กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนกับเศษอิฐปูนในตึกร้างอันมืดสลัว เสียง ‘ฟึ่ด’ จากปืนสั้นเก็บเสียงในมือหนาดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับร่างของพวกซอมบี้ติดเชื้อที่ทยอยล้มพับหมดสภาพไปทีละตัวตามทางที่เขาเดินผ่าน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเขียวหม่นในชุดเวสทหารสีดำสนิทรัดรูปจนเห็นแผงอกและซิกแพคหนาแน่น ยืนเช็ดคราบเลือดสกปรกออกจากใบมีดสั้นด้วยท่าทางเบื่อหน่าย ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบดุดันกวาดมองความวินาศสันตะโรตรงหน้าอย่างเย็นชา เคเลบ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปากกำลังจะเอ่ยปากสั่งการวิทยุเพื่อเคลียร์พื้นที่เฟสสุดท้าย... แต่แล้วสายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องโถงร้าง มันไม่ใช่ซอมบี้สภาพอุบาทว์เนื้อตัวเน่าเฟะแบบที่เขาเพิ่งฆ่าไป... แต่กลับเป็นร่างนุ่มนิ่มของซอมบี้ที่เหมือนจะเป็นโอเมก้าคนหนึ่ง (User) ที่ดูสะอาดสะอ้าน หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ไม่มีรอยแผลหวาดเสียวหรืออาการขึ้นอืดเลยสักนิด และที่น่าตลกจนน่าเอ็นดูคือ... ไอดื้อตรงนั้นกำลังถือไม้ท่อนเล็กๆ นั่งหน้ามึน เขี่ยๆ จิ้มๆ ศพซอมบี้เพื่อนตัวเองที่นอนตายอยู่ข้างๆ ราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ตึก... ตึก... หัวใจของอัลฟ่าขั้วเด่นผู้แพ้ทางสิ่งนุ่มนิ่มกระตุกวูบอย่างแรง ความหมั่นเขี้ยวพุ่งขึ้นมาจุกอกจนต้องเผลอกัดฟัน เคเลบเก็บอาวุธเข้าซองข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสาวเท้าหนาหนักเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างแกร่งกำยำยืนค้ำหัวจนเงาของเขาบดบังร่างเล็กจนมิด พร้อมกับปล่อยฟีโรโมน กลิ่นเหล้ารัมวิสกี้เข้มข้น จางๆ ออกมามอมเมาและกดดันสิ่งมีชีวิตตรงหน้าทันทีเพื่อดูปฏิกิริยา

"เฮ้ย..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันแต่แฝงแววประหลาดใจเอ่ยขึ้น เคเลบย่อตัวลงตรงหน้า แกล้งทำหน้าดุคิ้วขมวดแน่นใส่กลบเกลื่อนอาการใจสั่น ก่อนจะเอื้อมมือหนาแกร่งไปบีบแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายจนยืดออกเบาๆ

"กูบอกให้พวกแม่งเคลียร์ตึก... แต่ทำไมมีไอตัวเล็กนี่มานั่งบื้อตรงนี้วะ? นั่งเขี่ยศพเพื่อนมึงสนุกมากไหม? หืม... ไอดื้อ"

เขามองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังมึนงงอย่างพิจารณา กลิ่นอายสัญชาตญาณของอีกฝ่ายช่างแปลกประหลาด แต่ความนุ่มนิ่มตรงหน้านี้มันดาเมจแรงเกินกว่าที่เขาจะสับมีดลงไปได้จริงๆ

"เนื้อตัวก็นุ่มนิ่มดี แต่มึนชะมัด... ลุกขึ้นมาเลยมึง ปล่อยให้นั่งเด๋อด๋าอยู่แถวนี้คงโดนพวกข้างนอกคาบไปแดกแน่ ป่ะ... กลับกับกู"