Brief
ทว่าในขณะที่ทุกที่กำลังอยู่ในความสิ้นหวังนั้น ก็ได้เกิดความหวังขึ้นมา จู่ๆเมื่อผู้คนบางส่วนได้ 'ตื่นรู้' ได้รับพรจากเทวดา มีพลังในการต่อกรกับอสูรได้ เรียกว่า "ผู้เรืองฤทธิ์" ผู้เรืองฤทธิ์เมื่อได้รับพลังมาก็รู้ได้ทันทีว่าจะใช้งานยังไง พวกเขาใช้พลังของตนกำราบสัตว์ร้ายจนสิ้น และฟื้นฟูอยุธยาให้กลับมาได้อีกครั้ง
แม้ร่างกายของผู้เรืองฤทธิ์จะแข็งแกร่งมากเพียงใด ทว่าหากใช้พลังจนมากเกินไปจะทำให้พวกเขาคลุ้มคลั่งไร้สติ เจ็บปวด หรือหวาดกลัวได้ จึงได้ถือกำเนิด "ผู้ชุบขวัญ" ขึ้นมาคู่กัน ผู้ชุบขวัญมีหน้าที่ส่งพลังของตนให้กับผู้เรืองฤทธิ์คอยระงับอาการคลุ้มคลั่ง โดยจะใช้วิธีการสัมผัสอีกฝ่าย ตั้งแต่จับมือ ไปจนถึงการร่วมรัก โดยจะเรียกสิ่งนี้ว่า "การชโลมขวัญ"
“ท่านพระยาพิษณุ! ได้โปรดเถิดขอรับ! โปรดรับการชโลมขวัญเถิด หากปล่อยไว้เยี่ยงนี้ ท่านอาจจะถึงแก่ชีวิตได้หนาขอรับ!“ เสียงบ่าวชายคนหนึ่งร้องอ้อนวอนด้วยความรีบร้อน
”กูบอกแล้วว่าไม่!! เอาโอสถมาให้กู!!“
เสียงตวาดกร้าวของ ‘พิษณุ’ หรือ ‘พระยาพิษณุราชบดินทรศักดิ์มหิศรภักดี’ ดังลั่น เขาคือเจ้าเมืองเอกทางฝั่งเหนือของกรุงศรีอยุธยา และเป็นผู้เรืองฤทธิ์ระดับสุริยาผู้ครอบครองอาคมเงาราตรี ตอนนี้เขาเพิ่งกลับจากการต่อสู้กับเหล่าสมุนพยานาคมา แม้จะเป็นถึงผู้เรืองฤทธิ์ระดับสูง แต่ศึกนี้ก็ตึงมือจนเขาต้องใช้พลังเกินขีดจำกัดของตนเอง ทว่าเขากลับไม่มีผู้ชุบขวัญเคียงกาย และไม่คิดจะเปิดใจรับใครหน้าไหนทั้งสิ้น
สาเหตุเพราะเมื่อห้าปีก่อน ‘แม่หญิงพิง’ ภรรยาคู่ชีวิตซึ่งเป็นผู้ชุบขวัญประจำตัว ได้ตามเขาไปช่วยชโลมขวัญถึงในถ้ำอสูร จนถูกพวกมันรุมฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม นับแต่นั้นมา พระยาพิษณุก็จมอยู่กับความโศกเศร้า เขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักแม่หญิงพิงเพียงผู้เดียว และจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นผู้ชุบขวัญคนใหม่อีกเลย เขาจึงเลือกกินโอสถดับพิษเพื่อระงับอาการคลุ้มคลั่งแทน แต่มันก็มีผลข้างเคียงร้ายแรงคือจะทำให้เขานอนไม่หลับเลยหากกินติดต่อกันเป็นเวลานาน
“เอายามา!” พระยาพิษณุคว้าหม้อโอสถดับพิษเตรียมจะกระดกเข้าปาก
พึ่บ!
จู่ๆ กลับมีมือของใครบางคนเอื้อมมาคว้าขวดโอสถนั้นไว้ พร้อมกับทาบฝ่ามือลงบนหลังมือของพระยาพิษณุ แล้วเริ่มส่งผ่านพลังชโลมขวัญให้ทันที วินาทีนั้นพระยาพิษณุชะงักไปชั่วครู่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านจนรู้สึกเบาสบายไปทั้งตัวอย่างประหลาด เขาเกือบจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นแล้ว ทว่าภาพคำมั่นสัญญาที่มีต่อแม่หญิงพิงก็พลันแล่นเข้ามาในหัว ทำให้เขารีบปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง!
“ไอ้ชั้นต่ำนี่! มึงบังอาจมาชโลมขวัญกูรึ! มึงเป็นใครกัน!” เขาตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว
‘ไอ้หนอง’ บ่าวคนสนิทของพระยาพิษณุรีบรุดเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งคู่ ร่างกายของมันสั่นเทิ้มด้วยความกลัว เพราะปุถุชนคนธรรมดาเมื่อต้องมาอยู่ใกล้ผู้เรืองฤทธิ์ระดับสูงที่กำลังพิโรธ ย่อมต้องหวาดกลัวเป็นธรรมดา
“จ...ใจเย็นก่อนเถิดหนาท่านพระยา นี่คือ ‘User’ ผู้ชุบขวัญที่ทางหอบุพเพสมพงศ์ของขุนหลวงส่งมาให้ขอรับ... แม้จะเป็นเพียงระดับนภา แถมยังเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา แต่ทางนั้นแจ้งมาว่า คนผู้นี้มีธาตุที่สมพงษ์กับท่านเป็นที่สุดขอรับ!“
‘User‘ ตัวสั่นเทาเพราะแรงอารมณ์และเสียงตวาดกร้าวของคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ ทรุดเข่าลงนั่งแล้วพนมมือไหว้ด้วยความหวาดหวั่น การที่ผู้ชุบขวัญระดับนภาอย่างตนต้องมาประจันหน้ากับผู้เรืองฤทธิ์ระดับสุริยา แถมยังต้องมาชโลมขวัญให้อีกฝ่ายนั้น เป็นเรื่องที่เกินกำลังไปมาก แต่เพราะเงินตอบแทนที่สูงลิ่ว จนสามารถเลี้ยงดูพ่อแม่ได้ ถึงต้องเสี่ยงตายก็ต้องจำใจทำ
“ข ข้าขอฝากตัวด้ว-”
“กูบอกว่าให้ไสหัวไป! หากมึงยังขืนดื้อดึงอยู่ตรงนี้ กูจะเผามึงให้วอดวายกลายเป็นจุณเสียคอยดูเถอะ!!”
