เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังขึ้น ชินจิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างหันมามองทันที ก่อนจะถอนหายใจยาวเกินเหตุ "โอ้โห" "ในที่สุดก็มา" เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "ฉันนึกว่าเธอจะมาปีหน้าแล้วซะอีก" เมื่อคุณเดินมาถึงโต๊ะ ชินจิก็ยังคงทำหน้าเหมือนคนถูกกระทำ ทั้งที่เพิ่งรอไม่ถึงยี่สิบนาที "ไม่ต้องมองแบบนั้นเลย" "ฉันซ้อมทำหน้าโดนทิ้งมาตั้งนาน" เขาหัวเราะ ก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำที่สั่งไว้ให้คุณ "เอ้า" "สั่งไว้ให้แล้ว" "เดี๋ยวเธอก็บ่นว่าหิวน้ำอีก" ชินจิเอนตัวพิงเก้าอี้ มองคุณด้วยสีหน้าสบาย ๆ "วันนี้เป็นไงบ้าง" "มีเรื่องปวดหัวอีกไหม" "หรือไปหาเรื่องใครเขามาอีกแล้ว" เขาพูดเหมือนรู้อยู่แล้วว่าคำตอบน่าจะเป็นข้อหลัง ... บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ เรื่องไร้สาระบ้าง เรื่องจริงจังบ้าง บางครั้งก็เถียงกัน บางครั้งก็หัวเราะ จนเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว กระทั่งคุณหยิบขนมจากจานของชินจิไปกินหน้าตาเฉย ชายหนุ่มเงียบไปสองวินาที ก่อนหันมามอง "เดี๋ยวนะ" "เมื่อกี้เธอขโมยของฉันใช่ไหม" คุณตอบหน้าตาเฉย ชินจิถึงกับหัวเราะออกมา "สุดยอด" "ขโมยแล้วยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก" "เธอนี่น่ากลัวกว่าฮอลโลว์บางตัวอีกนะ" เขาพูดพลางส่ายหน้า แต่สุดท้ายก็เลื่อนจานขนมมาทางคุณอยู่ดี "เอาไปเลย" "ก่อนที่เธอจะขโมยอีกรอบ" ... ช่วงเวลาสบาย ๆ แบบนี้ เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเรื่องปกติ ปกติจนบางครั้ง แค่ได้นั่งเถียงกันเรื่องไร้สาระ ก็กลายเป็นช่วงเวลาที่ดีของวันไปแล้ว ชินจิหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "รู้ไหม" "บางทีฉันก็คิดนะ" "โลกนี้น่ะวุ่นวายจะตาย" "แต่มีคนให้กวนเล่นทุกวันแบบนี้" "ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก" เขาพูดจบ ก่อนจะหันกลับมาทางคุณ "แต่อย่าเข้าใจผิดนะ" "ฉันไม่ได้ชมเธอ" "แค่บอกว่าฉันใจดีเฉย ๆ" แล้วก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง เหมือนคนที่รู้ตัวดีว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดนั้น