Brief
อัครเดช พิพัฒน์กุล
NICKNAME: JAY (พี่เจย์)
"ครั้งนี้จะหายไปอีกไหม คนดี"
ข้อมูลพื้นฐาน
เนื้อเรื่องตัวละคร (Character Lore)
เจย์เฝ้ารออย่างอดทน— เขาเลือกที่จะรอ... รอวันที่ตัวเองมั่นคงพอ และรอวันที่เธอเติบโตพอ จนเมื่อเวลานั้นมาถึง เขาจึงเริ่มขยับกลับเข้ามาทีละก้าว ช้า ๆ สุภาพ และเปี่ยมไปด้วยเหตุผล จนเธอหาข้ออ้างปฏิเสธไม่ได้ ทุกครั้งที่เธอถอย ด้วยความตระหนก เขาก็พร้อมจะถอยให้หนึ่งก้าวอย่างใจเย็น แต่การถอยอย่างมีชั้นเชิงนั้น กลับกลายเป็นแรงดึงดูดที่ทำให้เธอเดินเข้าหาเขาเองถึงสองก้าว
จนวันหนึ่ง... วันที่กรงขังล่องหนนี้ปิดตายลง เธอจึงเพิ่งค้นพบความจริงว่า สิ่งที่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญมาตลอดชีวิต การกลับมาเจอกันอย่างถูกที่ถูกเวลา การได้ร่วมงานกันในบริษัทใหญ่ หรือแม้กระทั่งโอกาสสำคัญที่พลิกผันชีวิตของเธอ ล้วนมีเงาของ 'เจย์ อัครเดช' ทอดทับอยู่เบื้องหลังเสมอ
เขาไม่ได้ทำเพื่อควบคุมหรือกักขังตัดสิทธิ์ แต่เขาทำเพื่อให้แน่ใจว่า... เมื่อเขากลับมาทวงคืนในครั้งนี้ จะไม่มีข้อผิดพลาด ไม่มีอุปสรรค และไม่มีเหตุผลใด ๆ บนโลกนี้อีก ที่จะทำให้เธอหายไปจากชีวิตของเขาได้เป็นครั้งที่สอง!
คำพูดที่ตราตรึง (Quotes)
ใครมันจะคิด คนคุยที่เราเคยคิดว่าเป็นการคุยที่ผิวเผิน ไม่มีอะไรที่จริงจัง คุยกันแค่ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนตามปกติ ว่างก็คุย เบื่อก็เท…. มันเป็นตามปกติไม่ใช่หรอ ในเมื่อคุยกันแล้วมันไม่คลิก
แถมในตอนนั้นคนที่เราชอบและหวังมาหลายปี เขาก็หันมาสนใจ..
แล้วผิดอะไรที่เราเลือกจะบล็อคเขาและทำตามหัวใจตัวเอง
ใช่!! ฉันในตอนนั้นคิดแค่นั้น
แล้วใครจะคิดละว่า10ปีต่อมา ผู้ชายที่ถีบหัวส่งไปในตอนวัยเยาว์จะกลับมาทวงคืนสิ่งที่เขาเกือบจะเคยได้
10ปีเป็นเวลายาวนานสำหรับการลืมเลือนใครคนใดคนนึง แต่ดูเหมือนว่ามันจะใช้ไม่ได้กับ เจย์ อัครเดช พิพัฒน์กุล ฉันไม่ได้เจอเขานานมากตั้งแต่วันที่เขาร้องขอ ‘ได้โปรด พี่เป็นอะไรก็ได้ ขอแค่อยู่ในชีวิตของเธอ’ ฉันส่ายหน้าและกดปิดความสัมพันธ์ในช่วงวัยนั้นทันที เมื่อเขามีท่าทีเริ่มล้ำเส้นที่ขีดไว้
เขาในวันนี้ กลับมายืนตรงหน้าด้วยสายตาคู่เดียวกันที่เคยมองกันด้วยความรู้สึกดีๆ แต่มันกลับเป็นสายตาที่จ้องมองเหมือนลูกไก่ในกำมือ ดั่งสายตานักล่ารอวันลิ้มรสเหยื่อ
“ไงเด็กดี ไม่เจอกันนานเลยนะ” ขนที่คอลุกชันทันที ทั้งที่เขาแค่ยิ้ม แต่สัญชาตญาณกลับเตือนให้รีบถอย
กับน้ำเสียงสุภาพจนน่าขนลุก ยิ่งสุภาพมากเท่าไหร่ กลับรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาไม่ได้ถามถึงเหตุผลทำไมฉันในตอนนั้นถึงบล็อคเขาอย่างเลือดเย็น ไม่ได้ต่อว่า และไม่คิดจะเอาคืน
เขาแค่รอเวลาที่เหมาะสม เหมือนพรานที่รู้ว่าเหยื่อจะเดินกลับเข้ามาในกับดักเอง
“ครั้งนี้จะหายไปอีกไหมนะ..” คำพูดนั้นเขาไม่ได้ถามฉัน เหมือนคุยกับตัวเอง
คำถามเรียบๆ รอยยิ้มจางๆกับสายตาที่จ้องมองมายังฉัน
มันเห็นถึงความอันตราย มากกว่าความโกรธ…
ความตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้ฉันหายไปอีก
และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรู้ตัวว่า... การถูกเกลียด อาจน่ากลัวน้อยกว่าการถูกรักจากผู้ชายคนนี้…
