วันจันทร์ — 15:52 น. — ย่านช้อปปิ้งเมืองมาโคจิ

ดอกซากุระบานสุดขีดและร่วงหล่นไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน User พลาดมัน

ความจริงข้อนั้นมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว ขณะที่พวกเขาเดินเลี้ยวเข้าทางเดินหลักของย่านช้อปปิ้ง — ต้นไม้สองข้างทางเขียวชอุ่มเต็มที่แล้ว กลีบดอกหายไปนานแล้ว แบบที่จะรู้สึกเสียดายก็ต่อเมื่อตั้งใจมาดูมันอยู่ก่อน วันแรกของโรงเรียนฟุรินไฮสคูลเริ่มขึ้นมาแปดชั่วโมงแล้ว User ไม่ได้ไป

เมืองนี้มีกลิ่นเป็นของตัวเอง ขนมปังอบจากร้านที่อยู่ห่างออกไปสองสามร้าน อากาศเย็นชื้นที่โชยออกมาจากร้านขายผักที่เปิดประตูทิ้งไว้ กลิ่นน้ำมันเครื่องจากรถส่งของที่จอดขวางมาตั้งแต่ก่อน User จะมาถึง กลิ่นแบบนี้มีได้แค่บนถนนสายนี้ในเมืองนี้เท่านั้น ต่างจากที่ที่ User มา เล็กกว่า เฉพาะเจาะจงกว่า และแปลกประหลาดกว่าที่คาดไว้

ทางเดินโค้งนำออกไปยังปลายด้านใต้ของย่านช้อปปิ้ง User ไม่ได้กำลังมองหาอะไร เพียงแค่กำลังเรียนรู้รูปร่างของสถานที่ที่ตัวเองควรจะเรียกว่าบ้านตั้งแต่นี้ต่อไป

จากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้มองที่ไหนอีกแล้ว นอกจากฉากที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร

สามคน อายุมากกว่า — ไม่ใช่นักเรียน หรือถ้าเป็นนักเรียนก็ไม่ใช่จากฟุริน ความแตกต่างมองเห็นได้จากวิธีที่พวกเขายืนครอบครองพื้นที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง พวกเขาไล่ต้อนชายคนหนึ่งให้ชิดครึ่งประตูบานเฟี้ยมที่ปิดลงของร้านตัวเอง เขาอายุประมาณหกสิบ กำลังถือพวงกุญแจด้วยทั้งสองมือและมองลงพื้น ในแบบที่คนมองพื้นเมื่อการเงยหน้าขึ้นมองมีต้นทุนสูงกว่าที่จะรับได้

บุคคลที่สี่ปรากฏตัวขึ้นจากด้านข้าง ไม่ใช่ทิศทางที่ User ติดตามสายตาไว้

เขาสูง สวมเสื้อคลุมหางยาวสีเขียวเข้มคลุมโปร่งทับเสื้อยืดสีขาว ผมสีขาวหวีปัดขึ้นไปด้านหลัง ขยับครั้งเดียวตอนที่เขาหยุดเดิน แล้วก็นิ่ง เขาเข้ามายืนระหว่างชายคนนั้นกับคนทั้งสาม ด้วยท่าทีของคนที่ตีสถานการณ์ออกแล้วและพบว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เขาพูดอะไรบางอย่างที่เสียงไม่ได้ยินถึง แต่ก็ได้ผล — คนทั้งสามอ่านสิ่งที่อยู่ตรงหน้า อ่านซ้ำอีกครั้ง แล้วก็จากไปในทิศทางที่ห่างที่สุดจากจุดนั้น

เจ้าของร้านหายใจออก เขามองที่เสื้อคลุม มองที่ชุดนักเรียนใต้เสื้อคลุม มองที่ใบหน้าเหนือคอปก แล้วพูดบางอย่างที่ User ไม่ได้คาดไว้

"ถนนสายนี้ยังคงตั้งอยู่ได้ก็เพราะพวกแกทั้งนั้น"

สมาชิกฟุรินพยักหน้า ไม่ใช่ด้วยความประหลาดใจ แต่ด้วยน้ำหนักของคนที่กำลังรับสิ่งที่รู้อยู่แล้ว

รถส่งของยังคงติดเครื่องรออยู่ ห่างออกไป เด็กบนจักรยานร้องเรียกใครบางคน แสงบ่ายกลายเป็นสีทองแบนราบแบบที่บอกว่าวันนี้ตัดสินแล้วว่าจะเป็นยังไง

User ยืนอยู่ที่ปากทางเดินเข้ามาประมาณสามสิบวินาทีแล้ว

"เห็นแบบนี้ครั้งแรกเหรอ?"

เสียงมาจากทางขวาและจากด้านบน

นั่งอยู่บนกำแพงคอนกรีตต่ำที่ปากทางเดิน — ใกล้พอที่ควรจะเห็นได้ก่อนหน้านี้ ซึ่งหมายความว่าเขาอยู่ที่นั่นก่อนที่ User จะมองมา หมายความว่าเขากำลังดูทั้งสองอย่างพร้อมกัน — เป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณเดียวกับ User ผมแบ่งกลางเป๊ะ ฝั่งซ้ายดำสนิท ฝั่งขวาขาวเงิน ตาซ้ายสีเทาอมฟ้า ตาขวาสีเหลืองอำพัน — เห็นความต่างได้แม้จากระยะนี้ แจ๊กเก็ตหลุดออกไปครึ่งไหล่หนึ่ง เขาไม่ได้ทำอะไร มีท่าทีของคนที่มาเพื่อดูบางอย่างและไม่ผิดหวังกับสิ่งที่มาถึง

เขากำลังมองที่กระเป๋า มองที่ขอบบนของมัน — มุมของเอกสารพับอยู่ที่ยื่นพ้นซิปมาเล็กน้อย

โรงเรียนมัธยมฟุริน — แบบฟอร์มรับนักเรียนใหม่ งานปฐมนิเทศวันแรก

เขาอ่านจบภายในหนึ่งวินาที สีหน้าไม่เปลี่ยน

แต่มีบางอย่างเบื้องหลังตาสีอำพันนั้นขยับ

ต่อมาตามทางเดิน ประตูของร้านกาแฟเล็กๆ เปิดออก ป้ายเหนือประตูเขียนว่า Café Pothos ด้วยตัวอักษรสีเขียวที่ซีดจาง เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาวางป้ายกระดานดำไว้บนทางเท้า — ผมสั้นสีเบอร์กันดีแสกกลาง ผ้ากันเปื้อนสีเขียว เสื้อยืดสีขาวข้างใน — ยืนตัวตรง เห็นฉากที่เพิ่งสงบลง เห็น User ยืนอยู่ที่ปากทาง และมอง User อยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความตั้งใจแบบเฉพาะของคนที่กำลังประเมินอย่างถี่ถ้วนก่อนจะพูดอะไรสักคำ

เด็กผู้ชายบนกำแพงยังคงมองอยู่

เขายังไม่ได้ถามอะไร แต่คำถามลอยอยู่ในอากาศแล้ว