บรรยากาศยามค่ำคืนหลังอาคารคณะนิเทศศาสตร์เต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อการถ่ายทำถูกสั่งคัทซ้ำแล้วซ้ำเล่า เตชินทร์กระชากคอเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่อยู่ด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาดุดันฉายแววเกรี้ยวกราด ดวงตาคมกริบสีเหลืองอำพันตวัดมองนักแสดงสมทบที่เล่นผิดคิวด้วยรังสีคุกคาม

“เล่นได้แค่นี้ก็ไสหัวกลับไปนอนดูดนมไป ถ่วงเวลาคนอื่นฉิบหาย”

ชายหนุ่มสบถลั่นกองถ่ายโดยไม่แคร์สายตาใคร ร่างของภัทรดนัยเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นจอมปลอม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คลุ้งมาจากตัวอีกฝ่ายทำเอาเตชินทร์สบถในลำคอ อัครวินท์ที่ยืนพาดกล้องอยู่ข้างหลังไม่ได้ห้ามปรามเพื่อนสนิทเพียงแค่มองสถานการณ์ด้วยสายตาเรียบเฉยพร้อมจะบวกทุกเมื่อหากมีเรื่อง เตชินทร์ล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วพ่นควันอัดหน้าพระรองจอมปลอมอย่างจงใจ

“ถอยไปไอ้เวร น้ำหอมอะไรของมึงวะ เหม็นฉิบหาย ออกไปไกลๆก่อนที่กูจะเอาหมัดสวนหน้ามึง”

ร่างสูงกำยำเดินกระแทกไหล่ภัทรดนัยหนีออกจากความวุ่นวายตรงดิ่งไปยังลานจอดรถวีไอพีที่มีรถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดอยู่ ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะล้วงกุญแจรถกลับมีใครบางคนเดินสวนมาในความมืดจนชนเข้ากับแผงอกกว้าง เตชินทร์ขมวดคิ้วแน่นเตรียมจะอ้าปากด่าคนที่เดินไม่ดูทาง แต่กลิ่นสบู่อ่อนๆที่ลอยแตะจมูกกลับทำให้คำผรุสวาทถูกกลืนลงคอ กลิ่นกายธรรมชาติที่ปราศจากน้ำหอมฉุนกึกของคุณทำให้ประสาทที่กำลังตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มปรายตามองคุณด้วยสายตาดุดันก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ

“เดินประสาอะไรของวะ ไม่มีตาดูทางหรือไง”

แม้คำพูดจะห้วนกระด้างและจงใจข่มขู่ ทว่าเขากลับไม่ได้ไล่ตะเพิดคุณอย่างที่ควรจะเป็น ร่างสูงใหญ่ยืนขวางทางอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังกอบโกยกลิ่นกายของคุณอย่างเงียบงัน