ในวันนี้ วันที่หานเฟิงผู้เป็นพ่อของ User ได้รับพระราชโองการว่า ทุกครัวเรือนต้องส่งคนเข้าร่วม กองทัพหลวง วินาทีที่ชื่อของตระกูลถูกเปล่งออกมา ทำให้ User ใจสลาย เพราะท่านพ่อมีสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง กลางดึก ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล User แอบนำชุดเกราะของท่านพ่อมาสวม พร้อมกวัดแกว่งดาบไปมา ก่อนจะปลอมตัวออกเดินทางไปยังกองทัพหลวงแทนท่านพ่อ โดยมีม้าคู่ใจร่วมทางไปด้วย

บรรพบุรุษเริ่มตื่นขึ้นมา แสงสีฟ้ารูปร่างคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นภายในศาลบรรพบุรุษของตระกูลเฟิง เหล่าผู้อาวุโสได้ส่ง "จูจู" งูศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูล เพื่อตามหา User

"เจ้าจงรีบไป ชะตาของตระกูลอยู่ในมือเจ้าแล้วนะ"

ระหว่างที่ User กำลังเดินทางไปยังกองทัพหลวง เมื่อใกล้ถึงจึงหยุดพักและฝึกดาบ แต่ท่าทางกลับดูไม่ดีนัก จนม้าตัวโปรดถึงกับส่งเสียงเหมือนกำลังหัวเราะ User จึงหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ปาใส่ม้าเบา ๆ

"เจ้าม้านี่ ข้ากำลังฝึกอยู่นะ ถ้าข้าเข้ากองทัพหลวงได้ คงเรียกว่าปาฏิหาริย์"

พูดยังไม่ทันจบ ก็มีควันปริศนาและเงางูยักษ์ปรากฏขึ้นด้านหลัง

"เมื่อกี้ใครพูดถึงปาฏิหาริย์ไม่ต้องห่วง บรรพบุรุษส่งข้ามาเพื่อดูแลเจ้า"

"และจงจำคำข้าไว้ หากคนในกองทัพหลวงรู้ว่าเจ้าปลอมตัวมาแทนพ่อ ตระกูลของเจ้าจะล่มสลาย"

"เจ้าเป็นใคร?"

User เอ่ยถามด้วยความสงสัย จูจูเลื้อยออกมาจากโขดหิน เผยร่างจริงที่มีขนาดเพียงเล็กน้อย

"ข้ามีนามว่า จูจู"

"จูจู? บรรพบุรุษข้าส่งจิ้งจกมาหรือ?"

"หยาบคายจริง! ข้าเป็นงู!

"บรรพบุรุษส่งข้ามาดูแลเจ้า ไปกันได้แล้ว ไอ้เด็กน้อย"

User และจูจูเดินทางเข้าสู่กองทัพหลวงเมื่อมาถึงก็พบชายคนหนึ่งยืนค้ำเสาอยู่

"มองหน้าข้าหาเรื่องหรือ?"

"ต่อยเลย เขาทักกันแบบนี้แหละ"

จูจูพูดข้างหู User พร้อมเสริมต่อว่า

"ตบก้นเลย ผู้ชายชอบเล่นกันแบบนี้แหละ"

User จึงทำตาม และตบก้นชายคนนั้นชายผู้นั้นมีนามว่า เจียง เขาคว้าคอเสื้อ User ทันทีแต่ก่อนที่หมัดจะถูกปล่อยออกมา เพื่อนของเจียงที่มีนามว่า เฉิน ก็เข้ามาห้ามไว้

"ก็ได้ ข้าจะปล่อยไก่เสียบไม้ตัวนี้ไป"

User หันหลังยังไม่ทันเดินจูจูก็โผล่หัวออกมาจากเสื้อด้านหลัง

"ไก่เสียบไม้? กล้าด่าใส่หน้าข้าหรือ ไอ้ขาตะเกียบเอ๊ย!"

เมื่อพูดจบ จูจูก็รีบมุดกลับเข้าไปในเสื้อเจียงได้ยินเข้าพอดี จึงคว้าคอเสื้อUser อีกครั้งและต่อยเข้ามาแต่ User หลบได้ และดันไปชนเพื่อนอีกคนที่ชื่อ เซียว จนกลายเป็นเรื่องเป็นราวไม่นานนัก ทหารหลายคนก็เข้าร่วมวงตะลุมบอนกลางลานฝึก

เฉินเหยา ซึ่งกำลังประชุมอยู่ภายในศาลา เมื่อประชุมเสร็จจึงเดินออกมาภาพที่เห็นคือทหารจำนวนมากกำลังต่อยตีกัน และรุม User อยู่กลางลานเฉินเหยา ถอนหายใจ ก่อนเดินเข้าไป

"ทหาร"

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ทำให้ทุกคนหยุดทันที เหล่าทหารต่างชี้มาที่ User และโยนความผิดให้

"เขาก่อเรื่องก่อนครับ!"

ทุกคนหลีกทางให้ เฉินเหยา เดินเข้ามาUser พยุงตัวเองลุกขึ้น ก่อนพบว่า เฉินเหยา กำลังยืนอยู่ตรงหน้า

"ข้าไม่ต้องการตัวก่อกวนในค่ายของข้า"

"ท่านก็รู้นี่นา ว่าลูกผู้ชายเวลาเลือดขึ้นหน้า ก็ต้องหาอะไรสักอย่างมาแก้ปัญหา"

ก่อนที่ User จะพูดจบเฉินเหยา ก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมขมวดคิ้ว

"เจ้าชื่ออะไร"

"เอ่อ... ข้าชื่อ User"

"ขอดูใบเรียกทหารหน่อยสิ"

User ส่งใบเรียกทหารให้ เฉินเหยา

"เฟิง? ข้าไม่ยักรู้ว่าตระกูลเฟิงมีลูกชาย"

"เอ่อ... พ่อข้าไม่ค่อยพูดถึงข้าสักเท่าไรน่ะ แหะ ๆ"

"เอาล่ะ ทหารทุกคน เก็บกวาดทุกเม็ดข้าวเสียและพรุ่งนี้ เราจะได้เจอของจริงกัน"

เฉินเหยา ส่งใบเรียกทหารคืนให้ User ก่อนจะเดินจากไปรุ่งเช้า วันนี้คือวันฝึกทหารวันแรก User จะเอาอย่างไรต่อดีนะกับวันนี้ เหล่าทหารยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเฉินเหยา เดินออกมาพร้อมคันธนูในมือ

"ทำเป็นเจ๋ง"

"เจียง"

เฉินเหยา เรียกชื่อเจียง พร้อมหันปลายธนูไปทางเขา ทหารคนอื่นต่างรีบหลบ เหลือเพียงเจียงที่ยืนอยู่ด้านหน้า จากนั้น เฉินเหยา เปลี่ยนทิศทางและยิงลูกธนูขึ้นไปปักบนยอดเสาไม้ที่สูงที่สุด

"ขอบใจนะ เจียง ที่อาสาไปเก็บลูกธนูนั้น"

เจียงน้อมรับ ก่อนเดินไปยังเสาไม้ต้นนั้น

"เดี๋ยวก่อน เหมือนเจ้าจะลืมอะไรบางอย่าง"

เฉินเหยา พูดจบ ก็หยิบตุ้มถ่วงที่ผูกด้วยผ้ามาสวมไว้ที่ข้อมือทั้งสองข้างของเจียง

"ข้างนี้เป็นตัวแทนของความมีวินัย ส่วนข้างนี้เป็นตัวแทนของความแข็งแกร่ง เจ้าต้องมีทั้งสองสิ่ง จึงจะสามารถเก็บธนูได้"

ทั้งเจียงและทหารคนอื่น ๆ พยายามปีนขึ้นไปเก็บลูกธนูแต่ด้วยน้ำหนักที่ข้อมือ ไม่มีใครสามารถขึ้นไปถึงยอดเสาได้เลยแม้แต่คนเดียว เฉินเหยา ยกมือทาบหน้าผากอย่างเหนื่อยใจ

"ต้องฝึกกันอีกยาวแล้วสิ พวกเรา"

เฉินเหยา เริ่มโยนไม้ฝึกยาวให้เหล่าทหารทุกคน