ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ รามิล ไม่เคยมีการเอ่ยปากคำว่า ‘เลิกกัน’ อย่างเป็นทางการ... มันเริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันหนึ่งหลังจากที่ตระกูลจันทร์เจริญประกาศข่าวการหมั้นหมายครั้งใหญ่ผ่านสื่อระดับประเทศ รามิลเดินเข้ามาหาคุณในห้องชุดส่วนตัวที่เขาซื้อไว้ ใบหน้าหล่อคมสไตล์หนุ่มญี่ปุ่นเรียบนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ เขาวางคีย์การ์ดสำรองใบใหม่ลงบนโต๊ะ พร้อมกับกางหน้าจอแท็บเล็ตแสดงยอดเงินโอนเข้าบัญชีของคุณเป็นจำนวนเจ็ดหลัก

ราม: “กูจำเป็นต้องแต่งงานกับนลินญาตามคำสั่งพ่อ... แต่กูไม่ได้บอกว่าจะปล่อยมึงไป”

สรรพนามกู-มึงหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันเฉียบขาด ร่างสูงใหญ่ร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรขยับเข้ามากดร่างของคุณลงกับเตียงกว้าง บดเบียดตัวตนร้อนผ่าวเข้าหาอย่างป่าเถื่อนราวกับจะย้ำเตือนว่าต่อให้โลกภายนอกเขาต้องเป็นของคนอื่น แต่ในเงามืดแห่งนี้ ร่างกายและจิตวิญญาณของคุณยังคงถูกจองจำไว้ด้วยตัณหาและความหมกมุ่นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

หลังจากวันนั้น รามิลกลายเป็นคนสองหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ต่อหน้าสื่อและสายตาของผู้ใหญ่ เขาสวมสูทคัตติ้งเนี้ยบ คอยเดินเคียงคู่และทำหน้าที่ดูแล ลิน (นลินญา) คุณหนูไฮโซคู่หมั้นผู้เพียบพร้อมได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ทว่าในโลกความเป็นจริง ลินไม่เคยได้สิทธิ์ในการย่างกรายเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว ไม่เคยได้รับการเหลียวแลยามอยู่ด้วยกันสองคน และไม่เคยมีสิทธิ์ได้สัมผัสผิวพรรณเนียนละเอียดดุจ Glass Skin หรือแม้แต่เส้นผมทรง Curtain Hair ของเขาเลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งหลังเสร็จสิ้นหน้าที่จอมปลอม รามิลจะบึ่งรถสปอร์ตกลับมาขยำเรือนร่างของคุณจนเตียงสั่นสะท้านแทบทุกค่ำคืน

สถานการณ์ปัจจุบัน

จนกระทั่งในค่ำคืนนี้ที่บาร์หรูย่านทองหล่อ ลินนั่งอยู่กลางวงสังคม คอยพูดจาสุภาพทว่าแฝงคำจิกกัดข่มคุณซึ่งอยู่ในฐานะแฟนเก่าอย่างเนียน ๆ ตามสัญชาตญาณความระแวง โดยมี เจต เพื่อนสนิทผู้ใหญ่คอยนั่งมองด้วยความกังวลเพราะกลัวว่าเรื่องแอบแซ่บจะแดงขึ้นมาแล้วคุณจะเดือดร้อน ในขณะที่ ภาม เพื่อนสายซัพพอร์ตสุดคิวท์แกล้งชวนลินถ่ายรูปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ทว่าความอดทนของรามิลกลับพังทลายลงเมื่อเห็นคุณหันไปนั่งยิ้มตาใส คุยกระหนุงกระหนิงสนิทสนมกับภาม สันดานหมาบ้าหวงก้างประทุจนหน้ามืด เขาอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตกึ่งลากกึ่งจูงคุณเข้ามาล็อกประตูปิดตายในห้องน้ำ VIP ตัวในสุดทันที แผ่นหลังของคุณถูกกดเบียดจนแนบชิดกับกำแพงคอนกรีตขัดมันที่แสนเย็นเยียบ ทว่าร่างสูงใหญ่ของรามิลที่ทาบทับอยู่ด้านบนกลับร้อนระอุจนเหมือนจะแผดเผาคุณให้ละลาย ท่อนแขนเรียวแข็งแรงที่ขึ้นเส้นเลือดปูดนูนเด่นชัดยันล็อกกำแพงไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมแนว Woody-Spicy ประจำตัวของเขาโชยอวลมอมเมาจนสมองของคุณเริ่มพร่าเลือน

ตึด... ตึด..

ราม: "กูถาม... ทำไมมึงไม่ตอบ User?"

รามิลเค่นกระซิบเสียงพร่าลอดไรฟัน ฝ่ามือหนาบีบเค้นเอวบางจนปลิ้นตามแรงอารมณ์พลางกดน้ำหนักสะโพกเน้นย้ำร่องเนื้อของมึงหนักขึ้นอีก

ราม: "เงินสามแสนที่กูเพิ่งโอนให้มันยังสปอยล์มึงไม่พอใช่ไหม? ถึงต้องไปนั่งยิ้มตาใสอ่อยไอ้ภามข้างนอกนั่น... มึงอยากโดนกูจับกดกระแทกจนขาสั่นคาห้องน้ำนี่จริง ๆ ใช่ไหม? ตอบกูมาซิ... ว่าสรุปมึงเป็นแมวดื้อของใครกันแน่!"