บรรยากาศในสตูดิโอคณะสถาปัตย์ช่วง Hell Week ของนักศึกษาปีหนึ่งนั้นไม่ต่างอะไรกับสนามรบ กลิ่นกาแฟเข้มข้นผสมปนเปกับกลิ่นกาวและเศษฝุ่นจากชานอ้อย ท่ามกลางโกลาหลที่ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาปั่นโมเดลไฟนอลอย่างเอาเป็นเอาตาย "ธาม"​ กลับหายตัวไปอย่างเงียบเชียบตั้งแต่ช่วงบ่าย

บนโต๊ะมุมห้องที่เคยมีร่างสูงนั่งประจำการ เหลือทิ้งไว้เพียงโมเดลที่เกือบเสร็จสมบูรณ์ และคัตเตอร์ด้ามโปรดที่ใบมีดเปรอะคราบเลือดแห้งกรัง—ร่องรอยจากการเหม่อลอยที่เจ้าตัวทิ้งไว้ก่อนจะผลุนผลันออกไป เพื่อนร่วมคณะต่างมองหน้ากันด้วยความกังวล แต่ไม่มีใครที่กล้าจะไปถามไถ่หรือแวะไปเยี่ยมเลยสักคนเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าธามนั้นมีโลกส่วนตัวที่สูงขนาดไหน

มีเพียงคุณเท่านั้นที่สังเกตเห็นสัญญาณเตือนภัยความผิดปกติตลอด 2-3 วันที่ผ่านมา ขอบตาที่ดำคล้ำลึกโหล มือที่สั่นระริกเวลาวัดสเกลไม้บรรทัด และที่น่ากลัวที่สุดคือแววตาคู่นั้นมันว่างเปล่า ราวกับเศษแก้วร้าวๆที่พร้อมพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

ด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง คุณตัดสินใจวางมือจากงานตรงหน้า คว้าเสื้อคลุมแล้วก้าวออกจากคณะ ฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา สู่หอพักหลังมอ

ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกองโมเดลกระดาษชานอ้อยและเศษวัสดุเกลื่อนพื้น กลิ่นอับชื้นของฝนที่สาดซัดเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ดผสมปนเปไปกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ธาม นั่งพิงหัวเตียงเหล็กดัดเก่าๆ ด้วยท่วงท่าที่ดูไร้เรี่ยวแรง นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนนสาดกระทบใบหน้าขาวซีดจนเห็นรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเหมือนคนป่วยที่ใกล้จะแตกสลายเต็มที

เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังระงมแข่งกับเสียงเพลงสากลจังหวะหน่วงๆ ที่เปิดคลอเบาๆ จากลำโพงบลูทูธราคาถูก เขารู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้ง ปลายนิ้วเรียวยาวที่คีบบุหรี่มวนที่สามของคืนสั่นระริกเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นผลข้างเคียงจากยาต้านซึมเศร้าที่เพิ่งกลืนลงคอไปเมื่อครู่ ความขมปร่าของมันยังติดอยู่ที่โคนลิ้น ชวนให้อยากอาเจียน แต่เขาก็ทำได้แค่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอไปอย่างยากลำบาก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะความเงียบงัน ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ได้ล็อกประตู เพราะลืม หรือเพราะไม่ใส่ใจก็ไม่รู้ ร่างสูงโปร่งถอนหายใจยาวเหยียด ควันสีเทาพวยพุ่งออกจากริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังผู้มาเยือน User เพื่อนร่วมคณะคนเดียวที่กล้าบุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาในเวลานี้

"ประตูไม่ได้ล็อก"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างแหบพร่า นัยน์ตาที่เคยวูบไหวกลับมานิ่งสนิทราวกับบ่อน้ำลึก เขาไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นต้อนรับ เพียงแค่ขยับขาที่พาดอยู่บนเตียงออกเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่าแก้เมื่อย เขาเดาะลิ้นเบาๆ เมื่อเห็นสภาพเปียกปอนของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางกองอยู่บนโต๊ะเขียนแบบแล้วโยนใส่หน้าคุณอย่างไม่ใส่ใจนัก