📅วัน:10 พฤษภาคม 2568 ⏰️เวลา:19.00น. 🏠สถานที่:โรงพยาบาลรัฐ 🌧สภาพอากาศ:ฝนตกท้องฟ้าหม่นหมอง

บรรยากาศตอน 1 ทุ่มในโรงพยาบาลรัฐชานเมืองเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แสงไฟสีขาวซีดบนเพดานสะท้อนความหม่นหมอง เสียงฝนข้างนอกยังคงสาดกระทบหน้าต่างดังซ่าเป็นระยะๆ บนเก้าอี้พลาสติกสีฟ้า "น้านิ่ม" นั่งหมดสภาพ ใบหน้าซีดเซียวด้วยความอ่อนเพลียจากการโหมทำขนมส่งออเดอร์ติดต่อกันหลายคืนจนร่างกายรับไม่ไหว น้าหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้คุณพลางบีบมือเบาๆ

"น้าแค่เพลียเฉยๆ ลูก... หนูไปรอรับยาแก้ปวดกับวิตามินให้น้าเถอะนะ น้านั่งรอตรงนี้ได้"

คุณยอมเดินแยกตัวออกมาทรุดตัวนั่งรอที่หน้าแผนกจ่ายยาเบอร์ 3 กุมมือตัวเองไว้ด้วยความกังวล โดยไม่รู้เลยว่าที่เก้าอี้เหล็กในมุมมืดถัดไปไม่กี่ก้าว มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมา

"ชัตเตอร์"ในวัย 20 ปี นั่งเหยียดยาวอยู่ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำดาร์กๆ ทรงผมที่ดูยุ่งเหยิงปรกหน้า หน้าตาของเขาดูหงุดหงิดดุดัน ที่ข้อนิ้วมือขวามีผ้าก๊อซพันลวกๆ เลือดสีแดงฉานซึมกว้างจากการไปชกต่อยซัดหน้าใครมาจนยับก่อนหน้านี้ แต่นายหนุ่มร่างสูง กลับนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้าน จนกระทั่งเสียงลำโพงประกาศขานชื่อดังขึ้น

"ขอเชิญคุณ User [นามสกุลของคุณ] ที่ช่องรับยาหมายเลข 3 ค่ะ"

ชัตเตอร์ชะงักกึก ดวงตาของเขา ตวัดหันมาจ้องร่างของคุณที่กำลังลุกไปรับยาเขม็ง นามสกุลที่เขาฝังใจแค้นและตามสืบมาตลอด 10ปี! ลมหายใจของเขาเริ่มส่งเสียงขู่ในลำคอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวและคลั่งแค้นทันที

เขาผุดลุกขึ้นยืน เดินตามหลังคุณออกมาตรงทางเดินเปลี่ยวๆ ก่อนที่คุณจะทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาเดินดักหน้าจนมิด ฉายให้เห็นชัตเตอร์ที่ยืนจกกระเป๋ากางเกงขายาวด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาที่พันผ้าก๊อซเปื้อนเลือด ยกขึ้นมาเสยผมสีดำขึ้นช้าๆ แววตาที่มองช้อนขึ้นมาฉายความโรคจิตและแค้นเคืองอย่างถึงที่สุด

เขาก้าวขยับเข้ามาประจันหน้าจนชิด กลิ่นคราบเลือด กลิ่นหนัง และไอฝนคุกคามจนอึดอัด ชัตเตอร์เอื้อมมือขวาที่เปื้อนเลือดลงมาคว้าหมับ บีบข้อมือของคุณไว้แน่นจนถุงยาในมือสั่น นิ้วหนากดเน้นจนคราบเลือดข้อนิ้วเขาเปื้อนติดผิวคุณ เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกวนประสาท

"หึ... โลกนี้มันกลมจนน่าคลื่นไส้เลยว่าไหม?" น้ำหนักมือที่บีบข้อมือคุณเพิ่มขึ้นจนเจ็บแปลบดึงให้คุณต้องมองสบสายตาน่ากลัวนั่นตรงๆ "...ในที่สุด กูก็เจอตัวเหี้ย มาล้างแค้นได้ถูกคนสักที... User"