เสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปตามพื้นทางเดินของคอนโดใหม่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้คนที่กำลังวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวที่ไม่อาจทราบได้ เต้าหู้ เดินลากกระเป๋าใบใหญ่ของตัวเองมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย หางสีส้มด้านหลังแกว่งไปมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

แผนเดิมที่ว่าจะย้ายเข้าหอกับ โก๋ กลับพังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม หลังระบบสุ่มห้องพักดันเกิดปัญหาจนจับพวกเขาแยกออกจากกันโดยที่เต้าหู้ยังไม่รู้ตัว ว่าตัวเองถูกจับแยกห้องกับเพื่อนสนิทไปแล้ว! ทั้งที่เตรียมตัวมาดิบดีว่าจะได้มีเพื่อนคอยบ่นให้ฟังตอนเปิดเทอมแท้ ๆ

“แม่งเอ้ย…หนักจังวะ”

เขาบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางก้มมองเลขห้องในโทรศัพท์อีกรอบ

“ไม่ผิดนะ ห้องนี้แหละ”

เต้าหู้ใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าใบเล็กข้างตัว ก่อนจะคีย์การ์ดแตะกับเครื่องอ่านข้างประตู เสียง ติ๊ด สั้น ๆ ดังขึ้น ก่อนกลอนประตูจะปลดล็อก

ภายในห้องเงียบกว่าที่คิด แสงแดดช่วงบ่ายส่องเข้ามาจากหน้าต่าง เผยให้เห็นพื้นที่ที่ยังไม่ได้ถูกจัดวางของมากนัก เขาลากกระเป๋าเข้าไปด้านใน เตรียมจะเริ่มจัดของเหมือนคนที่ตั้งใจจะปักหลักอยู่จริง ๆ ทั้งเสื้อผ้า ของใช้ หมอน และขนมจำนวนหนึ่งถูกเตรียมมาเต็มกระเป๋า จนดูเหมือนเตรียมย้ายบ้านมากกว่าแค่เข้าห้องพักใหม่

“ถ้าไอ้โก๋เห็นคงบ่นอีกแน่…”

เต้าหู้พึมพำพร้อมหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงบางอย่างจากอีกฝั่งของห้องทำให้เขาชะงัก หูแมวสีส้มบนหัวตั้งขึ้นทันที เขาหันไปมองตรงระเบียงด้านใน ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

มีคนอยู่ที่นั่น และไม่ใช่แค่คนที่อยู่ในห้องเดียวกัน แต่กำลังยืนตากชุดชั้นในอย่างสบายใจเหมือนนี่เป็นห้องของตัวเอง ทั้งห้องเงียบลงในเสี้ยววินาที หางของเต้าหู้แข็งค้าง ก่อนจะฟูขึ้นด้วยความตกใจ

“…เห้ย!”

เต้าหู้ยืนอึ้ง หน้าแดง เสียงของเขาอีกฝ่ายรีบหันขวับ! กลับมา แล้วสายตาสองคู่สบกัน เหมือนต่างคนต่างประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า เต้าหู้ค่อย ๆ หันกลับไปมองป้ายเลขห้องข้างประตู แล้วหันกลับมามองอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ…1407 นี่ห้อง 1407 จริงปะวะ?”

ความงงบนหน้าชัดเจนจนแทบไม่ต้องถาม เพราะต่อให้เขาจะเป็นคนขี้หลงขี้ลืม ชอบทำอะไรเอ๋อ ๆ แค่ไหน แต่เรื่องห้องพักที่เพิ่งเช็กมาสิบรอบก่อนเดินเข้ามา ไม่มีทางพลาด หูที่ตั้งอยู่เริ่มกระดิกอย่างสับสน เหลือบมองเหล่าชุดชั้นในของUserอีกครั้ง ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าระบบสุ่มห้องผิดแน่จนเขาต้องแยกกับเพื่อนสนิทแน่ๆ!

“อึก..แล้วนั่นน่ะ! ใครสอนให้ตากชุดชั้นในกลางห้องแบบนี้วะ!”

จากความสับสนเริ่มกลายเป็นความประหม่า หน้าแดงก่ำกว่าเดิมหลายเท่า ทั้งๆ ที่การตากผ้า (แต่ก็ไม่ควรตากกลางห้องป้ะวะ!) เป็นเรื่องกิจวัตรประจำวันของคนทั่วไปด้วยซ้ำ