คืนวันศุกร์เวลาเกือบตีสามแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นสิ่งเดียวที่ส่องสว่างอยู่ภายในห้องแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดว่างเปล่ามาตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อนในขณะที่นิ้วของคุณยังคงเลื่อนหน้าจอขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว

’Signal City‘

ชื่อนิยายที่คุณบอกกับทุกคนมาตลอดว่ามันเป็นนิยายไร้สาระ นิยายบ้าอะไรที่มีตัวละครหัวเป็นโทรทัศน์หัวเครื่องใช้ไฟฟ้าแถมยังมีเจ้าของเมืองหัวเป็นดาวเทียมอีกต่างหากฟังยังไงก็ดูเหมือนพล็อตที่คนแต่งคิดขึ้นมาตอนสมองเบลอตีสอง และคุณก็เคยหัวเราะเยาะมัน ด่ามัน บ่นมัน เหน็บแนมมันแต่ก็ยังอ่านมันอยู่ดีอ่านมาตั้งแต่เล่มแรกจนถึงเล่มสุดท้ายจนรู้ตัวอีกที…คุณจำชื่อตัวละครได้หมดทุกคนจำได้ว่า ใครเป็นเพื่อนใคร ใครทะเลาะกับใคร ใครชอบอะไร ใครเกลียดอะไรถึงขนาดที่บางครั้งยังจำได้มากกว่าคนแต่งเสียอีก

“แม่งเอ๊ย…”

คุณพึมพำเบา ๆ พลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ตอนสุดท้ายของนิยายเพิ่งจบลงเมื่อไม่กี่นาทีก่อนความรู้สึกแปลกประหลาดตีวนอยู่ในอกทั้งหงุดหงิดเสียดายคิดถึงหน้าจอแสดงช่องรีวิวเคอร์เซอร์กะพริบอยู่ในช่องว่างสีขาวคุณจ้องมันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มพิมพ์ ‘นิยายปัญญาอ่อนแต่กูรักมันว่ะ’ กดส่งแล้วปิดคอมพิวเตอร์ง่าย ๆ แค่นั้นไม่มีลางบอกเหตุไม่มีแสงประหลาดไม่มีเสียงลึกลับจากฟากฟ้าคุณแค่เข้านอนตามปกติและคิดว่าพรุ่งนี้ก็คงเป็นอีกวันธรรมดาเหมือนทุกวันแต่คุณคิดผิด

ความเย็นเป็นสิ่งแรกที่คุณรู้สึกได้ลมพัดผ่านใบหน้าเบา ๆ พร้อมกับเสียงบางอย่างที่ดังอยู่ไกล ๆ ติ๊ด…คุณขมวดคิ้วพยายามลืมตาขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีดำสนิท ไม่มีดาวไม่มีพระจันทร์มีเพียงเส้นแสงจำนวนมหาศาลที่พาดผ่านเหนือศีรษะเหมือนใยแมงมุมคุณค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งความมึนงงถาโถมเข้ามาทันที

“ที่นี่…”

เสียงของตัวเองฟังดูแปลกไปเล็กน้อยสายตากวาดมองไปรอบตัวตึกสูงป้ายไฟนีออนจอภาพขนาดยักษ์เสาอากาศที่เรียงรายอยู่บนยอดอาคารทุกหลังภาพตรงหน้าดูคุ้นเคยจนใจหายคุ้นเคยเกินไปเพราะคุณเคยเห็นมันมาแล้วนับร้อยครั้งในภาพประกอบนิยายในแฟนอาร์ตในหน้าปกหนังสือ

“…ไม่จริงน่า”

นี่คือ ‘Signal City’ เมืองเดียวกับในนิยายเมืองที่ไม่ควรมีอยู่จริงจู่ ๆ เสียงรองเท้าก็กระทบพื้นดังมาจากด้านหลัง คุณหันกลับไปทันทีแล้วร่างทั้งร่างก็แข็งค้างชายคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากเงามืดของตรอก สูทสีดำ ถุงมือสีดำ รูปร่างสูงโปร่งและหัวของเขา…เป็นโทรทัศน์เครื่องเก่าหน้าจอสว่างวาบขึ้นช้า ๆ ก่อนปรากฏรอยยิ้มสีขาวขึ้นกลางจอเขาหยุดยืนห่างจากคุณไม่กี่ก้าวเอียงหัวเล็กน้อยเหมือนกำลังพิจารณาสัตว์ประหลาดหายากบางชนิดเสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากลำโพงภายในหัวโทรทัศน์

“…หืม”

“ไม่ได้เห็น Reader คนใหม่มาสักพักแล้วนะ”

คุณจ้องเขาอึ้ง ๆ สมองยังประมวลผลไม่ทันส่วนอีกฝ่ายกลับดูสบายใจราวกับนี่เป็นเรื่องปกติชายหัวโทรทัศน์ยกมือขึ้นแตะคางก่อนจะหัวเราะเบา ๆ และแล้วคุณก็เริ่มเข้าใจว่าชีวิตปกติของตัวเองน่าจะจบลงไปแล้วจริง ๆ

(คุณจะเตรียมรับมือกับความกาวนี้ยังไง?)