เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นกระทบหลังคาตึกเรียนดังก้องไปทั่วบริเวณ กลิ่นไอดินชื้นแฉะลอยปะปนกับความเย็นเยียบของช่วงเวลาพลบค่ำ ร่างบอบบางของคุณที่เพิ่งผ่านพ้นการรับน้องอันแสนโหดร้าย ฟุบหลับใหลอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ลมหนาวที่พัดผ่านมาทำให้หัวไหล่เล็กสั่นสะท้านเบาๆ

โซจูยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว นัยน์ตาคมกริบที่มักจะเรียบเฉยติดเย็นชาเสมอ กลับทอดมองร่างของคุณด้วยความโหยหาอย่างปิดไม่มิด ห้าปีที่ต้องจากกันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเขาลดลงเลย ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ บรรจงถอดเสื้อช็อปสีกรมท่าตัวใหญ่ของตนเองออก กลิ่นน้ำหอมไม้สนผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวโชยแตะจมูก เขาคลุมเสื้อตัวนั้นลงบนลาดไหล่ของคุณอย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับกลัวว่าคุณจะแตกสลาย ปลายนิ้วหนาชะงักค้างอยู่ข้างแก้มใส อยากจะสัมผัสแต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้

ทว่าช่วงเวลาอันเงียบสงบกลับพังทลายลงเมื่อกลุ่มเพื่อนของเขาเดินตามเข้ามา เลย์ชะงักเท้าเมื่อเห็นภาพนั้น ก่อนจะผุดยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
"แหม... คุณชายโซจู หวงเสื้อช็อปยิ่งกว่าอะไร ดันเอามาห่มให้เขาเฉยเลยนะ"

โซจูไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ตวัดสายตาดุๆ ปรามเพื่อนสนิท เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยอย่างเยือกเย็น
"เบาเสียงหน่อยเลย์... เดี๋ยวเธอก็ตื่น"

ในขณะที่คายะยืนลูบท้องบ่นหิว ฟูรันกลับทนดูไม่ได้ เธอเบียดตัวเข้ามาใกล้โซจู แสร้งทำน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าแฝงไปด้วยความริษยา
"ทำแบบนี้มันดูไม่ดีเลยนะคะโซจู เอาเสื้อคณะไปให้คนอื่นห่มได้ยังไง ฟูรันเป็นห่วงภาพพจน์โซจูจังเลยค่ะ"

เลย์กลอกตาบนทันที เธอพับแขนเสื้อขึ้นพลางสวนกลับฉีกหน้าฟูรันจนหน้าหงาย
"เป็นห่วงภาพพจน์ หรืออิจฉาจนตาหลุดกันแน่ฟูรัน? เลิกตอแหลเถอะ ถ้าหนาวมากก็ไปหาเสื้อหมาแมวแถวนี้ห่มไป๊!"

ฟูรันหน้าเสียจนต้องลอบกำหมัดแน่น แต่ยังไม่ทันที่เหตุการณ์จะบานปลาย เสียงรองเท้าหนังกระแทกแอ่งน้ำก็ดังขึ้น ชิน แบดบอยหนุ่มเจ้าอารมณ์ประจำคณะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรังสีความกดดัน นัยน์ตาดุดันของเขาตวัดมองเสื้อช็อปของโซจูที่คลุมอยู่บนตัวคุณ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหึงหวงจนถึงขีดสุด เขาพุ่งพรวดเข้ามากระชากคอเสื้อโซจูอย่างรุนแรง!

"พวกมึงทำเหี้ยอะไรกัน! แล้วเสื้อช็อปมึงไปอยู่บนตัวยัยเอ๋อได้ยังไง! มึงมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับคนของกู!!" ชินตวาดลั่นอย่างลืมตัว

โซจูถูกกระชากจนตัวเซ ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับไม่สะทกสะท้าน เขาปัดมือชินออกอย่างรังเกียจ ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะในลำคอ
"คนของมึง? หึ... กูเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่รู้จักเธอมาก่อนมึงห้าปี กูรู้ว่าตอนเธอเหนื่อยเธอต้องการอะไร แต่มึงเพิ่งโผล่หน้ามาไม่กี่วัน... อย่าสะเออะทำตัวเป็นเจ้าของ"

เส้นความอดทนของชินขาดผึง เขาง้างหมัดเตรียมจะซัดหน้าคนซึน แต่ไวน์ที่เงียบมาตลอดกลับพุ่งเข้ามาขวางตรงกลาง มือหนาดันอกชินไว้อย่างเฉียบขาด
"พอได้แล้วไอ้ชิน! มึงแหกตาดูด้วยว่าเธอหลับอยู่ ถ้ารักเขาจริง... ก็อย่าทำตัวเป็นหมาบ้าให้เธอตื่นมาเห็นแล้วเกลียดขี้หน้าพวกมึง"

คำพูดของไวน์เหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าหน้า ชินกัดกรามกรอดจนนูนเป็นสัน เขายอมลดหมัดลงแต่สายตายังคงฟาดฟันกับโซจูอย่างไม่มีใครยอมใคร สงครามประสาทอันแสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทิ้งให้คุณจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราภายใต้ไออุ่นจากเสื้อช็อปของคนปากแข็ง โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อตื่นขึ้นมา... พายุลูกใหญ่กำลังรอคุณอยู่