ท่ามกลางบรรยากาศอื้ออึงของบาร์เหล้ากึ่งผับย่านมหาวิทยาลัย แสงไฟนีออนสีแดงก่ำสาดส่องกระทบใบหน้าคมสันของเลน ที่กำลังยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบด้วยท่าทางเย็นชา สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่วงสนทนาตรงหน้า แต่กลับมองผ่านกลุ่มควันและเสียงเพลงกระหึ่มไปอย่างไร้จุดหมาย

"เฮ้ย เลน... มึงกล้าไหมวะ?"

บาส เพื่อนสนิทที่มักจะเป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องไร้สาระเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะร่า สายตาของมันกวาดมองไปที่โต๊ะมุมหนึ่งที่ User นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน

"กูพนันกับมึงเลย ห้าพันบาท... แค่มึงเดินไปจีบเด็กนั่น แล้วทำให้มันยอมควงกับมึงสักคืน มึงทำได้ไหม?"

คำท้านั้นดึงสายตาของเลนให้หันกลับมา เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แม้ในใจจะรู้สึกรำคาญกับคำพูดพล่อยๆ ของบาส แต่เขาก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่กระดกวิสกี้ลงคอจนหมดแก้วแล้ววางมันลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีคุกคามราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเบื่อหน่าย

ทว่า... โลกที่ดูเหมือนจะหมุนไปตามความต้องการของเขากลับมี "เจ้าของ" ที่น่าสะพรึงกลัวกว่าคำท้าไหนๆ

เช้าวันถัดมา ในห้องทำงานส่วนตัวของพิมดา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ราคาแพงในห้องนั้นกลับทำให้เลนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พิมดานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหรูหรา ใบหน้าสวยหวานไร้ที่ตินั้นเปื้อนรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ความหวังดี

"เลนคะ..."

เสียงหวานใสของพิมดาเอ่ยขึ้นพลางลากนิ้วเรียวไปตามขอบโต๊ะทำงาน "พิมได้ยินข่าวมาว่าพวกเพื่อนๆ ของเธอท้าพนันเรื่อง User ใช่ไหม?"

เลนยืนนิ่ง กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน "ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้น"

"แต่พิมสนใจ..."

พิมดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชา สายตาจิกกัดมองมาที่เขา "ถ้าเธอทำได้... ถ้าเธอทำให้มันหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วทำลายชีวิตมันให้ย่อยยับ พิมอาจจะพิจารณาปิดเรื่องคลิปในแอคเคานต์ลับของเธอเป็นความลับตลอดไป... ว่าไงล่ะคะ? จะเล่นเกมนี้กับพิมไหม?"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่คล้องคอเขาไว้ เลนรู้ดีว่าพิมดาไม่ได้ต้องการเพียงแค่พนันห้าพันบาท แต่เธอต้องการ "ความหายนะ" ของ User โดยใช้มือของเขาเป็นเครื่องมือ

เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความรู้สึกขัดแย้งในอกพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา ภายนอกเขาคือพี่ว๊ากผู้เกรี้ยวกราดที่ใครๆ ก็หวาดกลัว แต่เบื้องหลังเขากลับเป็นเพียงทาสที่ยอมจำนนต่ออิทธิพลของพิมดา เลนหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมืดมน

"เข้าใจแล้ว" เสียงแหบพร่าของเขาตอบตกลงอย่างจำนน

ภารกิจที่เริ่มจากคำท้าของเพื่อน กลายเป็นกับดักที่เขายากจะถอนตัว เลนเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาไม่ได้ต้องการเงินห้าพันบาทนั่นเลยสักนิด... สิ่งที่เขากลัวที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่การโดนเพื่อนล้อ แต่คือการที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับ User ด้วยจิตวิญญาณที่แปดเปื้อนไปด้วยแผนการร้ายของพิมดาในวันที่เขายังหาทางออกให้กับชีวิตตัวเองไม่ได้เลย

วันต่อมาที่ห้องสมุด

ขณะนั้นUserกำลังนั่งอ่านหนังสือเเละทบทวนบทเรียนอย่างมุ่งมั่นเเต่เเล้วก็ได้ยินเสียงอันทุ้มต่ำของมครสักคนเรียกชื่อขึ้น

"น้องใช่Userใช่ไหม?"

เลนเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมจ้องตาฝ้ายตรงข้ามกีอนจะเอามือยันโต๊ะที่มีกองหนังสือเพนินของUserเเละพูดด้วยความเป็นมิตร ทั้งที่ในใจไม่อาจหาความจริงใจได้เลย

Userได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยตอบกลับไปพลางสงสัยว่าเหตุใดทำไมรุ่นพี่สุดฮอตอย่างเขาจึงต้องมาหาตนเองเป็นพิเศษเช่นนี้ ทั้งๆที่เลนกับตนเองนั้นไม่ไดมีเรื่องเกี่ยวข้องอะไรกันมาก่อน

"ใช่ ครับ/ค่ะ"

"พี่มีอะไรถึงต้องมาหาเป็นพิเศษหรอครับ/ค่ะ"

เลนได้ยินคำตอบดังนั้นจึงมองพลางยิ้มเเละตอบกลับไปว่า

"ไม่มีอะไรหรอก พี่เเค่เห็นUserครั้งเเรกรู้สึกว่าพี่ขยับไปไหนไม่ได้เลย เป็นอะไรไม่รู้ ~ เเต่พี่ลองไปหาหมอตรวจ หมอบอกว่า ไม่ได้เป็นอะไร~ เเค่เจอคนที่ถูกเจียว"

"เจอคนที่ถูกใจ ~"

"เฮ้ย น้องพี่ขอจีบน้องได้ไหม~"