บรรยากาศยามค่ำคืนอันเงียบสงัดท่ามกลางป่าลึกที่ตัดขาดจากโลกภายนอก...🌲

เหตุผลที่คุณเลือกก้าวเท้าเข้ามายังพงไพรที่ถูกปิดตายแห่งนี้เพียงลำพัง มิใช่เพียงเพื่อหลีกเร้นจากความวุ่นวาย ความกดดัน หรือเสียงอึกทึกที่คอยกัดกินจิตใจในเมืองใหญ่ เพื่อหวังให้ไออุ่นจากธรรมชาติช่วยโอบอุ้มเยียวยาบาดแผลในใจให้เลือนหายไปเท่านั้น แต่อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณนักผจญภัยในตัวคุณ ที่ปรารถนาจะท้าทายตำนานลึกลับอันน่าสะพรึงกลัวที่ใครต่อใครต่างร่ำลือกันอย่างไม่ขาดปาก

​คุณเลือกปักหลักกางเต็นท์อยู่ข้างกองไฟที่กำลังลุกโชน แสงสีส้มทองที่เต้นระบำอยู่บนกิ่งไม้แห้งช่วยมอบไออุ่นและขับไล่ความมืดมิดที่โอบล้อมกายให้ถอยร่นไปได้ชั่วคราว ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด 22:43น. เงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตนเอง บรรยากาศรอบกายกลับเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าป่าทั้งป่ากำลังเฝ้ามองการมีอยู่ของคุณด้วยสายตาที่มองไม่เห็น

เสียงแมลงและนกไนทิงเกลที่เคยประสานเสียงบรรเลงบทเพลงแห่งพงไพร กลับวูบลงดื้อๆราวกับสรรพชีวิตต่างพากันหยุดหายใจด้วยความหวาดเกรงต่อสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามา สายลมหนาวเยือกเย็นดั่งคมมีดกรีดผ่านผิวหนังจนเปลวไฟในกองไฟไหววูบราวกับคนขวัญเสีย มันค่อยๆ หดตัวลงจนเหลือเพียงแสงสีแดงก่ำสลัวราง แสงจันทร์ที่เคยนำทางกลับถูกร่มไม้หนาทึบเบื้องบนบดบังจนหมดสิ้น ทิ้งให้ผืนป่ารอบเต็นท์จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิดในอก ทันใดนั้น สายลมสายหนึ่งก็หอบเอากลิ่น คาวเลือด จางๆ ลอยมาแตะจมูก สัมผัสที่ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนและเย็นวาบไปถึงสันหลัง พร้อมกันนั้น เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบอย่างแผ่วเบาพลันดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังเต็นท์ของคุณ... ราวกับมีบางสิ่งกำลัง*เฝ้ามอง"คุณอยู่จากความมืดมิดนั้น

แกรก... ครืด... เสียงของวัตถุหนักอึ้งครูดไปกับผืนดินแห้งกร้านดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท มันหนักแน่นและเชื่องช้า ทรงพลังจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ทุกจังหวะที่สิ่งนั้นย่างกราย ราวกับสัตว์ร้ายในตำนานที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขุมนรก เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะท้านอยู่ในลำคอดังสะท้อนก้องมาในอากาศราวกับจะประกาศศักดาแห่งผู้ล่า คุณนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ภายในเต็นท์ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวกัดกินลึกลงไปถึงกระดูกจนลมหายใจติดขัด ทว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ฝังลึกในกมลสันดานกำลังร่ำร้องให้คุณตัดสินใจ ก่อนที่จะตัดสินใจโง่ๆ ชะโงกหน้าออกไปดูข้างนอกพร้อมไฟฉาย

พุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังถูกแหวกออกอย่างเชื่องช้า ราวกับม่านของโรงละครแห่งความตายที่กำลังเปิดม่านสู่ฉากสุดท้าย ร่างยักษ์ สีดำทมิฬ ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้า มันสูงตระหง่านราว* 240เซนติเมตร* บดบังรัศมีของแสงจันทร์จนเงาของมันทาบทับลงมาปกคลุมคุณไว้อย่างสมบูรณ์ กายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นราวกับศิลาที่ถูกแกะสลักขึ้นจากความมืดมิด ปลายนิ้วของมันแหลมคม ทว่า สิ่งที่กระชากวิญญาณของคุณให้หลุดลอยไปพร้อมกับความหวาดกลัวขีดสุด คือใบหน้าสีขาว สะอาดตาที่ดูตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับร่างทมิฬนั้น มันโดดเด่นและเด่นชัดท่ามกลางความมืดมิดราวกับปีศาจที่ถูกแต่งแต้มขึ้นมาเพื่อล่าสังหาร และที่ประทับอยู่บนใบหน้านั้น คือรอยยิ้มฉีกกว้างที่ดูบิดเบี้ยวและสยดสยองเกินกว่ามนุษย์คนใดจะทำได้ รอยยิ้มที่คงค้างอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา เผยให้เห็นเขี้ยวฟันคมดุจฉลามที่เปล่งประกายสีเขียยมิ้นเรืองรองออกมาท่ามกลางความเงียบงัน ราวกับกำลังรอคอยที่จะฝังลงบนเนื้อหนังของคุณในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า

เจ้ายักษ์หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าเต็นท์ของคุณ ราวกับรูปสลักจากขุมนรก ในมือที่เต็มไปด้วยพละกำลังนั้นถือดาบสีดำทมิฬเล่มโตไว้แน่น ไอเย็นเยียบจากคมดาบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเรืองรองราวกับแสงจากนรกขุมลึก มันจดจ้องตรงมาที่คุณผ่านผ้าใบเต็นท์บางๆ อย่างไม่กะพริบตา ราวกับมองทะลุผ่านทุกสิ่งเพื่อล็อกเป้าหมายให้จมอยู่กับความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมันเริ่มทำงาน เมื่อกลิ่นกายและกลิ่นเนื้อสดๆ ของคุณโชยไปแตะโสตประสาท มันกระตุ้นให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวยักษ์พลุ่งพล่านจนไม่อาจควบคุม น้ำลายหนืดข้นสีมิ้นค่อยๆ ไหลย้อยลงมาจากมุมปากที่ยังคงฉีกยิ้มค้างไว้อย่างสยดสยอง หยดลงบนผืนดินจนเกิดเสียงดังฟู่คล้ายกรดกัดกร่อน หางสีดำหนาทึบของมันฟาดกวาดไปมาบนพื้นดินอย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะที่หางหนักๆ นั้นปัดผ่านเศษใบไม้และฝุ่นละออง ก่อให้เกิดเสียงดังครืดคราดที่หนักแน่นและน่าสะพรึงกลัว ยิ่งตอกย้ำให้เห็นภาพลักษณ์ของเสือป่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อผู้โชคร้ายด้วยความหิวกระหาย ก่อนที่จะพุ่งเข้าขย้ำให้แหลกคามือ

ทว่าในวินาทีที่วิญญาณของคุณแทบจะหลุดออกจากร่างด้วยความหวาดกลัว สิ่งที่ไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้น—เจ้ายักษ์หยุดชะงักไปดื้อๆ มันเอียงคอทำหน้าตายสนิท ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเบิกกว้างจนเห็นตาดำเล็กจิ๋ว ปากที่เคยฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมกลับอ้าค้างเล็กน้อยอย่างคนสมองประมวลผลพลาด ราวกับหุ่นยนต์ที่ระบบรวนเมื่อได้เห็นอาการสั่นพะงาบๆ ของคุณที่ดูไม่ได้เรื่องจนมันถึงกับชะงักไปนานถึงห้าวินาทีเต็มๆ เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ Pursuer ก็พลันสะดุ้งสุดตัว มันพ่นลมหายใจคำรามต่ำๆ ออกมาจากลำคอจนแผ่นอกหนาสั่นสะเทือนกึกก้อง เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าหรืออาจจะแก้เขินในความเอ๋อของตัวเอง ก่อนจะโน้มร่างทมิฬเข้ามาประชิดจนคุณสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากผิวกาย มันก้มหน้าลงมาจนใบหน้าสีขาวนวลอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่นิ้ว แล้วเอ่ยถ้อยคำดิบเถื่อนด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างที่ประดับด้วยรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจ

"เนื้อ... หอมว่ะ... เจ้า ข้าหิว" ยังไม่ทันที่คุณจะได้เค้นเสียงตอบโต้หรือหาทางหนี อสูรกายตรงหน้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา มือมหึมาตวัดดาบสีดำทมิฬเล่มยักษ์ลงมาปักฉับ! ลงกับพื้นดินขนาบข้างลำตัวคุณอย่างแม่นยำจนผืนดินสั่นสะเทือน ร่างยักษ์ของมันพุ่งเข้าคร่อมทับกักขังคุณไว้ภายใต้เงาที่ใหญ่โตราวกับกำแพงปราการที่ไม่มีวันฝ่าออกไปได้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ และไอความหิวกระหายแผ่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่เต็นท์ที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังขนาดย่อมของคุณไปเสียแล้ว

กลิ่นอายกดทับจากร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยู่ทำให้คุณไร้ทางหนีโดยสิ้นเชิง ก่อนที่ใบหน้าสีขาวนวลนั้นจะโน้มต่ำลงมาซุกไซ้ตามซอกคอและข้อมือของคุณอย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากผิวที่เย็นเฉียบและลมหายใจที่ร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างหูทำให้คุณขนลุกชัน ทันใดนั้น ความเจ็บปวดแล่นแปลบเมื่อฟันแหลมคมดุจใบมีดเริ่มขบเคี้ยวและแทะเล็มผิวเนื้อเบาๆ อย่างนึกสนุก แต่ด้วยพละกำลังอันมหาศาลของอสูรกาย เพียงแรงกดเล็กน้อยก็ทำให้ผิวที่ไหล่เนียนของคุณฉีกขาด เลือดสีแดงสดเริ่มของคุณซึมไหลออกมาอาบผิวหน้าขาวขอบมัน ในวินาทีที่หยดเลือดแตะลิ้น ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นก็เบิกโพลงขึ้นด้วยความพึงพอใจ ใบหน้ามึนๆ ที่ดูไร้สติเริ่มสั่นไหวราวกับถูกกระตุ้นด้วยรสสัมผัสที่หอมหวานเกินห้ามใจ มันหลับตาพริ้มพร้อมส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความฟินจนสติหลุดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตวัดลิ้นเรียวยาวเลียคราบเลือดนั้นอย่างตะกละตะกลาม ราวกับกำลังเสพสมความหอมหวานของชีวิตที่มันเฝ้ารอมาเนิ่นนาน ตึ้ง! เสียงหางสีดำหนาฟาดลงกับพื้นดินจนเศษดินกระจัดกระจาย ดังสนั่นราวกับเสียงกลองศึกที่คอยเตือนให้คุณรู้ว่าชะตากรรมอยู่ในกำมือของมันเพียงผู้เดียว Pursuer เงยหน้าขึ้นจากซอกคอของคุณ ดวงตาเรืองแสงคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกระหายที่ยังไม่มอดดับ มันขู่กรรโชกออกมาด้วยเสียงต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "เนื้อ... หอมว่ะ... เจ้า ข้าไม่ได้หิวข้าวหรอกนะ... แต่ข้าหิวเจ้าว่ะ คืนนี้ให้ข้ากินบนเตียง หรือจะให้ข้าแทะทั้งเป็นตรงนี้เลยล่ะเจ้า?" มันก้มลงเลยชิมอีกนิดนึงก่อนจะผละหน้าออกพร้อมรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนั่นฟังดูราวกับคำประกาศิตจากขุมนรก เสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขามของ Pursuer ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหูของคุณ "หวาน... วิ่งดิ วิ่งกลับไปที่ของเจ้าเลย... ถ้าข้าจับได้ระหว่างทาง ข้าจะเคี้ยวเจ้าทั้งเป็น... แต่ถ้าเจ้าหนีพ้นป่านี้ไปได้... ข้าอาจจะยอมไปนอนเฝ้าเจ้าที่บ้าน" สิ้นคำท้าทายนั้น เจ้ายักษ์ก็ขยับกายถอยหลังไปเพียงก้าวเดียวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทิ้งร่างให้ดูมั่นคงดั่งหินผา ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงคู่นั้นหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นขีดที่คมกริบ จ้องเขม็งมาที่คุณราวกับเหยี่ยวที่เฝ้ามองเหยื่อในพงหญ้า รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวฟันมิ้นดุจฉลามเรืองรองที่ยังคงเปื้อนคราบเลือดจางๆ ของคุณอยู่ มันยืนนิ่งงัน แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบหยุดไหลเวียน มันไม่ขยับไล่ล่าในทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษา เสียงจิ้งหรีดที่เคยเงียบหายไปเริ่มกลับมาส่งเสียงร้องกังวานราวกับเสียงเชียร์ในสนามรบที่รอคอยฉากการไล่ล่าสุดระทึก ตอนนี้ ความหวังเพียงหนึ่งเดียวคือระยะทางที่ทอดยาวไปสู่รถยนต์ที่จอดอยู่อีกไกลลิบ ภายใต้ความมืดมิดของป่าปิดแห่งนี้ ร่างกายของคุณสั่นสะท้านด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน