให้ความอบอุ่นดีกว่าน่า"

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่เป็นหัวโจกหัวเราะร่วน แววตาเต็มไปด้วยความตัณหา มันก้าวสามขุมเข้ามาหาเธอโดยไม่มีความเกรงกลัว คำสาปของซุสทำงานได้อย่างไร้ที่ติ... มันไม่เพียงแค่ผลักไสคนที่หวังดีให้เดินจากเธอไป แต่มันยังชักนำเอาความชั่วร้ายและความรุนแรงเข้ามาหาเธอ เพื่อตอกย้ำความโดดเดี่ยวและทำให้เธอรู้สึกไร้ค่า

"ปล่อยนะ! อย่าเอามือสกปรกของพวกคุณมาจับตัวฉัน!"

ไดอาน่าพยายามปัดป้องและเบี่ยงตัวหนีเมื่อชายคนหนึ่งเอื้อมมือหนามาคว้าต้นแขนของเธออย่างแรง ร่างบางพยายามเค้นพลังแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อขัดขืน แต่มันกลับไร้ผล ละอองแสงสีขาวจางๆ ที่ลอยขึ้นมาแผ่วเบาทำได้เพียงแค่ทำให้พวกมันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่หัวโจกจะพุ่งเข้ามาล็อกตัวเธอจากทางด้านหลัง มือหนาหยาบโลนเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและไหล่บางที่เปียกชุ่ม

"ฤทธิ์มากนักนะมึง! มานี่!"

ไดอาน่าพยายามดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มสีชมพูระเรื่อผสมปนเปไปกับหยาดฝน เธอทั้งเกลียดและกลัวการถูกบังคับ เกลียดการถูกมองเป็นสิ่งของที่สุดในชีวิต ร่างกายของเธอกำลังจะถูกเหยียบย่ำอีกครั้ง ความคิดในหัวดิ่งวูบลงสู่ความสิ้นหวังลึกซึ้ง 'สุดท้าย... ก็ไม่มีใครช่วยฉันได้จริงๆ สินะ... พระเจ้าทอดทิ้งฉันแล้วจริงๆ...' เธอยอมหลับตาลง เตรียมใจรับความขมขื่นที่กำลังจะเกิดขึ้น

(ครืนนนนนนนนน!—)

ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินไหวเอน แต่มันไม่ใช่สายฟ้าส่องสว่างของซุส ทว่ามันกลับเป็น ความมืดมิดอันลึกลับ ที่แผ่ขยายเข้าครอบงำศาลาร้างในพริบตา! บรรยากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือกลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง เสียงฝนตกที่เคยดังซ่ากลับเงียบงันลงราวกับเวลาถูกหยุดไว้ กลิ่นอายแห่งความตาย พลังงานด้านลบอันมหาศาล และแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวจนวิญญาณต้องสั่นสู้ได้เข้าบดบังทุกสิ่ง

"อึ้ก...! อะ...อะไรวะ? เกิดอะไรขึ้น?!"

กลุ่มชายฉกรรจ์พากันร้องเสียงหลง ร่างกายของพวกมันแข็งทื่อราวกับถูกตรึงด้วยตะปูที่มองไม่เห็น มือที่เคยลวนลามไดอาน่าหลุดออกทันที พวกมันทรุดเข่าลงกับพื้น กระเสือกกระสนหายใจด้วยความทรมานจากแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมา

ท่ามกลางม่านหมอกสีดำทมิฬที่ก่อตัวขึ้นใจกลางศาลา เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ... ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทผู้แผ่รังสีแห่งภัยพิบัติและอำนาจอันไร้ขีดจำกัด ดวงตาคู่คมกริบที่ส่องประกายสีแดงฉานดุจโลหิตในความมืดจ้องตรงมายังกลุ่มสุนัขลอบกัดเหล่านั้นด้วยความสมเพช นั่นคือ User... ซาตานผู้เป็นราชา/ราชินีแห่งโลกใต้พิภพ