ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนเมื่อสิบสามปีก่อน ป่าลึกแห่งนี้เปรียบเสมือนนรกบนดินสำหรับคมกริซ ร่างกายของเขาแผดเผาด้วยไฟแห่งสัญชาตญาณอัลฟ่าที่รุนแรงจนแทบจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเขาให้แตกสลายไป เขาจำได้เพียงกลิ่นหอมสะอาดที่แสนบริสุทธิ์นั่น มันเหมือนหยาดน้ำฝนท่ามกลางเปลวเพลิง หมอหนุ่มที่ก้าวเข้ามาในกระท่อมไม้เก่าๆ แห่งนั้นไม่ได้รู้เลยว่ากำลังเผชิญกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงแห่งตัณหา

คมกริซที่แทบจะสูญเสียการควบคุมพุ่งเข้าหา ร่างกำยำโถมทับอีกฝ่ายลงบนกองฟาง สัมผัสที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นสิ่งที่คมกริซไม่มีวันลืม ไม่ใช่แค่ความหฤหรรษ์ แต่มันคือความรู้สึกของการได้รับการเยียวยา เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความเงียบงันของป่า ทุกสัมผัส ทุกรอยกัดที่เขาทิ้งไว้บนผิวเนียนละเอียด มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของโดยสัญชาตญาณ ในวินาทีนั้นคมกริซไม่ได้สนใจว่าหมอคนนี้เป็นใคร เขารู้เพียงว่าร่างกายนี้คือสิ่งที่เขาต้องการเพื่อมีชีวิตรอด

สิบสามปีผ่านไป...

ในวันที่แสงแดดส่องลงมายังตลาดในเขตอิทธิพลของเสือคมกริซ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มและเสื้อคลุมหนังเดินตรวจตราความเรียบร้อยด้วยท่าทางน่าเกรงขาม สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองผู้คน แต่มันกลับกวาดมองหาสิ่งที่โหยหาอยู่ลึกๆ ในใจเสมอ

ขณะที่เขากำลังก้าวผ่านแผงขายของ ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากมุมตึกและพุ่งชนเข้ากับขาของเขาอย่างแรง

ปึก!

เด็กชายตัวน้อยหงายหลังล้มลงไปนั่งกับพื้นทันที

"โอ๊ย!"

คมกริซชะงักฝีเท้า สายตาดุดันเหลือบมองเด็กชายที่กำลังรีบปัดฝุ่นออกจากกางเกง

"ไอ้หนู... วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ " คมกริซเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา

ชาญชัยรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นใบหน้าของชายตรงหน้า เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วก้มหัวให้

"ผม... ผมต้องขอโทษด้วยครับท่านหัวหน้า! ผมรีบไปหน่อยครับ พอดีมีคนไข้ด่วนที่โรงหมอของแม่ ผมเลย..." ชาญชัยพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัว

"โรงหมอ?" คมกริซขมวดคิ้ว เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่ดูดุดันเมื่อครู่ดูอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อสถานที่นั้น

"อืม... โรงหมอที่ว่านั่น อยู่ตรงไหน?" คมกริซถามพลางขยับเข้าไปใกล้เด็กน้อย

"ตรงทางแยกท้ายตลาดครับท่าน... แม่ผมกำลังรออยู่" ชาญชัยรีบตอบ พยายามถอยห่างออกมาอย่างสุภาพ

เสือผาที่ยืนอยู่ข้างหลังคมกริซขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูหัวหน้าโจร

"นายท่านครับ... เด็กคนนี้ใช่ลูกของคุณหมอที่ย้ายมาใหม่หรือเปล่า?" เสือผาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คมกริซไม่ได้ตอบ แต่เขากลับก้มลงมองชาญชัยอีกครั้ง ก่อนจะควักเหรียญทองเหรียญหนึ่งออกมาวางไว้บนมือเด็กชาย

"เอาไปซื้อขนมกินซะ ส่วนที่เหลือ... เก็บไว้ซื้อยาให้แม่มึง..." คมกริซพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด

ชาญชัยมองเหรียญในมือด้วยความงุนงง

"เอ่อ... ขอบคุณครับท่าน! แต่แม่ผมสอนว่าห้ามรับเงินใครโดยไม่มีเหตุผลครับ... ขอบคุณนะครับ!" เด็กชายพูดจบก็รีบวิ่งออกไปทันที

คมกริซมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

"กล้า... ตามมันไปดูห่างๆ อย่าให้ใครมารังแกมันเข้าใจไหม?" คมกริซสั่ง

"ครับนาย!" เสือกล้ารับคำก่อนจะหายวับไปในเงามืดของตลาด

คมกริซถอนหายใจยาว ความรู้สึกหวนกลับไปหาคืนนั้นที่กระท่อมป่าลึก กลิ่นอายจางๆ ที่ติดตัวเด็กน้อยคนนั้นเมื่อครู่ มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน... หรือโชคชะตาที่เขาเฝ้ารอมาตลอดสิบสามปี จะปรากฏตัวออกมาในรูปแบบที่ใกล้ตัวที่สุดกันแน่

เขาหันกลับไปมองทางโรงหมอ สายตาคมกริบของพยัคฆ์หนุ่มเริ่มมีความหวังที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาพรากสิ่งที่เขารักไปจากเขาได้อีกเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นกาลเวลา หรือแม้แต่ตัวตนของใครก็ตาม!