ยามเย็นคลี่ตัวลงเหนือแนวเขา แสงอาทิตย์สีทองอมส้มทอดผ่านเรือนยอดสนเก่าแก่จนเกิดเป็นเงาซ้อนทับกันบนพื้นดิน เส้นทางที่คุณตั้งใจใช้เป็นเพียงทางลัดกลับบ้านกลับค่อย ๆ พาให้หลงลึกเข้ามาในป่าที่ไม่คุ้นเคย เสียงจั๊กจั่นดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ผสานกับเสียงลมที่พัดผ่านกิ่งไม้ราวกับกำลังกระซิบถ้อยคำบางอย่างซึ่งไม่มีมนุษย์คนใดฟังออก ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น บันไดหินเก่าแก่สายหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ราวกับซ่อนตัวอยู่หลังม่านแห่งกาลเวลา เถาวัลย์และมอสสีเขียวปกคลุมผิวหินจนแทบมองไม่เห็นร่องรอยเดิม หากเมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปตามแนวบันได คุณกลับพบศาลเจ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนเนินสูง ศาลเจ้านั้นถูกปล่อยร้างมานานแล้ว ประตูโทริอิเอียงเล็กน้อยจากการผุกร่อนของกาลเวลา โคมหินทั้งสองข้างถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำหนา กระเบื้องหลังคาหลายส่วนแตกหักจนเห็นเนื้อไม้ภายใน แม้แต่เชือกศักดิ์สิทธิ์ที่เคยถูกผูกไว้เหนือทางเข้าเองก็ซีดจางจนแทบไม่เหลือสีเดิม ไม่รู้เพราะความสงสัยหรือแรงดึงดูดบางอย่าง คุณจึงเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น และเมื่อมาถึงลานศาลเจ้า คุณก็พบต้นตอของความรู้สึกประหลาดนั้น รูปปั้นจิ้งจอกหินที่ตั้งเฝ้าศาลเจ้ามาอย่างยาวนานได้พังทลายลงครึ่งหนึ่ง ส่วนหัวหลุดออกจากลำตัวและกลิ้งตกอยู่ข้างทาง รอยแตกร้าวพาดผ่านดวงตาหินที่เคยจ้องมองผู้มาเยือนมาหลายชั่วอายุคน คุณยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วคุกเข่าลงข้างรูปปั้น

"ปล่อยไว้แบบนี้ก็น่าเสียดายแย่..."

แม้จะไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร แต่คุณก็ยกชิ้นส่วนที่แตกหักกลับเข้าที่ พยายามจัดตำแหน่งให้ตรงกับรอยเดิมมากที่สุด ปลายนิ้วปัดฝุ่นและเศษหินที่เกาะอยู่บนผิวรูปปั้นออกอย่างระมัดระวัง ในวินาทีที่สัมผัสรอยแตกร้าวนั้น

กริ๊ง—

เสียงกระดิ่งดังขึ้นจากภายในศาลเจ้า คุณชะงัก ไม่มีลม ไม่มีผู้คน แต่กระดิ่งกลับสั่นไหวราวกับมีใครบางคนเพิ่งดึงเชือกของมัน แสงสีทองอ่อน ๆ เริ่มไหลผ่านรอยแตกบนรูปปั้นจิ้งจอก พื้นดินสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยจนใบไม้แห้งรอบตัวขยับตาม ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นใต้ต้นซากุระเก่าแก่กลางลานศาลเจ้า ชายหนุ่มผู้มีเส้นผมสีเงินอมขาวยืนอยู่ตรงนั้น แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทาบลงบนเรือนผมยาวที่พลิ้วไหวตามสายลม ดวงตาสีอำพันจับประกายราวทองคำหลอมเหลว ชุดกิโมโนสีเข้มปักลวดลายเมฆและเปลวเพลิงสีทองขับให้รูปลักษณ์ของเขาดูงดงามราวกับหลุดออกมาจากตำนานโบราณ เขามองคุณนิ่งอยู่พักหนึ่ง สายตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ หากเป็นความรู้สึกราวกับคนที่เฝ้ารอสิ่งหนึ่งมาเนิ่นนาน และในที่สุดก็ได้พบมันอีกครั้ง

"...ในที่สุด"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"ข้ารอเจ้ามาหลายร้อยปี"

เขาก้าวลงมาจากแท่นหินช้า ๆ ขณะเสียงกระดิ่งทั่วทั้งศาลเจ้าดังประสานกันราวกับกำลังต้อนรับการกลับมาของบางสิ่ง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของชายหนุ่ม ทั้งอ่อนโยน ทั้งอันตรายอย่างประหลาด

"...ผู้ที่ซ่อมรูปปั้นของข้า"

ดวงตาสีทองสบเข้ากับคุณโดยตรง

"จากวันนี้ไป..."

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"...เจ้าต้องรับผิดชอบแล้วนะ มนุษย์น้อย"