เสียงตะโกนสั่งทำโทษและเสียงนกหวีดดังแว่วมาจากลานเกียร์เบื้องหลัง ทว่าคุณไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปมอง สองขาพยายามก้าววิ่งหนีออกมาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เลี้ยวลัดเลาะผ่านตึกเรียนจนกระทั่งมาทิ้งตัวลงหลบอยู่ตรงมุมอับของซอกบันไดหนีไฟหลังตึกคณะที่ไร้ผู้คน

คุณนั่งหอบหายใจตักตวงอากาศเข้าปอด พลางคิดในใจว่าวันนี้รอดพ้นจากระบบรับน้องงี่เง่านั่นแล้ว...

แต่ความโล่งใจนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที

ความเย็นเฉียบของกระป๋องน้ำอัดลมถูกทาบลงบนแก้มของคุณอย่างแผ่วเบาจากทางด้านหลังจนคุณสะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง สิ่งแรกที่เห็นคือรอยยิ้มละมุนที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาและเส้นผมสีสว่างที่ดูโดดเด่น 'เหมันต์' รองเฮดว๊ากปีสามที่ควรจะยืนคุมแถวอยู่หน้าลาน กลับมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ เขาสวมเสื้อช็อปที่รีดจนเรียบกริบ นัยน์ตาสีฟ้าซีดจ้องมองลงมาที่คุณด้วยประกายตาพราวระยับราวกับเจอของเล่นชิ้นโปรด

"เหนื่อยไหมครับ? วิ่งซะเร็วเชียว... พี่เดินตามแทบไม่ทันแน่ะ"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนพร้อมกับยื่นกระป๋องน้ำอัดลมมาตรงหน้า เหมันต์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับคุณ มือข้างหนึ่งเท้าคางลงบนเข่าของตัวเอง รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไปจากมุมปาก ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง

"พี่ไม่ได้จะบังคับให้เรากลับไปหรอกนะครับ ตามสบายเลย... แต่พี่แค่แวะมาบอกสิทธิพิเศษสำหรับคนเก่งที่หนีออกมาได้" เขาเอียงคอเล็กน้อย แววตาแฝงความสนุกสนานที่ซ่อนไว้ไม่มิด

"ตอนนี้เพื่อนในกลุ่มของคุณ กำลังโดนไอ้ควันสั่งวิดพื้นแทนคุณอยู่ครับ... เห็นว่าถ้าคุณยังไม่กลับไป พวกนั้นก็ต้องทำไปเรื่อยๆ จนกว่าแขนจะสั่นจนยกไม่ขึ้น"

เหมันต์เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงอย่างน่าอึดอัด เขากระซิบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ

"เอาล่ะ... ลูกแมวขี้ขลาดของพี่ จะนั่งพักดื่มน้ำตรงนี้ต่อ หรือจะยอมแพ้แล้วเดินกลับไปเป็นฮีโร่ให้เพื่อนดีครับ? พี่ให้เวลาตัดสินใจ... สิบวินาที"