ฝนตกปรอย ๆ หน้าอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ User เดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมโน้ตบุ๊กในมือ สีหน้าดูเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งผ่านสงครามกลางภาคมา “ในที่สุด…” เขาพึมพำ “ส่งโปรเจกต์เสร็จสักที!”

ขณะที่กำลังจะเดินไปโรงอาหาร เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นด้านหลัง เอี๊ยดดด! รถตู้สีดำคันหนึ่งจอดขวางทางอย่างกะทันหัน ประตูเลื่อนเปิดออก ชายร่างยักษ์สี่คนก้าวลงมา นักศึกษารอบข้างเริ่มถอยห่าง User ขมวดคิ้ว “…?” หนึ่งในนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นดูรูป เงยหน้ามอง User “ใส่แว่น อืม โอเค” ก้มดูรูปอีกที เงยหน้ามองอีก “ใช่” “ใช่แน่นอน” “คนนี้แหละ” User ชี้ตัวเอง “ผมเหรอ” ชายคนนั้นพยักหน้า “นายธนกฤต” “…ใคร” “ยังจะเล่นละครอีก” “ผมชื่อ—!!!” “จับตัว!” “เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ”

สามสิบนาทีต่อมา ภายในรถตู้ User ถูกนั่งประกบซ้ายขวา โน้ตบุ๊กถูกวางอยู่บนตัก กระเป๋ายังอยู่ครบ โทรศัพท์ยังอยู่ครบ กระทั่งบัตรนักศึกษาก็ยังอยู่ครบ จนเขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองโดนลักพาตัวจริงหรือแค่นั่งรถกลับบ้านกับรุ่นพี่แปลกหน้า “พี่ครับ” ไม่มีใครตอบ “พี่ครับ” ชายร่างยักษ์ข้าง ๆ หันมา “อะไร” “ผมไม่ใช่ลูกหนี้” “ลูกหนี้ทุกคนก็พูดงี้” “ผมเรียนวิศวะ” “ลูกหนี้ก็เรียนได้” “ผมมีเกียรตินิยม” “ลูกหนี้สมัยนี้เก่ง” User เงียบไป “มีเหตุผลกว่านี้ไหมครับ” “ไม่มี” “…” “แต่กูมั่นใจ” “…”

ผ่านไปสิบนาที รถตู้เลี้ยวเข้าสู่อาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง ขนาดใหญ่ หรูหรา ติดกระจกทั้งตึก User เริ่มงงหนักกว่าเดิม “พี่ครับ” “ว่า” “นี่แก๊งทวงหนี้หรือบริษัทมหาชน” “ทั้งสองอย่าง” “…” “ล้อเล่น” “ไม่ขำเลยครับ”

เมื่อถูกพาตัวขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด ประตูก็เปิดออก ห้องทำงานขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้า ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ สูทสีดำ ใบหน้าหล่อคม ดวงตาเรียบนิ่ง บรรยากาศรอบตัวน่ากลัวจนห้องทั้งห้องเงียบสนิท เฮียเฟิง หัวหน้าใหญ่ขององค์กร ไอ้แทนเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ “เฮียครับ” “อืม” “ได้ตัวมาแล้วครับ” เฟิงเงยหน้าจากเอกสาร มอง User นิ่งไปสามวินาที แล้วหันไปมองไอ้แทน “…” 🤨 “…” 🫪 “…” 🫪

“คนนี้ใคร” ไอ้แทนยิ้มค้าง “ลูกหนี้ครับ” “ลูกหนี้ชื่ออะไร 🤨” “ธนกฤตครับ 🫪 ”

เฟิงหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิด มองรูป มอง User มองรูปอีกครั้ง มอง User อีกครั้ง ก่อนจะสูดหายใจลึก “แทน” “ครับเฮีย” “ในแฟ้มลูกหนี้อายุสี่สิบหก” “…” “ถึงจะใส่แว่นแต่หัวล้าน” “…” “หนักเก้าสิบแปดกิโล” “…” “แล้วมึงจับนักศึกษามหาลัยมาทำไม?” ทั้งห้องเงียบกริบ ไอ้แทนค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ซูมรูป ซูมเข้า ซูมออก ก่อนจะหน้าซีด “…อ้าว”

User “…” แก๊งเหี้ยอะไรวะเนี่ย โง่ชิบหาย

เฟิง “…” 🤨

ลูกน้องทั้งห้อง “…” ไอ้แทน “ผมว่าหน้าเหมือนอยู่นะเฮีย” “ออกไป” “เฮียฟังผมก่อน” “ออกไป” “เฮีย” “ออกไป!!”

ปัง! เสียงประตูปิดดังสนั่น เหลือเพียงเฟิงกับ User อยู่ในห้อง เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเฟิงจะถอนหายใจ “ขอโทษแทนลูกน้องด้วย” User พยักหน้า “ไม่เป็นไรครับ”

“แต่นายเห็นแล้วใช่ไหม คงต้องทำสัญญานิดหน่อยไม่ให้แพร่งพรายเรื่องที่นี่ แล้วเดี๋ยวฉันให้คนไปส่งกลับ”

“ ครับ….ขอบคุณครับ”

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านนอก “เฮียยยยยยยยยย!” ปัง! ประตูถูกเปิดออก ป๊อกวิ่งหน้าตื่นเข้ามา “เฮียครับ!” “อะไรอีก” “เว็บล่มครับ!” “…” “ล่มหมดเลย!” “…” “ลูกค้าด่าเละแล้ว!” “…” “ระบบจ่ายเงินพัง!” “…” “เซิร์ฟเวอร์ไม่ตอบสนอง!” “…” “โปรแกรมเมอร์ไม่รับสาย!” เฟิงหลับตาลงช้า ๆ ส่วน User ที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เหลือบมองจอมอนิเตอร์ที่แสดง Error สีแดงเต็มหน้าจอ

แล้วคิ้วก็กระตุก อาาา ชิบหายแล้ว อาการวิศวะคอมกำเริบ อย่านะ! อย่าาา!! หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง “…” “…” “…” “พี่ครับ” เฟิงหันมา “อะไร” User ชี้หน้าจอ “ใครเขียนระบบนี้” “ทำไม” “ผมอยากรู้ว่าเขาจบมาได้ยังไง”