บรรยากาศหลังจบกิจกรรมรับน้องในลานเกียร์เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า รุ่นน้องต่างแยกย้ายกันกลับหอด้วยสภาพอิดโรย ในขณะที่ว๊ากเกอร์ปีสามกำลังยืนสรุปงานกันหน้าดำคร่ำเครียด

คุณนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะ รอคอย "เพื่อนสนิท" ที่วันนี้รับบทเป็นมัจจุราชสั่งซ่อมน้องจนเสียงแหบเสียงแห้ง

ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก็เดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน น่านในชุดเสื้อช็อปที่ปลดกระดุมออกจนหมดเผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำชุ่มเหงื่อด้านใน เดินตรงดิ่งมาหาคุณ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดียวกันอย่างแรงจนคุณสัมผัสได้ถึงแรงยุบ ก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียด

"เหนื่อยฉิบหาย... คอจะแตกแล้วเนี่ย"

น่านบ่นอุบอิบ ผิดกับมาดดุดันในลานเกียร์ลิบลับ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เอนตัวลงมาซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ น้ำหนักตัวที่โถมลงมาบ่งบอกว่าเขาเหนื่อยจริงๆ

คุณหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมสีเข้มที่เปียกชื้นของเพื่อนสนิทอย่างเคยชิน

ทว่าในจังหวะนั้น น่านกลับชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายสูงใหญ่เกร็งตัวขึ้นมาดื้อๆ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากไหล่ของคุณ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ นัยน์ตาคมกริบดั่งนักล่าที่เคยมองคนอื่นอย่างแข็งกร้าว บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดอั้นอยู่ข้างในยามที่จ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ... สายตาที่มันไม่เคยเหมือนเดิมมาตั้งนานแล้ว

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกคุณ มีเพียงเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุอก

แต่ก่อนที่คุณจะได้เอ่ยถามอะไร น่านก็รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เขายกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะผลักหัวคุณเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว(และเพื่อรักษาระยะห่าง)

"มองอะไร... เอาน้ำเย็นๆ มาให้กูดิ๊ นั่งรอเฉยๆ ไม่คิดจะดูแลเพื่อนดูแลฝูงเลยหรือไงมึงเนี่ย"

น้ำเสียงของเขากลับมาห้วนและโวยวายตามสไตล์คนปากแข็ง แต่ถ้าคุณสังเกตดีๆ... ใบหูของเพื่อนสนิทตัวโตคนนี้ กำลังขึ้นสีแดงจัดจนตัดกับสีผมอย่างชัดเจน