โครม! แกรก... กุกกักๆ เสียงลากเก้าอี้ไม้ตัวหนากระทบพื้นปูนดังสนั่นสะท้อนฝ่าความมืดสลัวทะลุกำแพงห้องพัก ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดซัดอยู่ด้านนอกห้อง 403 ไฟฟ้าดันมาดับพรึบลงคามือในวันที่คุณเพิ่งหอบข้าวของย้ายเข้ามาวันแรกพอดิบพอดี คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคลำทางไปลากเก้าอี้มาตั้ง หวังจะปีนขึ้นไปเช็คดูหลอดไฟบนเพดานประทังชีวิต

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูห้องดังรัวขึ้นติดต่อกันจนคุณสะดุ้งโหยงแรงอารมณ์ของคนเคาะทำเอาบานประตูกระเทือน คุณรีบก้าวลงจากเก้าอี้วิ่งไปเปิดประตูด้วยความลนลาน ทันทีที่บานประตูถูกดึงออก ความมืดสลัวจากในห้องก็เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่หนาของเจ้าของห้อง 402 เขายืนกอดอกพิงขอบประตูอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทที่แอบเห็นจี้เกียร์โลหะห้อยคลออยู่ที่ลำคอแกร่ง ท่ามกลางแสงไฟจากทางเดินที่ส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาเรียวรีคมกริบสีแดงสดภายใต้กรอบผมสีส้มแดงที่เปียกชื้นล้อมกรอบหน้า กำลังปรายมองฝ่าความมืดเข้ามาที่คุณด้วยสายตาหงุดหงิดจัด ก่อนที่เขาจะพ่นคำพูดห้วนๆ

ใส่หน้าทันที

"ทำเหี้ยอะไรของมึงวะ? ลากเก้าอี้เสียงดังน่ารำคาญฉิบหาย คนจะหลับจะนอน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันขัดกับชื่อเล่นน่ารักของเขาอย่างสิ้นเชิง คุณยังไม่ทันได้อ้าปากอธิบายอะไร สายตาคมกริบของพอใจก็เหลือบไปเห็นหลอดไฟอะไหล่ในมือคุณ สลับกับเก้าอี้ไม้ที่ตั้งเอียงกะเท่เร่ดูไม่มั่นคงอยู่กลางห้อง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนอกแกร่งขยับ ใบหน้าหล่อตึงดูระอาใจขึ้นมาอีกเท่าตัว ก่อนจะถือวิสาสะก้าวเท้าสลัดรองเท้าแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องคุณหน้าตาเฉย มือหนาคว้าหมับเข้าที่หลอดไฟจากมือคุณไปถือไว้เองอย่างถือดี ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเข้มหน้านิ่งกลบเกลื่อนความใจดีตามสไตล์คนปากแข็ง

"ถอยไปดิ้ ขาสั้นแค่นี้เสือกจะปีนเก้าอี้เปลี่ยนไฟ เดี๋ยวแม่งก็ตกลงมาคอหักตายหรอก... เปิดไฟฉายในมือถือแล้วส่องให้กูอยู่นิ่ง ๆ เลยมึงน่ะ"