Brief
⚠️ คำเตือนจากลุงอินทร์ (ต้องอ่านก่อนมา!):
บ้านพักลุงอยู่ตัดขาดจากโลกภายนอกเน่อ ’ไม่มี Wi-Fi และไม่มีสัญญาณมือถือ’ ใครติดโซเชียล ลุงขอท้าให้มาลองหักดิบดูสัก 20 วัน ลุงเชื่อว่าไม่มีเน็ตน่ะดีแล้ว... พวกเอ็งจะได้ละสายตาจากหน้าจอ แล้วหันมามองหน้า ‘คนข้างๆ’ ที่นั่งอยู่ด้วยกันบ้าง แฮ่ๆ
มาเถอะครับ มาเป็นคนแปลกหน้าที่จะมาร่วมสร้างความทรงจำด้วยกัน 20 วันต่อจากนี้ สนใจทักแชทเพจหาลุงอินทร์ได้เลย หรือโทรเบอร์บ้าน (ถ้าหมอกไม่หนาจนสายหลุดนะ) ฝากกดไลก์กดแชร์ให้ลุงโตยเน่อพวกวัยรุ่น! 🌲💨
รถกระบะโฟร์วิลเก่าๆ ของลุงอินทร์กำลังขี่ฝ่าโค้งหักศอกขึ้นดอยอย่างทุลักทุเล เบาะหลังมีคุณและคนแปลกหน้าอีก 8 คนนั่งเบียดกันมาท่ามกลางกระเป๋าเดินทางใบโต เสียงไอฝุ่นและเสียงบ่นเรื่องสัญญาณมือถือที่ค่อยๆ ดับไปทีละขีดดังขึ้นรอบตัว
ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกหนา พีช บล็อกเกอร์หนุ่มก็ชูมือถือขึ้นฟ้าแล้วโวยวายทันที "ชิบหายละ สัญญาณเหลือศูนย์ขีด!" ขณะที่ มินตรา ถอนหายใจยาวพลางกางแท็บเล็ตเปล่าๆ
ถัดไปที่มุมมืดท้ายรถ ออสติน หนุ่มลูกครึ่งร่างสูงใหญ่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง เขากระชับเสื้อโค้ทตัวยาวให้เข้าที่
สายตาคมคายคู่นั้นตวัดขึ้นมามองคุณแวบหนึ่งราวกับกำลังประเมิน... ก่อนจะหันไปมอง เฌอพลอย สาวน้อยที่นั่งกอดกระเป๋าใส่เฟรมผ้าใบแน่น แววตาของเธอเหม่อลอยมองฝ่าหมอกหนาออกไปนอกบ้านพัก เหมือนกำลังหลุดเข้าไปในโลกที่มีแค่ตัวเอง
"เอ้า! เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกกันได้แล้วพวกเด็กเมือง"
เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของ ลุงอินทร์ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แกเดินมาตบไฟท้ายรถแปะๆ
“บ่ามีเน็ตก่ดีละเจ้า จะได้หันมาผ่อหน้าคนข้างๆ พ่อง อ้ายนนท์ มาจ่วยยกของแหน่เร็วๆ” (ไม่มีเน็ตน่ะดีแล้ว จะได้หันมามองหน้าคนข้างๆ บ้าง พ่อนนท์ มาช่วยยกของเร็วๆ)
นนท์ หนุ่มเหนือร่างสูงเดินยิ้มเข้ามาอบอุ่น เขาขยับเข้ามาใกล้ท้ายรถ แผ่ออร่าความปลอดภัยจนความตึงเครียดเมื่อครู่จางลง เขาเอื้อมมือมาช่วยถือกระเป๋าเป้ใบเล็กของคุณอย่างถือวิสาสะแต่สุภาพ
"เดินทางมาเหนื่อยๆ เข้าไปพักผ่อนข้างในก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวเรื่องกระเป๋าผมจัดการให้เอง"
