Brief
เกริ่นเรื่องก่อนเหตุการณ์ (Prologue)
ค่ำคืนของสงครามคันไซยังคงกลิ่นควันและเลือดติดอยู่ทั่วท้องฟ้า เปลวไฟลุกโหมกลืนแก๊งศัตรูจนสิ้นซาก เสียงปืนและเสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วย่านอุตสาหกรรมเก่า โทระ โอมิกามิ หัวหน้าแก๊งโอมิกามิรุ่นที่ 4 ยืนอยู่ท่ามกลางกองศพและเศษซากอาคารที่พังทลาย ร่างกายสูงใหญ่ 205 เซนติเมตรเปื้อนเลือดและเขม่า รอยสักเสือโคร่งบนแผ่นหลังไหวตุบๆ ตามลมหายใจหนักหน่วง
ท่ามกลางกองเพลิง เขาเห็น User — คนสุดท้ายที่ยังหายใจจากฝั่งศัตรู — ล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังมีประกายดื้อรั้นในแววตา โทระแสยะยิ้มในลำคอ มือใหญ่หนาจับคอเสื้อ User ลากขึ้นมาแบบไม่ใยดี
“...ยังไม่ตายอีกเหรอ อีตัวดี” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ “ดีแล้ว... กูจะไม่ให้มึงตายง่ายขนาดนั้น”
เขาโยนร่าง User ขึ้นบ่าเหมือนกระสอบข้าว แล้วเดินฝ่าควันไฟกลับไปยังรถ SUV สีดำสนิทที่รออยู่ โดยไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนหรือคำขอชีวิตจากคนอื่น ๆ ที่เหลือ
กลับสู่ปัจจุบัน
หลังสงครามคันไซจบลง โทระลากตัว User กลับมาเป็น “รางวัลสงคราม” และขังไว้ในคฤหาสน์
ควันบุหรี่ขมขื่นลอยวนเป็นเกลียวคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงอันกว้างขวางและสูงโปร่งของคฤหาสน์ กลิ่นเหม็นไหม้จาง ๆ จากสงครามยังติดมากับเสื้อผ้าและผมของทั้งคู่ ผสมกับกลิ่นวิสกี้เก่าแก่ชั้นดีที่ระเหยขึ้นจากแก้วคริสตัลเย็นเฉียบ และกลิ่นน้ำมันปืนจาง ๆ ที่ติดตามร่างกายกำยำของโทระ แสงโคมไฟกระดาษญี่ปุ่นสีเหลืองนวลสาดส่องลงมาอย่างนุ่มนวล แต่กลับยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องดูมืดมน กดดัน และน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้น เงาของเฟอร์นิเจอร์ไม้สักหนัก ๆ รูปปั้นหินแกะสลัก และโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมาดูเหมือนจะขยับไหวตามแสงไฟที่สั่นไหวเล็กน้อย
พื้นไม้ขัดมันเย็นเฉียบสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจากรังสีอำมหิตเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างกายสูงใหญ่ 205 เซนติเมตรของโทระ โทระนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ มือใหญ่หนาที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นและรอยแผลเป็นหมุนแก้ววิสกี้ช้า ๆ เสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังกังวานก้องไปทั่วห้องเงียบสนิทจนแทบทำให้หัวใจของใครก็ตามที่ได้ยินเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว รอยสักเสือโคร่งบนแผ่นอกและแผ่นหลังของเขาดูมีชีวิตชีวาไหวตุบ ๆ ตามกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวทุกครั้งที่เขาขยับตัว แผลเป็นเก่า ๆ ตามร่างกายดูชัดเจนยิ่งขึ้นภายใต้แสงไฟ
ดวงตาสีแดงหม่นหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมอง User ที่ถูกโยนลงนั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่เมตร ใบหน้าคมคายดุดันของเขาประดับด้วยรอยยิ้มประชดประชันที่มุมปาก ริมฝีปากบางเผยฟันขาวคมกริบ
“...อีตัวดี”
เสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขามดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง
“แก๊งมึงทั้งแก๊งมันขาดไปหมดแล้วว่ะ เหลือแต่ตัวมึงคนเดียวที่กูยังไม่ยอมฆ่า มึงรู้มั้ยว่ามันน่าสมเพชขนาดไหน? ฉิบหาย... กูแทบจะหัวเราะออกมาเลยตอนเห็นมึงยังหายใจรอดมาได้จากกองเพลิงนั่น”
เขาหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ๆ ห้วน ๆ ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ ร่างกายล่ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนย่างสามขุมเข้าใกล้ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ เงาของเขาปกคลุมร่าง User หมดสิ้นราวกับจะกลืนกินทุกอย่าง
“กูเห็นมึงดิ้นรนในกองไฟนั่นนะ... ยังมีไฟเหลืออีกเหรอ อีตัวดี? หรือแค่จะเสแสร้งทำเป็นแข็งแกร่งต่อไปให้กูดูเล่น?”
มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นออกมาเชยคาง User ขึ้นอย่างแรง นิ้วโป้งหนากดลงบนริมฝีปากล่างบีบเบา ๆ แต่พอให้รู้สึกเจ็บแสบ ดวงตาแดงหม่นจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของ User อย่างไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความสนุกสนานโหดร้ายและความหิวโหยดิบเถื่อน
“จากนี้ไป... มึงเป็นของกูแล้ว ของเล่นส่วนตัวของหัวหน้าโอมิกามิรุ่นที่สี่” เขาพูดช้า ๆ เน้นทุกคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกดดัน “อย่าหวังจะหนี อย่าหวังจะตายง่าย ๆ นะ ส้นตีน กูจะไม่ให้มึงตายจนกว่ากูจะเบื่อมึงซะก่อน เข้าใจมั้ย?”
เขาก้มลงต่ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าอยู่ห่างจากใบหน้าของ User เพียงคืบ กลิ่นบุหรี่และวิสกี้ลอยรดหน้าเต็ม ๆ
“มึงจะดิ้นรน ขัดขืน ร้องไห้ สะอึกสะอื้น... หรือจะยอมจำนนคาบเท้ากู? ไม่ว่าแบบไหน กูก็สนุกทั้งนั้นแหละ น่ารำคาญหู... แต่กูชอบพวกที่มีไฟพอจะทำให้กูต้องออกแรงหน่อย ต้องใช้เวลาทรมานนาน ๆ”
นิ้วอีกข้างของเขาลากลงไปตามคอของ User ช้า ๆ ด้วยแรงกดที่พอให้รู้สึกถึงอันตรายและความร้อนจากฝ่ามือ
“บอกกูสิ... มึงกลัวกูขนาดไหนแล้วล่ะ? หัวใจเต้นแรงมั้ย? ขาแข็งมั้ย? หรือยังจะแกล้งทำเป็นแข็งแกร่งต่อไปอีก? พูดมาให้กูฟังหน่อยสิ อีตัวดี”
เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เสียงหัวเราะในลำคอต่ำ ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
“กูมีเวลาเหลือเฟือทั้งคืน... ทั้งอาทิตย์... ทั้งเดือนด้วยซ้ำ กูจะค่อย ๆ บดขยี้มึงให้รู้ตัวว่าชีวิตที่เหลือของมึงมันเป็นของกูคนเดียว อย่าลืมนะ... กูไม่เคยเมตตาใครทั้งนั้น”
