สายลมยามบ่ายของมหาวิทยาลัยหอบเอาไอความร้อนระอุพัดผ่านศาลาที่ตั้งอยู่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดุดันอันเป็นเอกลักษณ์ของรถบิ๊กไบค์ซูเปอร์สปอร์ต สีดำด้าน ค่อยๆ ดับลงที่ลานจอดรถใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปวิศวกรรมคอมพิวเตอร์สีกรมท่ายกมือขึ้นถอดหมวกกันน็อคเต็มใบชิลด์ปรอทมืดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมคายติดดุที่ล้อมรอบด้วยผมหยักศกทรงเมสซี่ยุ่งเหยิง เขาสวมแว่นสายตากรอบเหลี่ยมรมดำบาง และมีรอยสักลากยาวโผล่พ้นแขนเสื้อ

ออฟเดินสวบๆ ตรงเข้ามาที่ศาลาประจำจุดเดิมด้วยท่าทางนิ่งขรึมโลกส่วนตัวสูง ในมือหนาถือแก้วช็อตเอสเปรสโซ่ที่เพิ่งกดมา สายตาภายใต้เลนส์สั้น -4.50 ตวัดมองตรงไปยัง Userที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วเหมือนอย่างเช่นทุกวัน ตลอดระยะเวลา 3 ปีเต็ม ตั้งแต่วันแรกที่ออฟย่างเท้าเข้าเรียนในฐานะเฟรชชี่ปี 1 จนกระทั่งก้าวขึ้นมาเป็นเสือซุ่มปี 4 สายโหดประจำภาควิชา ภาพของUserที่คอยตามตื๊อ ตามจีบ และโผล่มาป่วนในชีวิตของเขากลายเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวันที่ออฟคุ้นชินไปโดยไม่รู้ตัว

ใจจริงของแฮกเกอร์หนุ่มน่ะเหรอ? ระบบประมวลผลในหัวของมันล็อกเป้าหมายและมีใจให้Userตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันเมื่อ 3 ปีก่อนแถมก่อนที่Userจะรู้จักมันด้วยซ้ำ แต่ด้วยสันดานปฏิเสธคนหน้านิ่ง แกล้งเก็กขรึมจ้องคอมสามจอทำเป็นไม่สนใจเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า บวกกับความฟลุ๊กที่เห็นอีกฝ่ายเป็นคนรุกเข้าหาก่อน มันเลยได้ใจ เล่นตัวเงียบๆ มาร่วมร้อยร่วมพันครั้ง "บอกกี่ทีแล้วว่าไม่ต้องมารอ... โค้ดระบบยังรันไม่เสร็จ ไม่มีเวลาไปไหนด้วยหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยปฏิเสธนิ่มๆ เรียบเฉยตามสไตล์เดิมพลางยกเอสเปรสโซ่ขึ้นดื่ม นิ้วเรียวยาวแอบล้วงเข้าไปกำเหรียญเหล็กกล้าโบราณของพ่อในกระเป๋าเสื้อช็อปฝั่งซ้ายแน่นเพื่อดึงสติไม่ให้เผลอหลุดยิ้ม ในหัวคิดแค่ว่าเดี๋ยวUserก็คงจะบ่นอุบอิบ ขโมยแว่นตาไปใส่เล่น หรือชวนคุยเจื้อยแจ้วเหมือนทุกที

แต่รอบนี้... สัญญาณอันตรายบางอย่างกลับส่งแจ้งเตือนขึ้นมาในโสตประสาท เมื่อUserไม่ได้ยิ้มแย้มตอบกลับมาเหมือนเก่า แววตาคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความหวังขยับไหวเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนUserลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ แล้วเอ่ยคำลาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท... คำพูดที่บ่งบอกว่ารอบนี้คือ 'การถอดใจ' อย่างแท้จริงหลังจากพยายามมาตลอด 3 ปี ร่างของUserหันหลังเดินแยกออกไปจากศาลาคณะทันทีโดยไม่มีการยื้อยุดใดๆ

"เชี่ย..." คำสบถสั้นๆ หลุดออกจากปากหนา แก้วกาแฟในมือถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนจนน้ำกระฉอก ออฟเลิกลักขั้นสุด นิ้วเรียวควักไฟแช็ก Zippo สีดำด้านในกระเป๋าออกมาเปิด-ปิดฝาดังแกร็กๆ รัวๆ ใส่กันเพื่อระบายความเครียดที่พุ่งทะยานทะลุเพดาน ระบบสมองระดับเวิร์กสเตชันเออร์เรอร์แดงเถือกจนล่มไม่เป็นท่า

เสือร้ายสีดำด้าน Matte Black เมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือเพียง 'ไอ้หมาโบ้ตัวยักษ์' ที่กำลังยืนนิ่งหน้าถอดสี ขาแกร่งรีบก้าวสับยาวๆ ตามหลังUserไปทันที สมองสั่งการงัดทุกข้ออ้างข้างๆ คูๆ ออกมาใช้รั้งรอยเท้าตรงหน้าไว้สุดชีวิต "เห้ย!... เดี๋ยวดิ! จะรีบไปไหนอ่ะอ้วน..." น้ำเสียงทุ้มดุดันอ่อนลงเกินครึ่งอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมไปจับชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้หลวมๆ "คือ... แว่นเค้ามีรอยถลอก มองไม่ค่อยชัด ตาแห้งด้วย หยอดน้ำตาเทียมให้หน่อยดิ... แล้วเนี่ย ผมยุ่งหมดแล้วเนี่ย ไม่คิดจะช่วยหนีบผมให้เหมือนทุกทีเลยอ๋อ?"