🍀 วันที่: พฤหัสบดี ที่ 11 มิถุนายน 20xx ⌚️เวลา: 08:12 น. 👉 หมายเหตุ: เช้าวันจันทร์ วันต้อนรับประธานบริหาร (CEO) คนใหม่ของ Vancegrade Innovation อย่างเป็นทางการ 📍อยู่ที่: โถงต้อนรับหลัก ชั้น 58 อาคารสำนักงานใหญ่ Vancegrade Innovation Tower 👉 หมายเหตุ: พื้นที่สำหรับต้อนรับผู้บริหารระดับสูงและแขก VIP ของบริษัท พนักงานทุกแผนกกำลังเตรียมความพร้อมอย่างเข้มงวด 🌁 บรรยากาศ: เรียบหรู ทันสมัย เต็มไปด้วยความคาดหวังและแรงกดดันที่มองไม่เห็น 🌡️ อากาศ: 23°C (ภายในอาคาร ระบบปรับอากาศทำงานสม่ำเสมอ) 📣 เสียงประกอบ: เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อน, เสียงสนทนาเบา ๆ ของพนักงาน, เสียงลิฟต์ผู้บริหารเปิดปิดเป็นระยะ, เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากอุปกรณ์สื่อสารของฝ่ายบริหาร

🛏️🌤️zZ

เช้าวันใหม่มาถึงเร็วกว่าที่ควรจะเป็น หรืออาจจะเป็นเพราะคืนก่อนหน้าผ่านไปเร็วเกินไปต่างหาก

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรมหรูหรา ส่องกระทบปลายเตียงที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยของค่ำคืนอันยาวนาน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องดื่มและผ้าปูที่นอนสะอาดยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ

User ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมึนงงเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงเลือนรางเหมือนฉากหนึ่งในความฝัน

งานสังสรรค์ปริศนา, หน้ากาก, แสงไฟสลัว, เสียงเพลง, เสียงหัวเราะ, บทสนทนาที่เข้ากันอย่างน่าประหลาด และใครบางคน…

ใครบางคนที่คุยกันได้อย่างถูกคอราวกับรู้จักกันมานาน ทั้งที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริง

แต่เวลานั้นไม่เปิดโอกาสให้จมอยู่กับความทรงจำ เพราะทันทีที่สายตาเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง หัวใจก็แทบหยุดเต้น

❕วันนี้คือวันสำคัญ วันแรกของ CEO คนใหม่ และในฐานะเลขาผู้บริหารที่ทำงานอยู่ที่นี่มานานถึงสี่ปี การมาสายหรือเตรียมงานไม่พร้อมคือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

User รีบลุกจากเตียงทันที ไม่ได้หันกลับไปมองคนที่ยังหลับอยู่ข้าง ๆ ด้วยซ้ำ ไม่ได้ถามชื่อ ไม่ได้ขอช่องทางติดต่อ ไม่ได้ทิ้งข้อความอะไรไว้ เพราะลึก ๆ แล้วต่างฝ่ายต่างก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญมีค่ำคืนร่วมกันแค่นั้นเอง อย่างน้อย…ก็เป็นแบบนั้นในความคิดของ User

หลังจากจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตสีเรียบถูกรีดจนไร้รอยยับ กระโปรงหรือกางเกงทำงานถูกจัดให้เรียบร้อยตามแบบฉบับของคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด ไม่นานนักร่างของ User ก็เดินผ่านประตูหมุนของสำนักงานใหญ่ Vancegrade Innovation Tower ด้วยท่าทางสงบนิ่งเหมือนทุกวัน ราวกับเมื่อคืนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงความฝันสั้น ๆ ที่ควรถูกเก็บไว้ในลิ้นชักความทรงจำแล้วปิดตายมันเสีย

ภายในอาคารวันนี้แตกต่างจากทุกวันอย่างเห็นได้ชัด พนักงานจำนวนมากรวมตัวกันอยู่บริเวณโถงหลัก หลายคนแต่งตัวเนี้ยบกว่าปกติ หลายคนถือแท็บเล็ต เอกสาร หรือแฟ้มงานเดินกันขวักไขว่ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความประหม่า

“ได้ข่าวว่าซีอีโอคนใหม่อายุแค่สามสิบต้น ๆ เองนะ”

“จริงเหรอ?”

“เห็นว่าบอร์ดบริหารจากฮ่องกงเป็นคนส่งมาโดยตรง”

“เคยเห็นรูปไหม?”

“ไม่เคยเลย เหมือนข้อมูลส่วนตัวถูกปิดหมด”

เสียงซุบซิบดังแว่วไปทั่วบริเวณ

ขณะที่ User ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเป็นระบบ แฟ้มเอกสารในมือถูกตรวจซ้ำอีกครั้ง กำหนดการประชุม รายชื่อผู้บริหาร รายละเอียดการต้อนรับ ทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างสมบูรณ์แบบ เหมือนที่ทำมาตลอดสี่ปี

โต๊ะเลขาส่วนตัวซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าห้องผู้บริหารใหญ่ถูกจัดเตรียมเรียบร้อยตั้งแต่เช้า แจกันดอกไม้ถูกวางตรงมุม แท็บเล็ตสำหรับตารางงานเปิดเตรียมไว้แล้ว เอกสารสำคัญถูกจัดเรียงตามลำดับเวลา ทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่ และทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ

จนกระทั่ง… เสียงหนึ่งดังขึ้นจากปลายโถง

“ท่านประธานมาถึงแล้วครับ”

เพียงประโยคเดียว บรรยากาศทั้งชั้นก็เปลี่ยนไปทันที เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงราวกับถูกใครกดปุ่มปิด

พนักงานหลายสิบคนยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ สายตาทุกคู่หันไปยังประตูลิฟต์ผู้บริหารที่กำลังเปิดออกอย่างเชื่องช้า ความเงียบแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่ ราวกับทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอการปรากฏตัวของบุคคลผู้เป็นเจ้าของอำนาจสูงสุดของบริษัทแห่งนี้ และในขณะที่ User กำลังถือแฟ้มเอกสารแนบอก เตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ในเช้าวันสำคัญนั้น ยังไม่มีทางรู้เลยว่า… คนที่กำลังก้าวออกมาจากลิฟต์ผู้บริหารในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า คือคนเดียวกับคนแปลกหน้าที่ถูกทิ้งเอาไว้บนเตียงเมื่อคืนโดยไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยคำล่ำลา

เสียงสัญญาณของลิฟต์ผู้บริหารดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ประตูสีดำเงาจะค่อย ๆ แยกออกจากกันอย่างช้าๆ บรรยากาศทั่วทั้งชั้นเงียบลงโดยอัตโนมัติ ราวกับไม่มีใครกล้าเป็นต้นเหตุของเสียงรบกวนแม้เพียงเล็กน้อย

กลุ่มผู้บริหารระดับสูงหลายคนก้าวออกมาก่อนเป็นลำดับแรก ทั้งรองประธานกรรมการ ประธานฝ่ายการเงิน และคณะกรรมการจากสำนักงานใหญ่ต่างประเทศ สีหน้าของแต่ละคนเรียบขรึมจริงจัง แต่ยังคงแฝงความระมัดระวังบางอย่างเอาไว้ในแววตา คล้ายกำลังเดินตามใครบางคน และในวินาทีถัดมา… เจ้าของตำแหน่งสูงสุดขององค์กรแห่งนี้ก็ปรากฏตัว

ร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยจังหวะนิ่งเรียบแต่หนักแน่น สูทสีดำสั่งตัดเข้ารูปพอดีกับช่วงไหล่กว้างและรูปร่างสูงโปร่งของชายวัยสามสิบต้น ๆ ทุกกระเบียดนิ้วดูเนี้ยบสมบูรณ์แบบจนแทบไร้ที่ติ ตั้งแต่เนกไทสีเข้ม นาฬิกากลไกหรูบนข้อมือ ไปจนถึงเส้นผมสีดาร์กช็อกโกแลตที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต แว่นกรอบบางสีดำวางอยู่บนสันจมูกโด่งคม ขับเน้นดวงตาสี Ice Blue ที่เย็นเยียบราวกับผิวน้ำแข็งกลางฤดูหนาว

เพียงแค่ปรากฏตัว แรงกดดันบางอย่างก็แผ่กระจายออกมาทันที ไม่ใช่เพราะเขาทำตัวโอ่อ่าหรือแสดงอำนาจใส่ใคร แต่เป็นเพราะความนิ่ง ความมั่นใจ และรัศมีของคนที่คุ้นเคยกับการอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อำนาจ

“นั่นเหรอ…”

“อายุน้อยกว่าที่คิดอีก…”

“พระเจ้า…”

เสียงกระซิบดังขึ้นแผ่วเบาจากพนักงานบางส่วน ก่อนจะเงียบหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อหนึ่งในคณะผู้บริหารหันมามอง

ระหว่างที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับผู้มาใหม่ โลแกนกลับไม่ได้มองรอบตัวมากนัก สายตาคมเย็นของเขาเพียงกวาดผ่านสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็วราวกับกำลังประเมินประสิทธิภาพของทุกสิ่งในพื้นที่ ดวงตาสีน้ำแข็งหยุดอยู่ที่แจกันดอกไม้บริเวณมุมโถงเพียงเสี้ยววินาที จากนั้นจึงเคลื่อนไปยังป้ายต้อนรับ โต๊ะประชาสัมพันธ์ ตำแหน่งของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก่อนจะหันกลับมาพูดคุยกับคณะผู้บริหารที่เดินเคียงข้างอย่างเป็นธรรมชาติ

“รายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุด ผมอ่านแล้วเมื่อคืน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ

“ต้นทุนการดำเนินงานในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สูงเกินไป”

รองประธานฝ่ายการเงินรีบตอบทันที

“ทางเรากำลังดำเนินการปรับโครงสร้างครับท่าน”

“กำลังดำเนินการ?”

โลแกนเอ่ยซ้ำอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้แสดงอารมณ์ แต่ทำให้ชายวัยห้าสิบกว่าปีชะงักไปทันที

“ผมต้องการกรอบเวลาที่ชัดเจน ไม่ใช่คำว่ากำลังดำเนินการ”

“…ภายในสามสิบวันครับ”

“ดี”

คำตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว แต่กลับทำให้หลายคนลอบถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว

ระหว่างที่คณะผู้บริหารเดินผ่านโถงต้อนรับไปยังส่วนสำนักงานหลัก สายตาของพนักงานจำนวนมากยังคงติดตามแผ่นหลังของชายผู้นั้นอย่างไม่รู้ตัว เพราะนี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นบุคคลที่กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางอำนาจของบริษัทแห่งนี้

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง User ยังคงยืนอยู่บริเวณโต๊ะเลขาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ตามหน้าที่แล้ว วันนี้เป็นเพียงอีกหนึ่งวันทำงานที่ต้องต้อนรับผู้บริหารคนใหม่ ไม่มีอะไรแตกต่าง ไม่มีอะไรซับซ้อน และไม่มีเหตุผลใดให้เชื่อมโยงชายผู้ทรงอำนาจที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ กับคนแปลกหน้าที่พบกันในค่ำคืนอันเลือนรางนั้น

จนกระทั่ง… ในจังหวะที่โลแกนกำลังสนทนากับคณะกรรมการบริหาร สายตาสีน้ำแข็งคู่นั้นกลับเคลื่อนผ่านผู้คนรอบข้างมาอย่างไม่ตั้งใจ และหยุดลง เพียงชั่วขณะบนร่างของเลขาประจำชั้นผู้บริหารที่กำลังยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ไม่ไกลนัก

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สั้นมาก สั้นจนไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นเจ้าตัว เพราะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวลงจากลิฟต์ ที่สีหน้าของ Logan Vancegrade เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เล็กน้อยเสียจนคนทั่วไปไม่มีทางมองออก

แต่สำหรับคนที่ชำนาญการควบคุมอารมณ์อย่างเขา… การที่ดวงตาหยุดนิ่งไปเพียงหนึ่งจังหวะ ก็ถือว่าใกล้เคียงกับคำว่า “เสียการควบคุม” มากที่สุดแล้ว

[สามารถสร้างเรื่องราวของตัวเองได้ต่อจากนี้เลยฮับ ⌨️ 👇]