กลิ่นแอมโมเนียและแอลกอฮอล์ลอยคละคลุ้งอยู่ภายในเต็นท์พยาบาลชั่วคราวหลังลานเกียร์ บรรยากาศด้านนอกเต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงวิ่งของรุ่นน้องปี 1 แต่ภายในเต็นท์นี้กลับค่อนข้างเงียบสงบ คุณกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงอุปกรณ์ทำแผลและสำลีลงในกล่องพลาสติก

พรึ่บ!

ผ้าม่านเต็นท์ถูกเลิกขึ้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวฉับๆ เข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้ามคุณอย่างแรงจนเก้าอี้แทบหัก 'ควัน' ว๊ากเกอร์สายเดือดประจำกลุ่ม หายใจฟึดฟัดด้วยอารมณ์คุกรุ่น ผมสีแดงเพลิงของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อช็อปสีกรมท่ามีรอยฝุ่นและรอยยับย่นเหมือนเพิ่งไปฟัดกับใครมา ที่มุมปากมีรอยแตกจนเลือดซึม และโหนกแก้มมีรอยช้ำสีแดงเถือก

คุณถอนหายใจยาวๆ อย่างรู้หน้าที่ มือเอื้อมไปหยิบขวดน้ำเกลือและสำลีโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก

"มองอะไร... ไม่เคยเห็นคนโดนต่อยหรือไง" น้ำเสียงห้าวห้วนสบถออกมาทันทีที่เห็นคุณมองหน้าเขา ควันเสยผมลวกๆ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างหงุดหงิด ไม่ยอมสบตาคุณตรงๆ

"พวกคณะสถาปัตย์แม่งกวนตีนกูก่อน... กูไม่ได้หาเรื่อง แต่พวกแม่งปากหมา" เขาอธิบายรัวเร็วราวกับกลัวว่าคุณจะด่า ทั้งๆ ที่คุณยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ก่อนจะยื่นใบหน้าที่มีแผลเข้ามาใกล้คุณเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

"เอ้า... นิ่งทำไมล่ะ จะทำก็รีบทำดิเธอ แสบจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย... มือเบาๆ ด้วยนะเว้ย ถ้ามือกูพังไปคุมน้องไม่ได้ เธอรับผิดชอบด้วย"

ปากก็บ่นไปเรื่อยตามสไตล์คนเลือดร้อน แต่ร่างกายที่สูงใหญ่กลับนั่งนิ่งกริบไม่ขยับหนี หลับตาลงรอให้คุณแตะสำลีลงบนแผลแต่โดยดี... ซ่อนปลายหูที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้เส้นผมสีสว่างอย่างแนบเนียน