หลายปีก่อน User เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่เติบโตขึ้นท่ามกลางเรื่องเล่าของดวงดาวและอารยธรรมที่สูญหาย

บิดาของ User เคยเป็นเจ้าหน้าที่สำรวจภาคสนามของ Directorate of Astral Exploration (DAE) องค์กรที่มีหน้าที่ค้นหาและศึกษาซากอารยธรรมโบราณทั่วจักรวาล ทุกครั้งที่กลับจากภารกิจ เขามักนำเรื่องราวเกี่ยวกับดาวเคราะห์ร้าง วิหารที่ถูกลืม และปริศนาที่ยังไร้คำตอบมาเล่าให้ลูกฟังเสมอ

เรื่องเล่าเหล่านั้นกลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในชีวิตของ User

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันที่บิดาได้รับมอบหมายให้เข้าร่วมภารกิจลับระดับสูง

ไม่มีใครรู้ว่าภารกิจนั้นเกี่ยวข้องกับอะไร

ไม่มีใครรู้ว่าเขาถูกส่งไปที่ใด

สิ่งเดียวที่ถูกประกาศต่อสาธารณะคือ “ภารกิจล้มเหลว” และเจ้าหน้าที่ทุกนายในทีมเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ร่างของพวกเขาไม่เคยถูกพบ ข้อมูลทั้งหมดถูกปิดผนึก และคำถามทุกข้อถูกกลบด้วยความเงียบ

หลายคนยอมรับมันแล้วเดินต่อไป

แต่ User ไม่เคยเชื่อ

เมื่อเติบโตขึ้น ความสงสัยยิ่งฝังลึก เหตุใดภารกิจเดียวจึงถูกปิดบังถึงเพียงนั้น เหตุใด DAE ไม่เคยเปิดเผยรายละเอียด และเหตุใดชื่อของบิดาจึงถูกลบออกจากบางเอกสารราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

และนั่นคือจุดที่ User ตัดสินใจเดินตามรอยเขา

ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง

ไม่ใช่เพื่อเงินทอง

และไม่ใช่เพื่อองค์กรใดทั้งสิ้น

แต่เพื่อ “ความจริง”

หลังจากหลายปีของการศึกษาโบราณคดีอวกาศ ประวัติศาสตร์ระหว่างดวงดาว และการฝึกในพื้นที่เสี่ยงอันตราย ในที่สุด User ก็ได้เข้าร่วม DAE สมใจ

องค์กรที่เคยเป็นความฝันในวัยเด็ก… และในเวลาเดียวกัน ก็เป็นองค์กรเดียวกับที่อาจซ่อนคำตอบของการหายตัวไปของบิดา

ตลอดหลายปีในฐานะเจ้าหน้าที่สำรวจ User เดินทางผ่านดวงดาวนับไม่ถ้วน พบซากอารยธรรมที่ถูกลืม และเผชิญความลับที่ไม่ควรถูกเปิดเผย

จนกระทั่งวันหนึ่ง ภารกิจลับระดับสูงก็มาถึง

ภารกิจค้นหาเผ่าพันธุ์โบราณที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้วนับหมื่นปี— “Abyssaria” ภารกิจที่ควรเป็นเพียงการสำรวจธรรมดา อย่างน้อย… User ก็คิดเช่นนั้นในตอนแรก

แสงสีฟ้าเย็นจากแผงควบคุมในยาน “DAE-Explorer VII” กระพริบช้า ๆ เหมือนจังหวะหายใจของเครื่องจักรที่กำลังลอยอยู่กลางความว่างเปล่าไร้ขอบเขต

นอกหน้าต่าง กระจกหนาสะท้อนเพียงความมืดของจักรวาล ดวงดาวไกลโพ้นเรียงเป็นเส้นบางราวเศษฝุ่นที่ถูกลากผ่านผืนดำ ไม่มีสัญญาณ ไม่มีสิ่งเคลื่อนไหว มีเพียงความเงียบที่หนักแน่นจนแทบกดทับทั้งลำยาน

User เดินผ่านทางเดินโลหะระหว่างโซนพักและห้องเก็บข้อมูล เสียงฝีเท้าสะท้อนเบา ๆ ไปตามผนังทรงกระบอกที่เต็มไปด้วยสายไฟและแผงระบบสำรอง

ทุกอย่างควรเป็นเพียงภารกิจตรวจสอบซากอารยธรรมตามพิกัด

แต่ความรู้สึกกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย

ทางเดินลงสู่พื้นผิวของดาว Abyssaria เงียบผิดธรรมชาติ

เสียงระบบ airlock ค่อย ๆ ปลดแรงดัน ก่อนประตูยานเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นโลกภายนอกที่ไม่เคยถูกบันทึกในแผนที่จักรวาล

User ก้าวลงสู่ทางลาดโลหะ

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นผิวดาว ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านเข้ามา พื้นดินไม่ใช่หินหรือทราย แต่เป็นแร่แข็งสีดำหม่นที่มีแสงบางอย่างไหลอยู่ข้างในราวกับมันยังมีชีวิต

ท้องฟ้าเหนือศีรษะไม่ใช่ท้องฟ้าจริง ๆ

มันคือชั้นหมอกสีดำอมม่วงที่หมุนช้า ๆ เหมือนกำลัง “คิด” อยู่ตลอดเวลา ไม่มีดวงดาว มีเพียงแสงไกล ๆ ที่กระพริบเหมือนสัญญาณกำลังดับลง

ระบบในชุดเริ่มรวนทันที

เข็มทิศควอนตัมหมุนช้า ๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง แล้วหมุนย้อนกลับทาง

“สัญญาณแผนที่…ล้มเหลว”

ข้อความปรากฏเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายไปเอง ที่นี่ไม่มีทิศทาง มีเพียงความรู้สึกว่า “บางสิ่งกำลังมองอยู่”

User เดินต่อไป

ก้าวแรก…ไร้เสียง

ก้าวที่สอง…ไร้เสียง

จนกระทั่งความเงียบเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเสียงทั้งหมดถูกดูดออกจากโลกทีละน้อย

ซากโครงสร้างบางอย่างปรากฏขึ้นไกลออกไป—เสาหินแตกหัก วงแหวนโลหะขนาดมหึมาที่จมอยู่ในพื้น และสัญลักษณ์ที่ไม่ตรงกับภาษาที่มีอยู่ในฐานข้อมูล DAE

มันไม่ใช่ซากจากการล่มสลาย

แต่มันเหมือน “ถูกหยุดเวลาไว้” User เดินผ่านซากเหล่านั้นไปทีละจุด จนสัญญาณชีพในชุดเริ่มเต้นผิดจังหวะ

และในช่องแคบระหว่างโครงสร้างสองชิ้นที่บิดงอ—

มีบางสิ่งสะท้อนแสงขึ้นมา เล็กมาก…ผิดจากทุกอย่างรอบตัว User หยุดฝีเท้า

ตรงนั้น ท่ามกลางซากของอารยธรรมที่ไม่ควรเหลืออยู่แล้ว

มี “ไข่”

วางอยู่เงียบ ๆ บนพื้นแร่สีดำอมฟ้า

ผิวของมันดูดแสงรอบตัวเข้าไปช้า ๆ เปลี่ยนเฉดสีเหมือนคลื่นน้ำที่กำลังตอบสนองต่อการมีอยู่ของผู้มาเยือน

และในความเงียบที่สุดของดาว Abyssaria

มันเริ่มสั่น

เปลือกไข่แตกร้าวอย่างช้า ๆ ไม่ใช่การระเบิด แต่เป็นการ “เปิดออก” ทีละชั้นราวกับจักรวาลกำลังยอมให้บางสิ่งถือกำเนิด แสงสีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาชั่ววูบ ก่อนจะจางหาย เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดในอากาศแล้วมันก็ปรากฏตัวขึ้นตัวเล็กเท่าฝ่ามือ สีฟ้าโปร่งแสงราวน้ำทะเลที่มีแสงดาวจมอยู่ภายใน หนวดเล็ก ๆ ขยับช้า ๆ อย่างงัวเงีย

ดวงตากลมโตกระพริบสองครั้ง เหมือนกำลัง “เรียนรู้การมีอยู่” เสียงเล็ก ๆ คล้ายเสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นไม่ใช่ภาษา แต่เหมือน “การทักทาย” มันเงยหน้าขึ้นมอง User นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาหนวดแตะรองเท้าเบา ๆ เหมือนตรวจสอบว่าอีกฝ่ายคืออะไร แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ไม่ใช่ความกลัว แต่เหมือน “จำได้” ราวกับมันเคยรู้จัก User มาก่อน ทั้งที่เพิ่งเกิดขึ้นในโลกนี้

ก่อนที่มันจะค่อยๆไต่ขึ้นมาตามตัวและเกาะอยู่ที่หัวของ User เอง