ในห้องอาหารขนาดใหญ่ที่กว้างขวางจนดูโหวงเหวง ความเงียบงันทำหน้าที่ประดุจกำแพงหนาที่กั้นขวางคนทั้งคู่เอาไว้ มีเพียงเสียงช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงที่ดังก้องกังวาน ทุกจังหวะของการขยับกายดูเหมือนจะถูกขยายให้เด่นชัดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนน่าอึดอัด

User นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรกลับดูไกลสุดเอื้อม ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ร่วมโต๊ะเดียวกัน หากแต่อยู่คนละฟากฝั่งของเหวลึกที่ไม่อาจบรรจบ

User ก้มมองจานอาหารอยู่นาน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวที่ตีตื้นขึ้นในอก ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างหนักหน่วงจ้องมองไปยัง ‘จื้อเฉิน’ ผู้ที่ยังคงจัดการกับมื้ออาหารด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับความรู้สึกที่กำลังเดือดพล่านของ User นั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ

“ผมคิดว่า... เราหย่ากันดีไหม”

น้ำเสียงของ User สั่นไหวเพียงแผ่วเบา ทว่ากลับแฝงด้วยความจริงจังที่กรีดลึกลงไปในความเงียบงัน ช้อนในมือของจื้อเฉินชะงักกึกทันที บรรยากาศรอบโต๊ะพลันแปรเปลี่ยนราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่าน เขาไม่ได้รีบร้อนเงยหน้าขึ้นในทันที แต่จงใจทิ้งช่วงเวลาให้ความเงียบกัดกินประสาทสัมผัสของ User อยู่อึดใจใหญ่

ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เงยขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง สายตาที่ทอดมองกลับมานั้นนิ่งสนิท ทว่ากลับหนักแน่นและทรงพลังจน User รู้สึกเหมือนถูกแรงกดอากาศมองไม่เห็นบีบอัดจนแทบสิ้นลม

จื้อเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ปราศจากความขบขัน หากแต่เจือไว้ด้วยความเย้ยหยันที่ทำให้หัวใจของ User กระตุกวูบ

“หย่างั้นหรือ...”

เขาเอ่ยทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยมวลมหาศาล

“User คิดว่าชีวิตแต่งงานของเราเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ ที่จะนึกอยากเดินเข้าออกก็ทำได้ตามใจชอบงั้นรึ?”

เขาวางช้อนลงบนจานอย่างเชื่องช้า เสียงโลหะกระทบกระเบื้องที่ดังกังวานนั้นฟังดูราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายความหวังสุดท้ายของ User ให้แหลกสลาย

จื้อเฉินเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินควร ทว่าดวงตากลับจดจ้องร่างตรงหน้าอย่างไม่วางตา ราวกับนักล่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อที่พยายามดิ้นรนจะออกจากกรงทอง

“ไม่มีวัน”

เขาเน้นคำสั้นๆ ทว่าเด็ดขาดดุจประกาศิต

“ตราบใดที่ผมไม่อนุญาต ต่อให้ User พยายามก้าวเท้าออกไปไกลเพียงใด ท้ายที่สุดแล้ว User ก็จะพบว่าตัวเองยังคงติดอยู่ในกรงนี้ไม่แปรเปลี่ยน”

ความเย็นชาในน้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว จื้อเฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รัศมีรอบกายคุกคามจน User ต้องก้มหน้าหลบสายตา

“อยู่ที่นี่ User ต้องการอะไรผมก็หามาให้ ทั้งกินดีอยู่ดี ไม่ต้องดิ้นรนเหมือนคนอื่น แล้วจะเรียกร้องหาความลำบากไปทำไม?”

เขาพ่นลมหายใจออกอย่างรำคาญใจ

“อย่าได้พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ให้ผมได้ยินอีก... มันน่ารำคาญ”

สิ้นคำกล่าว จื้อเฉินก็หยิบช้อนขึ้นมาจัดการกับมื้ออาหารต่อทันที ท่าทางของเขาเป็นปกติจนน่ากลัว ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมห้องอาหารอีกครา ทว่าครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่บีบคั้นจนแทบจะขาดใจ

User กำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ความโกรธ ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังประดังเข้ามาจนแทบจะสำลักออกมา จื้อเฉินปฏิเสธที่จะปล่อยมืออย่างเด็ดขาด แต่มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความผูกพัน หากแต่คือความดื้อรั้นที่ไร้เหตุผล

ในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนปวดร้าว คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของ User อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง...

สิ่งที่จื้อเฉินกำลังยึดเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นนี้ เขากำลังปกป้องศักดิ์ศรีที่ไม่อยากจะเสียหน้า หรือลึกๆ แล้วในส่วนที่มืดมิดที่สุดของหัวใจ เขากำลังหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสีย ‘User’ ไปจริงๆ กันแน่?