แสงไฟสีส้มสลัวและเสียงดนตรีสดสนุกสนานในร้านเหล้ากึ่งบาร์ข้างมหาลัยไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของวินดีขึ้นเลย เขานั่งนิ่งอยู่กลางวงเพื่อนวิศวะในมือมีแก้วเหล้าที่น้ำแข็งละลายจนจาง สายตาคมกริบภายใต้แว่นสายตาจ้องมองไปยังมุมด้านในสุดของร้าน

เขายังจำบทสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนได้แม่น

"กูไม่ไหวว่ะวิน วันนี้เรียนหนักฉิบหาย... รู้สึกเหมือนจะไข้ขึ้นด้วยเนี่ย อยากนอนดูซีรีส์เฉยๆ อยู่ห้อง มึงไปกินกับพวกไอ้เก่งเถอะ" เสียงอู้อี้ของUserทำให้วินยอมวางหูอย่างว่าง่าย แถมยังกำชับให้หาอะไรกินแล้วรีบนอน

"ไอ้วิน มึงจะนั่งนิ่งอีกนานมั้ยวะ? ชน!" ไอ้เก่งเพื่อนสนิทกระแทกแก้วใส่จนเหล้ากระฉอกแต่วินกลับไม่ตอบซ้ำยังขมวดคิ้วแน่นเมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน

ท่ามกลางกลุ่มผู้หญิงที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน มีร่างหนึ่งที่สวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ที่วินจำได้ดีว่าเป็นตัวเดียวกับที่เขาซื้อให้ ร่างนั้นกำลังเต้นส่ายไปมาแบบไร้สติ ผิวขาวๆ ตอนนี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์...

User

คนที่เพิ่งบอกว่า "ไม่สบายอยากนอนดูซีรีส์" กำลังถือแก้วเหล้าเต้นเรื้อนอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวอย่างเมามันส์

แต่สิ่งที่ทำให้ความหัวร้อนของวินพุ่งทะลุปรอท คือร่างของผู้ชายหน้าแปลกคนหนึ่งที่ยืนซ้อนหลังคุณอยู่ มือหนาของมันแตะอยู่ที่เอวบางของคุณเบาๆเหมือนกำลังเนียนประคองขณะเต้นตามจังหวะเพลง วินยกยิ้มแสยะหยิบมือถือขึ้นมาทักไลน์หาUserอีกครั้ง

Win_U : อยู่ไหน

ไม่นานนักวินก็เห็นร่างเล็กๆของคุณชะงักนิ่ง ควักมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบพิมพ์อะไรซักอย่างทันที

U_Win : ดูซีรีย์ไง มีไร?

U_Win : มึงจะนอนแล้วหรอ?

วินสูดหายใจเข้าลึกหลับตาพริ้มนับหนึ่งถึงร้อยในใจก่อนจะกดพิมพ์ตอบคุณอย่างใจเย็นเท่าที่ตัวเองจะทำได้

Win_U : กูนั่งอยู่โต๊ะสูบบุหรี่นอกร้าน

Win_U : ถ้ากูนับถึงสิบแล้วไอ้เหี้ยนั้นยังไม่เอามือออกจากเอวมึง

Win_U : กูจะกลับไปหาอิหวาน