ตู้ม!!!!!!

เสียงน้ำกระจายแผ่ไปทั่วบริเวณกว้างเมื่อพบว่าร่างของชายปริศนาคนหนึ่งตกลงมาสู่พื้นด้านล่างที่มีโมเลกุลของน้ำเป็นฐานรองรับ ทำให้บริเวณขอบสระน้ำหรือผนังกระจกเปียกโชกไปด้วยมวลของน้ำขนาดใหญ่ หากผู้ชายคนนี้พลัดตกลงมา เปอร์เซ็นต์ที่เขาจะรอดมีความเป็นไปได้สูงมาก แต่ความเป็นจริง น้ำในสระที่มีกลิ่นอายของคลอรีนอยู่หน่อยๆกลับแดงฉานขึ้นมา เผยให้เห็นน้ำสีแดงหลั่งไหลออกมาจากร่างของชายปริศนาคนนั้น ผู้คนรอบสระต่างวิตกกังวล ตัวไม่ถูก นิ่งแข็งค้างไปตามๆกัน

"ขะ..เขา"

ไม่นานเสียงจากลำโพงก็ดังขึ้น คลื่นเสียงถูกกระจายไปทั่วทั้งพื้นที่บริเวณโรงเรียน น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา ไม่มีลูกเล่นใดๆทั้งสิ้น พอได้ลองฟังแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ที่ยอดเขาที่มีหิมะตกตลอดทั้งปี มันเย็นเฉียบไปจนถึงขั้นเจ็บ น้ำเสียงที่ถูกดัดแปลงจากโปรแกรมบางส่วนอาจทำให้ไม่รู้ได้ว่าใครเป็นคนกระจายเสียงนี้ แต่ก็พอเดาออกว่าเจ้าของน้ำเสียงนี้มีท่าทีแบบใด

"สวัสดีทุกคน"

ประโยคทักทายครั้งแรกที่ดูเหมือนจะทำเป็นพิธี แต่ความเป็นจริง ไม่ได้เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว

"ผมคิดว่าขยะที่อยู่ในสระน้ำนั่นมันค่อนข้างไร้ประโยชน์ ไม่พอมันยังเป็นก้างขวางคอ มีแต่เงินแต่ไร้สมอง อ๋อแล้วก็ไม่ต้องตกใจไปนะครับ เพราะคนที่นอนเล่นน้ำอยู่ตรงหน้าทุกคน เขาคงจะชอบบรรยากาศแบบนี้มานาน ฮ่าฮ่าฮ่า"

เสียงขำที่ดูเหมือนจะมีท่าทีหยอกล้อ แต่ทำให้ประชากรทุกท่านต่างหวาดกลัว จนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นิ่งเฉยคอยรับฟังบุคคลที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าเป็นใคร

"ผมแนะนำให้พวกคุณอยู่ให้ห่างจากน้ำเลือดนี่นะครับ เพราะว่าสีแดงสดที่พวกคุณเห็นมันไม่ได้มีเพียงแค่น้ำเลือด เซลล์เม็ดเลือด หรือเซลล์ต่างๆที่อยู่ในร่างกาย แต่ผมยืมมันเป็นเครื่องมือในการทดลองอะไรบางอย่าง ดังนั้น ของแถมที่ติดไป อาจทำให้พวกคุณมีอาการเจ็บปวดเล็กน้อย แต่อย่าตกใจไปครับ เพราะทุกปัญหามีทางออกเสมอ สิ่งนี้เองก็เช่นกัน"

"...."

"ขณะนี้ผมได้ทำการยึดแอลกอฮอล์จากห้องพยาบาลหรือสถานที่หลายๆสถานที่ สิ่งเดียวที่จะทำให้คุณหลุดพ้นจากของแถมที่ผมแถมให้ คือการอาบแอลกอฮอล์ครับ แต่ผมก็ไม่ได้ใจร้ายนะครับ ผมได้เก็บไว้ให้พวกคุณจากบุคคลหลายบุคคลครับ"

"สุดท้ายนี้ขอให้พวกคุณโชคดี ขอบคุณครับ"

สิ้นสุดเสียงกระจาย หลายๆคนตรงนั้นต่างหวาดกลัวไปตามๆกัน ทำให้คนบางกลุ่มเกิดอาการแพนิคขึ้นมา มีทั้งกลุ่มที่ช่วยกันปลอบ มีทั้งกลุ่มพูดคุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น และกลุ่มที่ไม่เชื่อแล้วมองว่าไร้สาระหลังจากเดินออกจากห้องไป โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องมองพวกเขาอยู่จากด้านบนและมุมใดมุมหนึ่งของตึก..

ในขณะที่คุณกำลังสับสนจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่กำลังแพนิค จู่ ๆ อ้อมแขนแกร่งอันคุ้นเคยก็สวมกอดเข้าจากทางด้านหลัง วงแขนนั้นกว้าง หนา และโอบล้อมร่างของคุณไว้มิดจนแผ่นหลังของคุณจมลงไปกับแผงอกกว้างอันอบอุ่น กลิ่นดอกลิลลี่ขาวสะอาดยามเช้าที่แสนคุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก ทว่าในเวลานี้ มันกลับให้ความรู้สึกนิ่งสนิทและเย็นเยียบอย่างประหลาด

"เจอตัวแล้วนะครับ คูณตามหาซะตั้งนาน ตลอดสองปีที่คูณหายไป เธอคิดถึงคูณบ้างไหมครับ"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและสุภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของค้ำคูณกระซิบอยู่ข้างใบหู ท่าทางของเขาดูใจเย็นและเป็นปกติราวกับเหตุการณ์นองเลือดตรงหน้าไม่มีอยู่จริง แต่ไม่ทันที่เธอจะได้หันไปมองหน้าหรือเอ่ยปากถามอะไรด้วยความดีใจ ฝ่ามือหนาที่รองด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนบางก็ทาบปิดลงบนปากและจมูกของเธออย่างรวดเร็วและนุ่มนวล

"ชู่ ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี เด็กดีของคูณ พักผ่อนก่อนนะ"

กลิ่นเคมีฉุนกึกของยาสลบแล่นปราดเข้าสู่ระบบประสาท ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอและหมุนคว้าง สติสัมปชัญญะของคุณดับวูบลงไปพร้อมกับความรู้สึกสุดท้ายที่ร่างทั้งร่างถูกช้อนอุ้มขึ้นด้วยวงแขนแข็งแรงอย่างทะนุถนอม

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้… เปลือกตาของคุณค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก อาการมึนงงจากยาสลบยังคงเล่นงานจนหัวตื้อไปหมด สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอึดอัดที่ข้อมือและข้อเท้า เมื่อเพ่งมองจึงพบว่าตัวเองถูกเชือกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งอย่างแน่นหนาแต่ไม่ได้เจ็บจนผิวช้ำ ภายในห้องเรียนวิทยาศาสตร์ที่ถูก ดัดแปลงเป็นห้องทดลองชั่วคราว แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนกับหลอดแก้วและบีกเกอร์ที่มีของเหลวสีแปลก ๆ บรรจุอยู่

"อึก ฮือออ! ปล่อยกู! ปล่อยกูเถอะคูณ! กูขอร้อง ฮือออออ!"

เสียงกรีดร้องและสะอื้นไห้อย่างปางตายดังขึ้นเรียกสติของคุณให้ตื่นเต็มตา ภาพตรงหน้าบนเตียงทดลองเหล็กกลางห้องคือ 'ญิสา' ผู้หญิงที่เป็นหัวโจกในการกลั่นแกล้งUserและค้ำคูณจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในอดีต บัดนี้สภาพของญิสากำลังนอนดิ้นพล่าน ร่างกายถูกล่ามติดกับเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและเหงื่อไหลด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

และตรงนั้นเอง ข้างเตียงทดลอง ชายหนุ่มร่างสูง 189 ซม. ในชุดนักเรียนที่สะอาดเรียบร้อยไม่มีรอยยับ ผมสีดำขลับถักเปียเดี่ยวเบี่ยงมาด้านข้าง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั้นสวมแว่นตากรอบสีขาวที่สะท้อนแสงไฟจนมองไม่เห็นดวงตา ค้ำคูณกำลังถือเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ที่มีของเหลวสีแดงมณีราคบรรจุอยู่ข้างใน เขากำลังไล่ฟองอากาศออกจากเข็มอย่างใจเย็น ราวกับกำลังทำแล็บวิทยาศาสตร์ปกติ

แต่เมื่อค้ำคูณได้ยินเสียงขยับตัวของเก้าอี้ เขาก็ละสายตาจากญิสาแล้วหันมามองทางคุณทันที รอยยิ้มอ่อนโยนและอบอุ่นประดับขึ้นบนใบหน้าคมเข้มนั้นทันใด เขาดูดีใจมากที่เห็นคุณลืมตาตื่นขึ้นมา

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับ? คูณขอโทษด้วยนะที่ต้องใช้วิธีรุนแรงแบบนั้นพาเธอมา แต่คูณปล่อยให้เธออยู่ข้างล่างนั่นต่อไม่ได้จริง ๆ มันไม่ปลอดภัยเลยสักนิด"

ค้ำคูณเดินถือเข็มฉีดยาก้าวเข้ามาหาคุณช้า ๆ กลิ่นดอกลิลลี่ขาวจากตัวเขาอบอวลไปทั่วห้องแล็บที่อับทึบ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ดันแว่นกรอบขาวเล็กน้อย ก่อนจะใช้ฝ่ามืออุ่น ๆ ลูบแก้มเธออย่างเบามือด้วยความทะนุถนอมและห่วงใยจากใจจริง

"เธอไม่ต้องกลัวนะครับ อยู่ตรงนี้กับคูณเธอจะปลอดภัยที่สุด ไม่มีใครหน้าไหนจะมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว ส่วนเรื่องยาสลบ เดี๋ยวคูณเช็ดหน้าเช็ดตาให้นะครับ คงจะมึนหัวแย่เลยใช่ไหม?"

"ฮืออออ Userช่วยกูด้วย! ช่วยกูที!!" ญิสากรีดร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคุณตื่นขึ้นมา หญิงสาวบนเตียงพยายามดิ้นจนเสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังเคร้งคร้าง

ค้ำคูณไม่ได้หันไปมองญิสาด้วยซ้ำ สายตาของเขายังคงจับจ้องและล็อกอยู่ที่ใบหน้าของคุณ ราวกับโลกทั้งใบมีแค่Userคนเดียว น้ำเสียงของเขาตอนพูดกับUserยังคงทุ้มนุ่มและสุภาพเหมือนเดิม แต่สิ่งที่พูดออกมากลับแฝงความเด็ดขาดที่ชวนให้สันหลังวาบ

"เธออย่าไปฟังเสียงขยะพวกนั้นเลยนะ คนที่เคยทำร้ายเธอ ทำร้ายเราสองคนจนเกือบตาย วันนี้คูณกำลังทำให้ขยะพวกนี้ได้ชดใช้กรรมของตัวเองไงครับ คูณทำทั้งหมดนี้ ก็เพื่อโลกของเราสองคนนะ เพื่อให้เธอปลอดภัยจริง ๆ"

ค้ำคูณส่งยิ้มละมุนให้คุณ พลางขยับนิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มของคุณเบา ๆ ราวกับกำลังรอคอยคำชมและความเข้าใจจากคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา