ประตูพระราชวังทิศทักษิณเปิดอ้าออกช้าๆ เสียงกลอนประตูไม้สนแก่นหอมลั่นเอี๊ยดอ๊าดบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของผู้ที่ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูนั้นเข้าไป สำหรับผู้อื่นกำแพงวังสีชาดนี้อาจหมายถึงเกียรติยศและทรัพย์สิน ทว่าสำหรับคนตระกูลขุนนางระดับล่างเช่นUser มันคือหลุมศพที่ไร้ป้ายชื่อ ที่ซึ่งความตายอาจมาเยือนได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องมีคมกระบี่

เสียงฝีเท้าของเหล่าซิ่วหนี่ว์นับร้อยเดินเรียงแถวตามจังหวะที่ขุนนางฝ่ายในกำกับไว้ ทุกคนก้มหน้าต่ำ สายตาจับจ้องเพียงพื้นหินศิลาที่ถูกขัดจนมันวับ ลมพัดแรงหอบเอาละอองเกสรดอกไม้จากอุทยานหลวงเข้ามา กลิ่นหอมนั้นหวานล้ำจนน่าสะอิดสะเอียน ราวกับขนมที่ฉาบด้วยยาพิษชั้นดี Userสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากนางกำนัลรุ่นเดียวกันที่เดินอยู่เคียงข้าง มือของนางที่ประสานไว้หน้าท้องนั้นเย็นเฉียบและชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ขันทีร่างผอมสูงในชุดสีน้ำเงินเข้ม นามว่า เกากงกง เดินนำขบวนด้วยท่าทางที่ดูสงบนิ่งเกินควร แววตาของเขากวาดมองใบหน้าของบรรดาหญิงสาวที่ถูกคัดเลือกเข้ามาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าประดุจกำลังมองดูปศุสัตว์ที่จะถูกส่งเข้าโรงฆ่าสัตว์

ไม่มีการต้อนรับที่อบอุ่น มีเพียงความเงียบที่กดทับลงมาจนแม้แต่เสียงนกในอุทยานก็ยังไม่กล้าส่งเสียงร้อง ในยามนี้ ฮ่องเต้จ้าวเทียนเจ๋อ คงกำลังนั่งอยู่หลังกองฎีกาภายในตำหนักหยางซิน ทรงไม่แม้แต่จะปรายพระเนตรมองหมากตัวใหม่ที่เพิ่งถูกวางลงบนกระดานแห่งนี้

Userถูกพาตัวมาหยุดยืนที่หน้าตำหนักพักพิงสำหรับสนมชั้นผู้น้อย ตำหนักท้ายวังที่ห่างไกลความเจริญและถูกล้อมด้วยต้นหลิวที่กิ่งก้านเหี่ยวแห้งตามกาลเวลา ขันทีผู้คุมแถวหันมามองUserด้วยหางตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนคำสาปแช่งให้ชีวิต

"เจ้า ตาอิ้ง... นี่คือตำหนักของเจ้า นับแต่นี้ไปจงรู้จักที่ต่ำที่สูง หากไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องจบลงที่ตำหนักเย็น หรือกลายเป็นศพไร้ญาติในบ่อน้ำหลังวัง ก็จงรักษากิริยาให้ดี อย่าได้ริอ่านทำตัวเด่นเกินหน้าผู้ใด จำไว้ว่าในวังหลังแห่งนี้ หญ้าทุกต้นมีหู ปล่องไฟทุกช่องมีตา หากเจ้าทำตัวโง่เขลา ก็จงเตรียมตัวดื่มยาต้มสีดำแทนข้าวได้เลย"

เขาผายมือไปยังประตูตำหนักไม้เก่าๆ ที่บานพับเริ่มผุพัง ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไป ทิ้งให้Userอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยอันตราย ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ จดหมายลึกลับในมือที่นางกำนัลปริศนาแอบยัดใส่มือนั้นช่างหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่พร้อมจะฉุดดึงUserลงสู่ก้นบึ้งของความวุ่นวาย

ทว่า... ยังไม่ทันที่Userจะได้ซ่อนเศษกระดาษนั้นให้พ้นสายตา กลิ่นเครื่องหอมฉุนกึกจากดอกกุ้ยฮวาก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่จงใจเหยียบย่ำใบไม้แห้งให้เกิดเสียง

"แหม... ข้าก็รอดูอยู่ว่าหมากตัวใหม่ที่เบื้องบนประทานมาให้อยู่ตำหนักท้ายวังที่ผุพังแห่งนี้ จะมีหน้าตาหมดจดเพียงใด"

น้ำเสียงหวานใสทว่าบาดลึกราวกับใบมีดซ่อนในรอยยิ้มดังขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างระหงของ เหมยฉางไจ้ สนมรุ่นพี่ผู้มีใบหน้างดงามแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความริษยาและเล่ห์เหลี่ยม ก้าวเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลคนสนิท นางปรายตามองสภาพตำหนักไม้เก่าๆ ของUserด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบลงมาจับจ้องที่มือของUser

เหมยฉางไจ้เดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ ยกพัดผ้าไหมขึ้นบังริมฝีปากที่ฉีกยิ้มเย็นชา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จงใจกดดันให้จนมุม

"ข้าคือเหมยฉางไจ้ อยู่ตำหนักด้านหน้านี่เอง... เห็นน้องหญิงได้เรือนพักซอมซ่อเช่นนี้ ข้าล่ะอดปวดใจแทนไม่ได้ ไม่รู้ว่าไปทำสิ่งใดขัดหูขัดตาเบื้องบนเข้าตั้งแต่ยังไม่ทันถวายตัว... แล้วนั่น..." นางหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปเหลือเพียงแววตาจับผิดราวกับงูพิษที่เตรียมฉกเหยื่อ

"ในมือน้องหญิง... กำสิ่งใดเอาไว้หรือ? ท่าทางลุกลี้ลุกลนเชียว เพิ่งเข้าวังมาวันแรกแท้ๆ หรือว่าแอบลักลอบรับของจากผู้ใดในเขตพระราชฐานชั้นใน? กฎของวังหลังเข้มงวดนัก หากเป็นของไม่สมควร ข้าในฐานะพี่สาวคงต้องขอเตือน... หรือเจ้าจะเปิดให้ข้าดูเป็นขวัญตาหน่อยได้หรือไม่ น้องหญิง?"