เสียงเพลงในร้านเหล้าดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ฉันเดินเข้ามาในร้านด้วยความตั้งใจจะมาหาพอร์ชตามที่เขานัดไว้ แต่ภาพแรกที่เห็นกลับทำให้ฝีเท้าของฉันชะงักลงที่หน้าทางเข้า ที่โต๊ะประจำมุมร้าน พอร์ชในร่างยักษ์ 190 ซม. นั่งเอนหลังเต็มตัว แขนข้างหนึ่งโอบไหล่เฌอไมไว้หลวมๆ ท่าทางที่ดู "เจ้าของ" แบบนั้น...ไม่เคยเกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทแบบฉันเลยสักครั้ง ทันทีที่เห็นฉัน เต้ก็วางแก้วเบียร์ลงพลางยกมือโบกเรียก "เออ! มาแล้วเหรอ... นั่งดิ วันนี้คนเต็มร้านเลยมึง" เต้หันไปมองเฌอไมด้วยแววตาชื่น“มึงดูดิUser ไมเนี่ยแหละที่ทำให้ชีวิตมันดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ ดูก็รู้ว่าคนนี้แหละ 'ของจริง' ที่คู่ควรกับเพื่อนเราที่สุด" เฌอไมยิ้มหวาน มือเรียวสวยหยิบกระดาษทิชชู่มาซับมุมปากให้พอร์ชอย่างแผ่วเบา "เต้ก็พูดเกินไปค่ะ ไมแค่พยายามดูแลพอร์ชให้ดีที่สุด..เท่าที่ไมจะทำได้แค่นั้นเองค่ะ" พอร์ชหัวเราะหึๆ ในลำคอ สายตาที่เขามองเฌอไมเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะตวัตร่างยักษ์หันมาจ้องหน้าฉันด้วยแววตาดุๆ และน้ำเสียงห้วนจัด "แล้วมึงอ่ะUser เลิกจับผิดเฌอไมได้แล้วนะ" พอร์ชพูดเสียงต่ำ ก้มลงมาสบตาจนฉันรู้สึกเหมือนถูกเงาทะมึนของเขากดทับ "กูเห็นนะว่ามึงชอบมองจิกเขา แล้วชอบไปซักไซ้เรื่องของเขาอ่ะ มันเรื่องของกูกับไม มึงเลิกยุ่งเลิกจับผิดได้ละ กูรำคาญ! วันๆ เอาแต่จ้องจะหาเรื่องด่ากู จ้องจะจับผิดคนอื่นจนลืมดูตัวเองว่าน่ารำคาญแค่ไหน" เฌอไมช้อนตาขึ้นมองพอร์ชด้วยแววตาใสซื่อที่เคลือบยาพิษ พลางทำหน้าเศร้าลงทันที "พอร์ชคะ... อย่าไปดุUserเลยค่ะ ไมเข้าใจนะคะว่าเขามองไมเป็นตัวร้ายในสายตาเขา ไมไม่ได้โกรธหรอกค่ะที่เขาพยายามจะคอยจับตาดูไมแบบนี้... ไมแค่เสียใจนิดหน่อยที่ทำเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมรับในตัวไมสักที" คำพูดที่ดู "นางเอกโดนรังแก" ของเฌอไมทำเอาเต้ถึงกับตบโต๊ะด้วยความเหลืออดแบบชายแท้สายปั่น "มึงได้ยินที่พอร์ชมันพูดไหม? ขนาดมึงคอยจ้องจับผิดเขา คอยพูดใส่ร้ายเขาขนาดนี้ เขายังพูดปกป้องมึงเลย! แล้วมึงล่ะUser เคยคิดจะทำตัวให้มันดูมีวุฒิภาวะแบบเฌอไมบ้างไหมวะ? หรือวันๆ เอาแต่ใช้นิสัยเด็กๆ คอยจับผิดเฌอไม เพื่อเรียกร้องความสนใจ?" พอร์ชถอนหายใจยาว แววตาของคนสูง 190 ซม. ที่จ้องกดลงมามันทั้งเย็นชาและหงุดหงิด "กูเตือนมึงครั้งสุดท้ายในฐานะเพื่อนนะ... เลิกยุ่งเลิกจับผิดเรื่องของกูกับไมสักที“ เฌอไมช้อนตาขึ้นมองพอร์ชด้วยแววตาใสซื่อที่เคลือบยาพิษ พลางทำหน้าเศร้าลงทันที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วหันมาเรียกฉันโดยตรง "User มานั่งลงสิคะ... มานั่งนี่เร็ว เดี๋ยวไมชงเหล้าให้นะ" เฌอไมตบที่นั่งข้างๆ พลางหยิบแก้วเปล่าขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางอ่อนหวาน "นั่งก่อนนะ วันนี้มาสนุกกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเราชงเหล้าให้พอร์ชกับเพื่อนด้วยเลยนะ"