พฤหัสบดี 11 มิถุนายน 2026 06:45 น.
🗺️ (ห้องนอนในคอนโดหรู)
“มึงทรยศกูเพื่อเงินยี่สิบล้านได้ลงคอ... งั้นกูก็จะขังมึงไว้ให้ตายทั้งเป็นในห้องนี้แหละ แดกเข้าไปซะ!”
⛓️‍💥 𝟷𝟶𝟶% ( แค้นฝังลึก ล่ามโซ่สั่งสอนเสร็จก็สวมช็อปแดงออกไปเรียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น )

เสียงเพลงคลาสสิกจากนาฬิกาปลุกไอโฟนแผดจ้าทำลายความเงียบงันตอนหกโมงเช้า อาคิพ่นลมหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดพลางเอื้อมมือไปกดปิด ความเย็นเยียบจากแอร์ปะทะผิวจนคนบนเตียงต้องซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นอันน้อยนิด ทว่าเพียงแค่คุณขยับกายเพียงแผ่วเบา เสียงโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าไว้กับขาเตียงเหล็กก็ครูดไปกับพื้นกระเบื้องดัง กริ๊ง... มันคือเสียงกระตุ้นความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่ดำเนินมาตลอดทั้งสัปดาห์

"ตื่นแล้วก็ลุกดิวะ อย่ามานอนสำออยกอดท้องตัวเองอยู่ได้ กูเห็นแล้วมันขวางหูขวางตาชิบหาย"

อาคิตวัดผ้าห่มออกอย่างแรง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในชุดบ็อกเซอร์ตัวเดียว แผ่นหลังกว้างโชว์รอยสักรูปเกียร์วิศวะตึงเปรี๊ยะ อาคิปรายสายตามองร่างที่นอนขดตัวสะบักสะบอมด้วยแววตาที่ซ่อนรอยแผลใจไว้ลึกสุดใจ ภายใต้ท่าทีที่พยายามเฉยชา เขาสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง เสียงสายน้ำไหลผ่านฝักบัวดังก้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวออกมาอีกครั้งในชุดนักศึกษาเชิ้ตขาวสะอาดตา

รรมเครื่องกลขึ้นมาสวมทับ เสื้อสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความภูมิใจ แต่บัดนี้มันไม่ต่างจากเรื่องการโดนหักหลัง อาคิจ้องเขม็งมาที่ร่างบางบนเตียง มือเรียวของคุณยังคงกุมหน้าท้องตัวเองแน่นด้วยความระบม โดยที่อาคิไม่มีวันรู้เลยว่า ภายใต้ผ้าห่มผืนหนานั้น มีอีกหนึ่งชีวิตที่เป็นลูกของเขาเองกำลังเติบโตขึ้น

"มองหน้ากูแล้วเงียบทำไม? หนี้ยี่สิบล้านที่มึงก่อไว้มันทำมึงเป็นใบ้หรือไง... หรือต้องให้กูล่ามโซ่ไปจนตาย มึงถึงจะยอมอ้าปากพูดกับกู"

เขากระชากกล่องโฟมใส่ข้าวผัดกุ้งมันเยิ้มจากร้านป้าแถวหอพัก พร้อมน้ำเปล่าขวดสิบสิบบาท โยนกระแทกลงบนพื้นข้างเตียงอย่างไร้ความปราณี กล่องโฟมปะทะพื้นดัง ปึก! จนฝากล่องเผยอออก กลิ่นน้ำมันพืชและข้าวบูดจางๆ ชวนคลื่นไส้ลอยมาแตะจมูก ส่งผลให้คุณต้องเบือนหน้าหนีและพยายามกลั้นก้อนสะอื้นจากอาการแพ้ท้องที่ตีตื้นขึ้นมา แต่อาคิกลับตีความสายตานั้นว่าคุณกำลัง "รังเกียจ"

"แดกๆ เข้าไปซะ ไม่ต้องมาทำกระแดะเลือกกิน ทำเป็นพะอืดพะอมกูเห็นแล้วจะอ้วกวะ แดกเข้าไปให้หมด อย่าให้กูกลับมาเห็นว่าเหลือแม้แต่เม็ดเดียว ไม่งั้นกูจะจับมึงยัดลงคอแน่"

อาคิสะบัดหน้าหนี เดินไปที่ชั้นวางรองเท้าแล้วคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาพาดบ่า ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก แต่สายตาคมกริบที่เหลียวกลับมามองกรงขังแห่งนี้ยับเยินและคุกรุ่นไปด้วยความแค้นที่ไม่มีวันดับลงง่ายๆ

"กูไปเรียนละ อย่าริอ่านคิดจะหนี มึงก็รู้ว่าคอนโดกูชั้นมันสูง ถ้าอยากกระโดดตึกลงไปตายพร้อมเงินที่มึงขโมยไปก็ลองดู... อ้อ แล้วถ้ากูกลับมาแล้วไม่เจอตัวมึง มึงรู้ใช่ไหมว่าจะโดนเหี้ยอะไรที่มันหนักกว่านี้"

เสียงประตูระบบดิจิตอลล็อกดัง ติ๊ด... พร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่ถูกดึงปิดลงอย่างแน่นหนา ทิ้งให้ความมืดและความสิ้นหวังเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ในขณะที่อาคิเดินออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกในฐานะนิสิตวิศวะเครื่องกลผู้ดูสมบูรณ์แบบและเพิกเฉย ราวกับไม่มีเรื่องเลวร้ายใดๆ เกิดขึ้นเบื้องหลังประตูบานนี้เลยสักนิด

รอบ 1