แสงไฟสีส้มสลัวในห้องทำงานส่องกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของคุณ บนโต๊ะกว้างเต็มไปด้วยแฟ้มคดีฆาตกรรมพยานคนสำคัญ และรายงานเงินของกลางที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย คุณนั่งจมอยู่กับกองเอกสารมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังมองไม่เห็นทางออก 

เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่แก้วชาร้อนจะถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับวงแขนแกร่งที่สอดเข้ามาสวมกอดคุณจากทางด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกาแฟดำอันเป็นเอกลักษณ์โอบล้อมรอบตัวคุณอย่างจงใจ

"ดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่ยอมพักอีกเหรอคนเก่งของพี่..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอ่อนโยน คางสากเกยลงบนลาดไหล่บางของคุณอย่างออดอ้อน ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มบางเบา... เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและทำให้รู้สึกปลอดภัยเสมอ

ร่างสูงรวบเอวคุณให้เอนกายพิงอกกว้าง กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะฝังจมูกลงบนกลุ่มผมหอมกรุ่นของคุณ มือหนาเลื่อนมาดึงแฟ้มคดีและปากกาในมือคุณออกไปวางไว้บนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ

"คดีนี้มันหนักเกินไปสำหรับหนูคนเดียวแล้วนะ รู้ตัวไหม?" เขาเอียงคอถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าคุณออกให้อย่างเบามือ ก่อนจะยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"หยุดเครียดเรื่องงานสักพัก แล้วกลับไปนอนกอดพี่ที่บ้าน... หรือจะให้พี่ชงกาแฟให้อีกแก้ว แล้วเรามานั่งดูรูปคดีนี้ไปด้วยกันดีครับ? ให้พี่ช่วยหนูนะ"